Το όνειρο ενός γελοίου

Αρχείο Παίχτηκε από 25/11/2016 έως 09/04/2017
στο Μορφές Έκφρασης
Διάρκεια: 70’
Σκηνοθέτης: Άννα Σεβαστή Τζίμα
Μετάφραση: Ομάδα Μορφές Έκφρασης
Παίζουν: Θωμάς Κινδύνης

Περιγραφή

Ο Θωμάς Κινδύνης επιστρέφει μετά από 3 χρόνια στη σκηνή για να μας μεταφέρει ένα από τα σημαντικότερα έργα του Φ. Ντοστογιέφσκι.

Περισσότερα

Στην πραγματικότητα είμαστε όλοι αυτόχειρες. Ζούμε την ζωή μας όχι όπως θα θέλαμε, αλλά όπως πρέπει, όπως συμφέρει, όπως βολεύει. Γινόμαστε ξένοι προς αυτήν, αποκομμένοι και απαθείς, ανίκανοι να αντιδράσουμε ακόμα και όταν ο κόσμος καταρρέει. Αν όμως ένα όνειρο αρκούσε για να αλλάξει τα πράγματα;

Ένα όνειρο γίνεται αιτία να αλλάξει ένας άνθρωπος για πάντα. Ένας άνθρωπος που μέχρι εκείνη τη νύχτα, προετοιμαζόταν για να βάλει τέλος στη δίχως νόημα ζωή του. Από το όνειρο και μετά, θα παλέψει για έναν κόσμο διαφορετικό. Έναν κόσμο τόσο απίστευτα όμορφο και αληθινό, που μόνο ένας γελοίος άνθρωπος θα μπορούσε ποτέ έστω και να πιστέψει ότι μπορεί να υπάρξει!

Γραμμένο το 1877, «Το όνειρο ενός γελοίου» αποτελεί ένα αριστούργημα γραφής και πλοκής που οδηγεί τον θεατή βήμα βήμα από έναν κόσμο εχθρικό για τον άνθρωπο, κενό από αξίες και ιδανικά, έναν κόσμο που βρίσκεται στο ζενίθ της αυτοκαταστροφικής του μανίας, στην άλλη πλευρά – εκεί όπου η ζωή είναι γεμάτη, η ευτυχία πηγάζει από την αγάπη που κρύβουμε μέσα μέσα μας και ο άνθρωπος μπορεί να επικοινωνεί, να νιώθει, να χαίρεται που υπάρχει και να ζει αληθινά.

Συντελεστές
Μετάφραση: Ομάδα Μορφές Έκφρασης
Σκηνοθεσία: Άννα Σεβαστή Τζίμα
Σκηνογράφος: Κωνσταντίνα Μαρδίκη
Διασκευή κειμένου: Θωμάς Κινδύνης
Μουσική: Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης

 

Video Trailer Credits:  

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Ρήγας | Διεύθυνση φωτογραφίας: Γιάννης Λάσκαρης | Ηχοληψία: Αντώνης Κουτελιάς

Photo Credits:Μυρτώ Αποστολίδου | Motion designer: Ευδόκιμος Φρέγκογλου | Μακιγιάζ: Διονυσία Κωνσταντίνου

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Φωτογραφίες

Βίντεο

Γράψτε μία κριτική

2 Κριτικές

  1. 2

    Από την φοιτήτρια θεατρολογίας Μαριάνθη Πάρπου

    Ο Θ. Κινδύνης με την αισθαντική του χροιά και με αρμονική κίνηση ερμηνεύει με μοναδικό τρόπο μέσα από μια δική του διασκευή του έργου του Φ. Ντοστογιέφσκι "Το όνειρο ενός γελοίου" ,αφήνοντας το κοινό να χειροκροτεί αδιάκοπα και με το βλέμμα γεμάτο συναισθήματα και σκέψεις.

    Η Α. Σ.Τζίμα με τη σκηνοθεσία της ταιριάζει αρμονικά την ερμηνεία και τη σκηνική παρουσία του ηθοποιού. Η επιλογή του μακιγιάζ προκαλεί τη σκέψη του θεατή να τρέξει και να σκεφτεί τους συμβολισμούς που κρύβει σε συνάρτηση με τα λόγια, ενώ θα λέγαμε ότι δημιουργεί ένα προσωπείο, το οποίο σιγά σιγά αποκαλύπτει ο ηθοποιός, όσο εξελίσσεται το έργο.

    Η μουσική είναι πρωτότυπη και διακριτική και δένει απόλυτα με την ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο λόγος και η κίνηση του ηθοποιού. Ο ίδιος δε διστάζει να παίξει και μόνος του μερικές νότες με μια μικρή φυσαρμόνικα την πιο κατάλληλη στιγμή της ερμηνείας του.

    Τα βίντεο που προβάλλονται πίσω ακριβώς από τον ηθοποιό την ώρα που καταθέτει την ψυχή του δίνουν ζωντάνια και παραστατικότητα, δημιουργώντας ένα αίσθημα ανατριχίλας με τις εικόνες που προβάλλονται.

    Αυτό όμως που συγκινεί πάνω απ’ όλα το θεατή είναι η αλήθεια αυτής της παράστασης. Η αλήθεια της εξαιρετικής ερμηνείας του ηθοποιού, που μπορεί να στέκεται απέναντι μας στη σκηνή, στην ουσία όμως βρίσκεται δίπλα μας. Και τα λόγια που βγαίνουν από το στόμα του αγγίζουν τη σκέψη μας και την ψυχή μας δίνοντας νόημα και τροφή για προβληματισμό. Το όνειρο ενός γελοίου, λοιπόν.

    Μήπως τελικά δεν είναι και τόσο γελοίος και οι γελοίες σκέψεις του είναι οι πιο λογικές και νηφάλιες σκέψεις που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος για τον εαυτό του και τους γύρω του μέσα στην κοινωνία που ζει;

    Ο γελοίος άνθρωπος που ενσαρκώνει ο ηθοποιός δεν είναι παρά ένας καθημερινός άνθρωπος, που μέσα στην κοινοτοπία του χαρακτήρα του προσπαθεί να συνομιλήσει με τον ίδιο του τον εαυτό, θέτοντάς του τα μεγάλα ερωτήματα της ύπαρξης του. Και μέσα στην προσπάθεια του αυτή, οι υπόλοιποι γύρω του είναι αόρατες μορφές, σκιές που είναι εκεί για να τον περιπαίζουν και περιφρονούν.

    Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο Ντοστογιέφσκι με το συγγραφικά αξεπέραστο όνειρο του, τον ξυπνά από τις προσωπικές του οπτασίες, ανοίγοντας του τα μάτια στη ζωή, στην αληθινή ζωή, μακρυά από σκιές, επιζητώντας τη λύτρωση.