Η παράσταση έχει έναν εξαιρετικά σκληρό, προκλητικό, αλλά και βαθιά ειλικρινή τίτλο. Πόσο εύκολο ή θεραπευτικό είναι τελικά να μετατρέψεις μία προσβολή σε γιορτή;
Η ιδέα του τίτλου, πέρα από το να είναι σκληρός ή προκλητικός, ήταν πάνω απ' όλα να είναι ειλικρινής. Να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, ξεκινώντας από τον τίτλο, γιατί το ίδιο γίνεται και με τις ιστορίες που ακούγονται. Δεν προσπαθούμε να ωραιοποιήσουμε, δεν προσπαθούμε να θυματοποιηθούμε. Λέμε τα πράγματα όπως έγιναν, όπως είναι και με αυτόν τον τρόπο μετατρέπουμε ότι μας πλήγωσε σε κάτι που μας ενδυναμώνει.
Μετατρέπουμε αυτή την προσβολή σε μία γιορτή. Εύκολο δεν είναι, θεραπευτικό είναι σίγουρα. Όπως θεραπευτικό είναι γενικά να κάνεις θέατρο. Και ειδικά όταν δουλεύεις με θέματα που είναι πολύ προσωπικά. Αλλά πέρα από το προσωπικό, το πρότζεκτ της «Πουστάρας» έχει και κάτι το συλλογικό. Συλλογικό, όχι μόνο για τους ηθοποιούς, αλλά και για τους θεατές. Γιατί όπως λέμε δεν χρειάζεται να είσαι gay για να έχεις νιώσει καταπίεση, για να σου έχουν στερήσει το δικαίωμα να είσαι ο εαυτός σου ή η εαυτή σου.
Υπάρχει κάτι σε αυτές τις ιστορίες που μας αγγίζει όλους. Οπότε η προσβολή μετατρέπεται σε μία συλλογική γιορτή.
Πώς αντέδρασε ο κόσμος όταν άκουσε για πρώτη φορά το τίτλο της παράστασης υπήρξαν αντιδράσεις, αρνητικά σχόλια;
Το σίγουρο είναι ότι ο τίτλος δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο και επίσης ποτέ κανένας δεν τον ξεχνάει. Μου είχε συμβεί σε παλιότερα έργα μου, να μην θυμούνται τον τίτλο ακριβώς, να είναι όλοι στο περίπου. Σε αυτή την περίπτωση, ούτε στην ισπανική ούτε στην ελληνική
βερσίον υπήρξε τέτοιο πρόβλημα.
Αρνητικά σχόλια δεν είχαμε, τουλάχιστον όχι ακόμα, ή δεν έχουνε φτάσει σε εμάς. Αυτό που μας φάνηκε αρκετά περίεργο είναι ότι είχαμε πρόβλημα σε πολλά μέσα, ειδικά σε τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά, για την προώθηση της παράστασης. Πολλά μέσα ή πολλές συγκεκριμένες εκπομπές δεν θέλανε να συμπεριλάβουν το δελτίο τύπου μας ή να κάνουν κάποιο ρεπορτάζ για την παράσταση γιατί θεωρούσαν ότι ο τίτλος θα τους δημιουργούσε πρόβλημα. Αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον γιατί έγινε και από μέσα που θεωρούσαμε ότι θα ήταν πιο ανοιχτά και πιο φιλικά προς την ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα.
Τι θέλετε να νιώσει ή να σκεφτεί ο θεατής τη στιγμή που θα σβήσουν τα φώτα και θα φύγει από το θέατρο;
Δεν μπορώ να ορίσω τι θα σκεφτεί ο θεατής ούτε τι θα νιώσει. Καταρχάς, θα ήθελα να νιώσει ή να σκεφτεί κάτι. Αυτό και μόνο μου αρκεί. Πάντα λέω ότι για μένα μια παράσταση είναι προβληματική, όταν είναι μια αδιάφορη παράσταση. Αν βγεις από το θέατρο και το μόνο που σε προβληματίζει είναι τι ποτό θα πιείς ή αν θα πάρεις το σουβλάκι σου με τζατζίκι ή χωρίς. Απ' την άλλη, βέβαια, πολλά πράγματα χρειάζονται χρόνο για να τα χωνέψεις, για να τα επεξεργαστείς. Οπότε αυτό που πραγματικά ελπίζω είναι ότι η «Πουστάρα» θα είναι μια παράσταση που για κάποιον λόγο θα σκεφτούν και μετά το τέλος της.
