Από την Dr. ιστορικής μουσικολογίας-πιανίστα και μέλος της ΕΕΘΜΚ (Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών) Δήμητρα Χόνδρου
Παρακολουθήσαμε τη Δευτέρα 29 Ιουνίου στο θέατρο Ηρώδου του Αττικού, τη μνημειώδη παραγωγή που διοργανώθηκε από την ΚΟΑ σε συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου. Αυτή η καθ’ όλα μεγαλειώδης παράσταση, σηματοδότησε το τέλος των παραστάσεων για τη φετινή σαιζόν και την έναρξη εργασιών συντήρησης του αρχαίου μνημείου.
Στη μνημειώδη βραδιά, συμμετείχαν οκτώ σολίστ: η Ιβόνα Σομπότκα υψίφωνος, η Κατερίνα Σαντμάγιερ υψίφωνος, η Βάσια Αλάτη υψίφωνος, η Μαίρη-Έλεν Νέζη μεσόφωνος, η Άννα Αγάθωνος κοντράλτο, ο Μάριο Τζεφίρι τενόρος, ο Δημήτρης Τηλιακός βαρύτονος και ο Τζόνγκμιν Παρκ, βαθύφωνος. Η σκηνή γέμισε ασφυκτικά από τις τέσσερεις χορωδίες-τρεις ενηλίκων και μία παιδική. Αναλυτικότερα, συμμετείχαν η χορωδία της ΕΡΤ σε διδασκαλία-διεύθυνση Μιχάλη Παπαπέτρου, η χορωδία του Δήμου Αθηναίων σε διδασκαλία-διεύθυνση του Σταύρου Μπερή, η Oltenia PhilharmonicAcademic Choir σε διδασκαλία-διεύθυνση του Svilen Simeonov και τέλος, η πολύ αγαπητή σε όλη την Ελλάδα παιδική χορωδία Rosarte, σε διδασκαλία-διεύθυνση της Ρόζης Μαστροσάββα. Αξίζει να επισημανθεί, πως η συμφωνία μπορεί να έχει γραφτεί για διπλή χορωδία ενηλίκων και μία παιδική, η παρουσία όμως της τρίτης χορωδίας ήταν για πρακτικούς σκοπούς, ήτοι για την ενδυνάμωση του ηχητικού όγκου.
Ο διεθνούς φήμης Πολωνός μαέστρος Μιχάλ Νεστερόβιτς, ήδη από τα πρώτα μέτρα του πρώτου μέρους, παρόλο που διηύθυνε χωρίς μπαγκέτα κυριάρχησε στων κολοσσιαίων διαστάσεων οργανικό και φωνητικό σύνολο, δημιουργώντας ένα υπερθέαμα που τίμησε σύμφωνα με τις προθέσεις του συνθέτη την ανθρώπινη πνευματικότητα, τη συμπαντική αρμονία, αλλά και την αισιόδοξη στάση απέναντι στη ζωή, δίχως ίχνος εσωτερικής πάλης. Από την άλλη, με το έργο αυτό, ο Μάλερ διευρύνει τα όρια της μεγαλειώδους Ρομαντικής συμφωνίας έτσι όπως ο προκάτοχός του Άντον Μπρούκνερ κληροδότησε. Αξίζει να σημειωθεί, πως η 8η συμφωνία (10 στο σύνολο), ήταν το μεγαλύτερο συνθετικό του επίτευγμα και η μεγαλύτερη επιτυχία που βίωσε λίγους μήνες πριν τον θάνατό του.
Η συμφωνία χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο, βασίζεται σε έναν Χριστιανικό ύμνο του 9ου αιώνα για την Πεντηκοστή σε λατινικό κείμενο (Veni, creator spiritus), του οποίου η πολυφωνική γραφή θυμίζει έντονα τα μεγάλα κλίμακας έργα του Μπαχ, ενώ στο δεύτερο, παρουσιάζεται η τελική σκηνή από τον Φάουστ του Γκαίτε. Οφείλουμε να επισημάνουμε την εξαιρετική παρουσία των υψιφώνων Σομπότκα και Σαντμάγιερ, του βαριτόνου Τηλιακού καθώς και του μπάσου Παρκ, που με την ερμηνεία τους ανέδειξαν το έργο. Ξεχώρισε η Σομπότκα, η οποία εντυπωσίασε τόσο για το όμορφο χρώμα όσο και για τον όγκο της φωνής της, που της επέτρεψε να υπερκεράσει ορχήστρα και χορωδίες και να ακουστεί καθαρότατα σε όλο το θέατρο.
Ήταν ομολογουμένως μία μεγαλειώδης παράσταση, από αυτές που σπάνια έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει κανείς ζωντανά, μιας και η εν λόγω συμφωνία για καθαρά πρακτικούς λόγους, συνιστά έργο που δύσκολα ανεβαίνει. Όλοι όσοι παρακολουθήσαμε την υπέροχη βραδιά, γίναμε κοινωνοί ενός μουσικού αριστουργήματος έξω από τα συνηθισμένα.
