Μια άλλη Θήβα

Αρχείο Παίχτηκε από 20/10/2022 έως 06/11/2022
στο Θέατρο του Νέου Κόσμου
Διάρκεια: 105'
Κείμενο: Σέρχιο Μπλάνκο
Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθέτης: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Σκηνογραφία: Κώστας Πολίτης
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Φωτισμοί: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Ερμηνεύουν: Θάνος Λέκκας, Δημήτρης Καπουράνης

Περιγραφή

Πώς μπορεί να σκοτώσει κανείς τον πατέρα του; Ένα από τα πιο σοκαριστικά εγκλήματα στην ιστορία του ανθρώπου, η πατροκτονία, είναι στον πυρήνα του έργου Μια άλλη Θήβα του Γαλλο-ουρουγουανού συγγραφέα Σέρχιο Μπλάνκο.

Περισσότερα

Κεντρική Σκηνή

Ένας συγγραφέας επισκέπτεται με ειδική άδεια στη φυλακή έναν 21χρονο, τον Μαρτίν, καταδικασμένο σε ισόβια για πατροκτονία. Ο συγγραφέας έχει σκοπό, μέσα από τις συναντήσεις του με τον ισοβίτη, να γράψει ένα έργο με επίκεντρο την πατροκτονία, που θα παρουσιαστεί στο θέατρο με ερμηνευτές τον ίδιο τον πατροκτόνο και τον συγγραφέα. Παρά την αρχική άδεια όμως, το Υπουργείο Δικαιοσύνης απαγορεύει στον Μαρτίν να παίξει στην παράσταση. Έτσι ο συγγραφέας βρίσκει έναν νέο ηθοποιό, τον Φεδερίκο, που θα ερμηνεύσει το ρόλο του πατροκτόνου στο θέατρο.

Το έργο αναπαριστά τις συναντήσεις του συγγραφέα με τον Μαρτίν αλλά και με τον Φεδερίκο (που ο Σέρχιο Μπλάνκο επιλέγει να ερμηνεύονται από τον ίδιο ηθοποιό), καθώς και τη σχέση που αναπτύσσει ο συγγραφέας με τον πατροκτόνο, σχέση που σημαδεύει τη ζωή του νέου άνδρα αλλά και δοκιμάζει τις βεβαιότητες του μεγαλύτερου.

Ένα έργο για την ανδρική ταυτότητα, που ερευνά τη διαδικασία της μυθοπλασίας με αφορμή την πραγματική ζωή, θίγοντας παράλληλα θέματα όπως η πατριαρχία και οι ταξικοί διαχωρισμοί, η ψυχική ασθένεια, ο ρόλος της θρησκείας, ο ερωτισμός, και πολλά ακόμη. Χλευάζοντας τα όρια ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, αυτό που ξέρεις και αυτό που νομίζεις ότι ξέρεις. Με αναφορές που ξεκινούν από την αρχετυπική πατροκτονία που διέπραξε ο Οιδίποδας και φτάνουν ως το μπάσκετ: οι συναντήσεις του συγγραφέα με τον Μαρτίν αλλά και τον Φεδερίκο γίνονται πίσω απ’ το ψηλό συρματόπλεγμα που περικλείει το μικρό γήπεδο μπάσκετ στο προαύλιο της φυλακής. Με τις κάμερες ασφαλείας και το βλέμμα των φρουρών που παρακολουθούν τα πάντα.

Ένα έργο για το έγκλημα και την τιμωρία, την αγάπη και τα όρια της δικαιοσύνης.

Ένα έργο αινιγματικό, συγκινητικό όσο και διασκεδαστικό.

Σχεδιασμός φωτισμών - Βίντεο: Αποστόλης Κουτσιανικούλης

Βοηθός σκηνοθέτη: Θάνος Παπαδογιάννης

Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας

Creative Team at Visual Arts & Graphics: Linear Creative Content Company

Φωτογραφίες

7 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αναμφιβολα μια απο τις καλυτερες αν όχι η καλύτερη παράσταση που εχω δει ποτε . Τοσο ο Καπουράνης οσο και ο Λέκκας εδωσαν τον καλυτερο τους εαυτο δουλεύοντας πανω σε ενα πολυ δυνατο και αρτιο κειμενο . Οσον αφορα τη σκηνοθεσία εξαιρετική και πανέξυπνη , οπως και τα κοστούμια και οι φωτισμοι . Πολλα συγχαρητηρια σε ολους τους συντελεστες για αυτο το συγκλονιστικο αποτελεσμα και στο θεατρο του νεου κοσμου για τις εκπλητικες παραστασεις που ανεβαζει .Μια παρασταση που της αξιζει να ξεχωρισει , μην τη χασετε !

