Από την Dr. ιστορικής μουσικολογίας-πιανίστα και μέλος της ΕΕΘΜΚ (Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών) Δήμητρα Χόνδρου
Παρακολουθήσαμε στο Παραθαλάσσιο Πάρκο του Ξενοδοχείου Δελφίνια στον Μόλυβο της Λέσβου, τη συναυλία της 17ης Αυγούστου που έφερε τον τίτλο Αρετή.
Κατά τον Αριστοτέλη, η αρετή είναι μια επίκτητη διάθεση της ψυχής (έξις) που επιλέγεται συνειδητά και βρίσκεται στο μέσον δύο άκρων, της υπερβολής και της έλλειψης. Στόχος της, είναι η επίτευξη της ευδαιμονίας, δηλαδή της ψυχικής πληρότητας και ευτυχίας. Η σχέση αρετής και ευδαιμονίας είναι σχέση μέσου και σκοπού. Η πρώτη συνιστά το απαραίτητο εργαλείο, ενώ η δεύτερη τον τελικό σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης.
Το πρόγραμμα που παρουσιάστηκε σύμφωνα με την παραπάνω φιλοσοφική θεώρηση, συμπεριέλαβε δύο κουιντέτα και δύο πιάνο τρίο με κλαρινέτο. Στο πρώτο μέρος, ακούστηκαν έργα των Χάϊνριχ Μπαίρμαν (1784-1847) και Καρλ Μαρία φον Βέμπερ (1786-1826), αμφότεροι γερμανικής καταγωγής και εκπρόσωποι του πρώιμου γερμανικού Ρομαντισμού.
Ο κλαρινετίστας Σεμπάστιαν Μαντς και αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής του πρώτου μέρους, εντυπωσίασε όχι μόνο για τη δεξιοτεχνία του και την άριστη τεχνική κατάρτισή του, αλλά κατάφερε να συγκινήσει με την ευαισθησία και τον εξαιρετικά καλαίσθητο ήχο του. Το κουαρτέτο εγχόρδων αποτελούμενο από τους Άμπιγκελ Κράλικ και Κλεμάνς ντε Φορσβίλ (βιολί), Τομόκο Ακασάκα (βιόλα) και Μπένεντικτ Κλένκερ (τσέλο), εκτός από τον συμπαγή ήχο που θαυμάσαμε, επέδειξε εξαιρετικά μεγάλη ποικιλία και διακυμάνσεις όσον αφορά τις δυναμικές και τους ηχητικούς χρωματισμούς. Και οι πέντε μουσικοί επί σκηνής ήταν άριστοι, με υψηλότατο επίπεδο μουσικής κατάρτισης και αισθητικής στο ύφος της εποχής των ερμηνευόμενων έργων.
Στο δεύτερο μέρος, το κλίμα άλλαξε άρδην. Το πρώτο έργο που επιλέχθηκε-και όχι τυχαία εικάζουμε, ήταν η Σουίτα για κλαρινέτο βιολί και πιάνο του Ίγκορ Στραβίνσκι (1882-1971), από την Ιστορία ενός Στρατιώτη (L’ Histoire d’ un soldat-1918). Η μετάβαση στον 20ο αιώνα, μέσα από ένα θεατρικό έργο το οποίο κατά τις προσταγές του συνθέτη «παίζεται, διαβάζεται και χορεύεται», μετουσιώθηκε σε έργο διαπολιτισμικού διαλόγου κάτω από τον έναστρο ουρανό του Μολύβου, όπου ακουγόταν το «αλς» της θάλασσας δημιουργώντας έναν αέναο διάλογο μεταξύ τέχνης και φύσης. Ερμήνευσαν με απαράμιλλη εκφραστικότητα σεβόμενοι τον εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα της σύνθεσης οι: Σεμπάστιαν Μαντς (κλαρινέτο), Κλεμάνς ντε Φορσβίλ (βιολί) και Δανάη Ντέρκεν (πιάνο).
Το έργο που έκλεισε τη βραδιά, ήταν το Τρίο για κλαρινέτο, βιολοντσέλο και πιάνο σε Μιb μείζονα, op.38 του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, η οικουμενική μουσική γλώσσα του οποίου ένωσε το φυσικό κάλος του τοπίου με τον σύγχρονο πολιτισμό, δημιουργώντας μία άκρως επιτυχημένη γέφυρα μεταξύ της Μούσας Ευτέρπης και της πολυπολιτισμικότητας του ακροατηρίου. Ερμήνευσαν με περίσσια εκφραστικότητα και υφολογική αρτιότητα οι: Σεμπάστιαν Μαντς (κλαρινέτο), Μπένεντικτ Κλένκερ (τσέλο) και Κυβέλη Ντέρκεν (πιάνο). Μας άφησαν άναυδους τα εκπληκτικά ppp (pianississimi: οι πολύ σιγανές δυναμικές) των ερμηνευτών, αλλά και οι ευρηματικοί και αναπάντεχοι για το κοινό φωτισμοί του Δήμου Αβδελιώδη, που παίζοντας χρωματικά με τα λιόδεντρα του χώρου στο φόντο, υπογράμμιζε με τη σειρά του το μουσικό περιεχόμενο. Οφείλουμε να επισημάνουμε πως το κάθε τι ήταν μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας προσεγμένο και φροντισμένο, ενώ ιδιαίτερη μνεία αξίζει στους φροντιστές σκηνής-στους αφανείς και άοκνους εργάτες της βραδιάς.
Τη βραδιά που λάμπρυναν οι φιλότεχνοι θεατές, αλλοδαποί και ημεδαποί, τίμησε με την παρουσία της η Γενική Γραμματέας Σύγχρονου Πολιτισμού του ΥΠΠΟ. Δρ. Ελένη Δουνδουλάκη, καθώς και εκπρόσωποι της Περιφέρειας και της Δημοτικής Αρχής του Δήμου Δυτικής Λέσβου.
Μπορείτε να διαβάσετε το μέρος Α' εδώ
