Κάνε λίγο πιο ’κει

Μπόχα. Πάλι γεμίσαμε πτώματα.

Σε ένα διαμέρισμα.

Ψη-λο-τά-βα-νο. Α-κα-τά-στα-το.

Μέσα, μια Κυρία, μια Υπηρέτρια, ένας γιος -ο Λο- και ανάμεσά τους τα πτώματα. Πάντα μέσα.

Κλεισμένοι στο σπίτι, προσπαθούν να χωνέψουν τους ρόλους που νομίζουν πως τους φόρεσε η ζωή.

Τι συμβαίνει, όμως, όταν κάποιος αποφασίζει να μην υπακούσει; Η αντίσταση στις κοινωνικές φόρμες μπορεί να φέρει ελευθερία. Είναι, όμως, όλοι σε θέση να διαχειριστούν το βάρος του να είναι ελεύθεροι;

Σε ένα ψηλοτάβανο, ακατάστατο διαμέρισμα ζει η οικογένεια του Λο: η Κυρία -η μητέρα-, μια Υπηρέτρια και πτώματα. Ο Λο εργάζεται ως πτωματοκαθαριστής. Η καθημερινή συναναστροφή του με τα πτώματα τον εξουθενώνει και, την ίδια στιγμή, γίνεται γι’ αυτόν μια παράδοξη μορφή απελευθέρωσης. Η Κυρία απαιτεί διαρκώς από εκείνον να ανταποκρίνεται σε ρόλους, ιδιότητες, θελήματα και αγγαρείες. Εκείνη δυσανασχετεί· εκείνος, όσο περισσότερο πιέζεται, τόσο περισσότερο ορθώνεται απέναντί της. Το κάδρο συμπληρώνει η Υπηρέτρια, που ψάχνει διαρκώς τη σφουγγαρίστρα της. Και τα πτώματα; Σαν άλλοι μαέστροι, διαμορφώνουν τη ροή της ιστορίας, καθώς οι ήρωες αρχίζουν σταδιακά να χάνουν την υπόσταση και τις βεβαιότητές τους. Μέχρι που ένα γράμμα διαταράσσει την εύθραυστη ισορροπία. Τελικά, αν ελευθερωθείς από τον ρόλο που σου δόθηκε, είσαι έτοιμος να αναλάβεις την ευθύνη της ελευθερίας σου;

Η παράσταση

Το «Κάνε λίγο πιο ’κει» θέτει στο επίκεντρο την ευθύνη, που συνοδεύει την απαλλαγή από τους κοινωνικούς ρόλους. Σε μια κοινωνία που απαιτεί από όλους να είμαστε λειτουργικοί, χρήσιμοι και αποδεκτοί, ποιο τίμημα πληρώνει εκείνος που αρνείται να υποταχθεί στο προφίλ του «υγιούς», κοινωνικά αποδεκτού ανθρώπου;

Τι συμβαίνει όταν κάποιος δεν επιθυμεί να εκτελέσει τον ρόλο που του έχει ανατεθεί; Πόση αποξένωση και μοναξιά μπορεί να κρύβει η ελευθερία; Και πόσο εύκολα η διαφορετικότητα μετατρέπεται σε απόκλιση και η απόκλιση σε στίγμα;

Στον κόσμο του έργου, τα πτώματα ενσαρκώνουν την αμφιβολία που γεννιέται όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ανεπαρκείς απέναντι σε όσα αναμένονται από αυτούς.

Γιατί οι άνθρωποι φτιάχνουμε οι ίδιοι τη φυλακή μας και παραμένουμε μέσα σε αυτή, ακόμη κι όταν υπάρχει σχέδιο διαφυγής; Και τελικά: οι ήρωες λυτρώνονται ή παραμένουν φυλακισμένοι;

Βοηθός Σκηνογράφου: Κλειώ Παπατζανάκη

Σχεδιασμός Αφίσας: Εύα Καρκάση

Τρέιλερ: Κατερίνα Κατσορίδα - Μαύρα Καζάκη

Φωτογραφίες: Ιουστίνη Δρακουλάκου & Νίκος Σέμπος

Διεύθυνση Παραγωγής: Μαρία Φιλοπούλου

Παραγωγή: In Situ Stage