  2. Καταπληκτική παράσταση σε όλα της. Από ερμηνείες-σκηνοθεσία μέχρι κείμενο και μουσική. Η ενδοοικογενειακή βία και ότι μπορεί να επακολουθήσει. Παράσταση που δε πρέπει να χάσετε. Ευχαριστώ πολύ για τη πρόσκληση θεατρομάνια.

  3. Πολύ ωραία παράσταση πάνω σε ένα ιδιαίτερο και πολύ ενδιαφέρον κείμενο που αγγίζει και ερευνά θέματα όπως η ενδοοικογενειακή βία, η απονομή δικαιοσύνης, η ανθρώπινη επικοινωνία.
    Οι δύο ηθοποιοί έχουν χημεία μεταξύ τους και αποδίδουν τους ρόλους τους εξαιρετικά, ο Δημήτρης Καπουράνης όμως εντυπωσιάζει, συγκλονίζει, συγκινεί.
    Παράσταση που αξίζει να δούμε!
    Ευχαριστούμε Θεατρομάνια!

  4. Από τι καλύτερες δουλειές που έχω παρακολουθήσει μέχρι στιγμής για τη φετινή σεζόν. Εδώ έχουμε ένα φανταστικό ισπανόφωνο κείμενο από τον μοναδικό Σέρχιο Μπλάνκο όπου ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος το εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο. Είχε δηλαδή άριστη πρωτόλεια ύλη σε συνδυασμό με τον μοναδικό Θάνο Λέκκα και τον ανερχόμενο Δημήτρη Καπουράνη (ως Μάρτιν ήταν καθηλωτικός). Είναι εμφανές ότι ο κύριος Θεοδωρόπουλος έχει επιρροές από σημαντικούς σκηνοθέτες του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου αλλά αυτό δεν είναι πάντα κακό. Η σκηνοθεσία του βοήθησε πολύ στη χημεία των 2 ηθοποιών. Είναι μία παράσταση διαρκείας 2 ωρών που όμως δε καταλαβαίνεις πόσο γρήγορα περνάει. Το θέμα της πατροκτονίας είναι ο πυρήνας της παράστασης και τα υπόλοιπα θέματα σαν ακτίνες πετάγονται ένα ένα. Μία παράσταση που αξίζει να τη δουν όλοι για τα θέματα που θίγει, για τη σκηνοθεσία, για την υποκριτική, για το θέατρο το ίδιο όπου είναι και θέμα του κείμενο για το πως ένας συγγραφέας θα αντλήσει ιδέα για τη γραφή του έργου του. Μη τη χάσετε. Πολλά συγχαρητήρια σε όλους!

  5. Παρακολούθησα απόψε την παράσταση μετά από την τύχη που είχα να λάβω δωρεάν πρόσκληση από τη σελίδα σας. Τον Θάνο Λεκκα τον γνώριζα από άλλες δουλειές του και είχα δείγμα γραφής. Τον Δημήτρη Καπουρανη (κακώς) δεν τον γνώριζα. Αν και στην αρχή τον έκρινα ως αδιαφορο (επίσης κακώς) στη συνέχεια η χημεία που δημιούργησε και με τους δύο ρόλους που καλούνται να παίξει, με τον Θάνο Λεκκα ήταν τόσο ηχηρή και όμορφη που δεν μπορούσα πάρα να φύγω δακρυσμένη.
    Τη συστήνω ανεπιφύλακτα. Ήταν εξαιρετικοί και οι δύο ηθοποιοί και απέδωσαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το νόημα αλλά και το συναίσθημα που ο συγγραφέας ήθελε να αποδώσει.
    ΜΠΡΑΒΟ!

  6. Από τον Ιωάννη Λάζιο

    Άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, αλλά σίγουρα όλοι, ενδιαφέρονται για την ανθρώπινη φύση και ίσως η πιο αποκαλυπτική στιγμή της να είναι το έγκλημα. Εκεί συναρτώνται όλα τα ιδιότυπα χαρακτηριστικά του ανθρώπου. Απ’ όλα τα εγκλήματα η πιο ειδεχθής εγκληματική πράξη είναι η αφαίρεση της ζωής. Μας ελκύει η ανάλυση των γεγονότων, η εμβάθυνση στα κίνητρα και το υπόβαθρο μιας δολοφονίας. Όταν δε αυτή είναι πατροκτονία, παιδοκτονία ή μητροκτονία τότε έχουμε σίγουρα ένα έγκλημα που ελκύει την προσοχή ακόμα και των πιο ασυγκίνητων ανθρώπων. Το έργο «Μια άλλη Θήβα» του Σέρχιο Μπλάνκο πραγματεύεται μια πατροκτονία και σίγουρα η ματιά του συγγραφέα είναι διεισδυτική. Υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες που αφορούν την ψυχολογία του εγκληματία και αυτό σίγουρα έχει ενδιαφέρον για τον καθένα, αφού μας δίνει την δυνατότητα διεύρυνσης του πεδίου σκέψης μας, ανοίγοντας το δρόμο στην ενσυναίσθηση.