Πώς καταφέρατε να ισορροπήσετε ανάμεσα στο χιούμορ, (τη γιορτή) και στο δράμα (τον πόνο) μέσα στο έργο;
Νομίζω έχει να κάνει πολύ με τον τρόπο που βλέπω τη ζωή, έχει να κάνει πολύ με τον τρόπο που είμαι σαν άτομο: ένας τρόπος να αντιμετωπίζω τα προβλήματά μου, είναι το χιούμορ. Αυτό πιστεύω ισχύει για πολλούς ανθρώπους που έχουν περάσει δραματικές εμπειρίες. Κατά κάποιο τρόπο έχουμε την ανάγκη να ξορκίσουμε όλα τα κακά, όλο τον πόνο και να τα μετατρέψουμε σε χιούμορ και χαρά. Και μιας και αυτό το έργο είναι πολύ συλλογικό, θα ήθελα να μετατρέψουμε αυτόν τον συλλογικό πόνο σε μία συλλογική γιορτή.
Η σχέση κειμένου και σκηνής, ως δημιουργός που υπογράφει τόσο το κείμενο όσο και τη δραματουργία και τη σκηνοθεσία των έργων σας, πώς ισορροπείτε αυτούς τους ρόλους, υπάρχουν στιγμές στις πρόβες πώς και ο «σκηνοθέτης» Λάλος διαφωνεί ή διορθώνει τον «συγγραφέα» Λάλο.
,Πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση. Καταρχάς, όταν έχω μία ιδέα για ένα έργο, μια σκηνή, αυτό
παίζει στο μυαλό μου σαν ένα βίντεο. Δηλαδή τη φαντάζομαι τη σκηνή ολοκληρωτικά, την
φαντάζομαι σκηνικά. Δεν φαντάζομαι ποτέ μόνο λόγο. Ακόμα και στα έργα που έχω γράψει με μια πιο κλασική δραματουργία. Οπότε νομίζω ότι ταυτίζομαι πολύ περισσότερο με τον όρο του δημιουργού. Γιατί κατά κάποιο τρόπο φαντάζομαι μία ολοκληρωμένη εικόνα των έργων μου ή τέλος πάντων των ιδεών για τα έργα μου. Είτε αυτά περιλαμβάνουν λόγο είτε δεν περιλαμβάνουν λόγο.
Έτσι, ο σκηνοθέτης Λάλος και ο δραματουργός Λάλος κάποιες φορές συμπίπτουν, κάποιες
φορές διαφωνούν, κάποιες φορές καταλαβαίνουν ότι ο ένας πρέπει να σεβαστεί τον άλλον.
Αλλά όλοι μαζί δουλεύουμε για το καλό του έργου, το έργο πάνω από όλα.
Συνήθως δουλεύω με ένα πιο devised τρόπο, το κείμενο αλλάζει ή και πολλές φορές
δημιουργείτε στην πρόβα οπότε και συνοδεύεται από σκηνικές ιδέες από την γέννηση του.
Για αυτό και για μένα θα ήταν πολύ ενδιαφέρον έργα που έχω γράψει πριν από πρόβες να τα σκηνοθετήσει κάποιος άλλος ώστε ο «συγγραφέας» Λάλος να δει τι θέλει να κάνει κάποιος άλλος με την ιδέα του. Γιατί ίσως για μένα πια να είναι δύσκολο να φύγω από την αρχική ιδέα.
Τι έπεται;
Ελπίζω ότι έπονται καινούργια έργα. Ήδη έχω μια ιδέα για το επόμενο έργο το οποίο θέλω να αρχίσω να δουλεύω από το φθινόπωρο. Λέγεται «Tourist Land» και θα είναι μία παράσταση στην οποία θέλω να καταπιαστώ με τον υπερτουρισμό, τις επιπτώσεις που έχει σε μια χώρα της οποίας η βαριά βιομηχανία της είναι ο τουρισμός, τις επιπτώσεις που έχει στις γειτονιές της Αθήνας, λόγω του “gentrification”, αλλά και σε όλους μας. Δεν είναι φυσικά μόνο ελληνικό φαινόμενο, είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Αυτό είναι το επόμενο θέμα που με ενδιαφέρει προσωπικά και σκηνικά.
Κάποια στιγμή επίσης θα ήθελα πάρα πολύ να σκηνοθετήσω κάποια έργα από το ισπανικό
θέατρο, αλλά και από το ελληνικό θέατρο. Όταν καταπιάνομαι με ένα έργο για μένα είναι πολύ σημαντικό, πρώτον να με ενδιαφέρει προσωπικά το θέμα, επειδή κατά κάποιο τρόπο
καταλαβαίνω καλύτερα εμένα και τον κόσμο μέσα από τα έργα μου, και δεύτερον, για ένα έργο που ήδη υπάρχει, να καταλάβω την επιτακτική του ανάγκη του στο τώρα. Γιατί να ανεβάσω αυτό το έργο στο εδώ και τώρα; Τι χρειάζεται να καταλάβω και να καταλάβουμε μέσα από αυτό το έργο για την σύγχρονη ζωή μας.
Επίσης, ένας μελλοντικός στόχος και όνειρο που ελπίζω να πραγματοποιηθεί σύντομα, είναι να δημιουργήσω μία γκέι σειρά.
Πληροφορίες για την παράσταση: εδώ