    Το έργο πραγματεύεται την ιστορία ενός θεατρικού συγγραφέα, που επισκέπτεται στην φυλακή έναν πατροκτόνο, τον Μαρτίν, για να μπορέσει να συγγράψει ένα θεατρικό έργο, στο οποίο πρωταγωνιστής θα είναι ο Φεδερίκο. Ο συγγραφέας του έργου με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο παρουσιάζει την γένεση ενός θεατρικού έργου, καθώς διαπλέκεται η πραγματικότητα με την μυθοπλασία. Στην σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου αξίζει να αναφερθεί το μεγάλο θετικό του έργου: υπάρχει μια φυσικότητα ως προς την εξέλιξη της ιστορίας και τις ερμηνείες, ένας αποτρόπαιος ρεαλισμός, γεγονός που κάνει την παράσταση ακατάλληλη για παιδιά. Οι εικόνες του δολοφονημένου πατέρα να προβάλλονται από πάνω μας, αλλά και η φρικτή εκείνη περιγραφή της δολοφονίας και η αναπαράσταση από τον ηθοποιό αν και συγκλονιστική είναι και αποτρόπαια.

    Το μεγάλο αρνητικό (και ίσως το μόνο) της παράστασης είναι η διάρκεια… Σε πολλά σημεία χανόταν ο ρυθμός από την υπερβολική ανάλυση. Βέβαια αυτό είχε απότοκο την πλήρη δόμηση και ανάπτυξη των χαρακτήρων, αλλά και πάλι ο ρυθμός πλήρωσε το τίμημα. Στο ρυθμό συνέβαλε τα μέγιστα η μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ. Ο λόγος έρρεε αβίαστα από τα χείλη των ηθοποιών πιστώνοντας στην παράσταση ακόμα περισσότερο ρεαλισμό.

    Αυτό που ξεχωρίζει στην παράσταση με διαφορά είναι οι ερμηνείες. Ο Θάνος Λέκκας χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις εκ του κειμένου, αφού υποδήθηκε τον συγγραφέα Σ κινήθηκε με ασφάλεια, προσφέροντας μια ήπια και ήρεμη ερμηνεία, η οποία έρχεται ως αντιστάθμιση στην ερμηνεία του δεύτερου ηθοποιού. Ο Δημήτρης Καπουράνης μας χάρισε μια συγκλονιστική ερμηνεία ερμηνεύοντας αφενός τον Μαρτίν, τον πατροκτόνο της ιστορίας και αφετέρου τον ηθοποιό, που καλείται να υποδυθεί τον Φεδερίκο στην παράσταση. Ο μεν Μαρτίν ως πιο αβανταδόρικος ρόλος του έδωσε την δυνατότητα να καταφέρει μια υπέροχη ερμηνεία. Ενώ, στον ρόλο του Φεδερίκο ο Δημήτρης Καπουράνης υπήρξε πιο αμήχανος. Σε κάθε περίπτωση όμως η γενική αίσθηση που αφήνει η ερμηνεία του, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί με μια λέξη: συγκλονιστική!

    Το σκηνικό του Κώστα Πολίτη δεν διαφέρει σχεδόν σε τίποτα από τα αντίστοιχα σκηνικά του έργου σε άλλα ανεβάσματα στο εξωτερικό, καθότι αυτό επιτάσσει το κείμενο, καθώς περιγράφει το συρματόπλεγμα, την μπασκέτα, την κάμερα και τα λοιπά σκηνικά μέρη. Έτσι ο σκηνογράφος διεκπεραίωσε την ιδέα του συγγραφέα. Τα κοστούμια της Κλαιρ Μπρέισγουελ, ήταν πλήρως ενσωματωμένα στην αισθητική των χαρακτήρων. Ενδιαφέρον είχε το πως το κούμπωμα και ξεκούμπωμα της ζακέτας του Δημήτρη Καπουράνη συνιστά και την γέφυρα ανάμεσα στα δύο πρόσωπα, δηλαδή του Μαρτίν και του ηθοποιού που τον υποδύεται, του Φεδερίκο. Επίσης, τα αλληλοδιαπλεκόμενα επίπεδα μεταξύ των δύο έχουν ενδιαφέρον με τις αναφορές στα γυαλιά και στα παπούτσια των δύο ρόλων.

    Επιτέλους να πούμε ότι το έργο μελετά μια απεχθή πράξη με τρόπο τέτοιο, που να μας αφορά, γιατί πρώτον διεγείρει το θυμικό μας και μας αναγκάζει να εξετάσουμε τα όρια ανοχής μας και δεύτερον δίνει περιθώριο στον κάθε έναν να αναλογιστεί την αυστηρότητα της ποινής και εν τέλει την φιλοσοφία του δικαίου και την διαδικασία απονομής δικαιοσύνης.