Ο πατέρας μου

Η παράσταση απέσπασε πέρσι διθυραμβικά σχόλια, τόσο για τις ερμηνείες των ηθοποιών, όσο και για το σύνολο της παράστασης που θεωρήθηκε, κατά γενική ομολογία, μια από τις καλύτερες της σεζόν.

Πρόκειται για τη γνωστή ταινία του 2020 με τίτλο The father, σε σκηνοθεσία του ίδιου του συγγραφέα και πρωταγωνιστή τον Άντονι Χόπκινς και την Ολίβια Κόλμαν, κερδίζοντας το Όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου για τον Χόπκινς και Όσκαρ καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου.

Το έργο πρωτοπαίχτηκε στο Παρίσι και βραβεύτηκε με το βραβείο Moliѐre καλύτερου έργου. Σταδιοδρόμησε με τεράστια επιτυχία σε Λονδίνο, Νέα Υόρκη και θεωρήθηκε το σπουδαιότερο έργο της δεκαετίας.

Στην Ελλάδα παίχτηκε για πρώτη φορά το 2015 από τον Σταμάτη Φασουλή  και το 2023 στο Σύγχρονο Θέατρο σε σκηνοθεσία της Ελένης Σκότη.

Στη ΣΤΟΑ, τον ρόλο του Αντρέ ερμηνεύει ο Θανάσης Παπαγεωργίου που είναι και ο σκηνοθέτης της παράστασης, τον ρόλο της κόρης η Εύα Καμινάρη και τον ρόλο του Πιερ ο Αργύρης Παυλίδης. Στους ρόλους των τριών φροντιστών που μετατρέπονται, στο ταραγμένο μυαλό του Αντρέ σε διάφορα πρόσωπα, η Ιωάννα Παυλίδου, η Ελευθερία Στεργίδου και ο Γιάννης Χαντέλης. Το σκηνικό και τα κοστούμια είναι της Λέας Κούση που είναι και η μεταφράστρια του έργου.

‘’Αυτοί οι ρόλοι είναι ένα στοίχημα για τον ηθοποιό’’, λέει ο Θανάσης Παπαγεωργίου. ‘’Προσωπικά δεν μ’ ενδιέφερε η ερμηνεία ενός ανοϊκού, γιατί κάτι τέτοιο θα μπορούσε να στηριχτεί στην χρήση και την επίδειξη των εκφραστικών σου μέσων και τότε θα κινδύνευε να χαθεί η ουσία. Σημασία έχει να προσπαθήσει ο ηθοποιός να καταλάβει – αν κάτι τέτοιο είναι ποτέ  δυνατόν - τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό ενός τέτοιου ατόμου, πότε χάνεται στον ‘’κόσμο του’’ και πότε επανέρχεται στον ‘’κόσμο μας’’, πού νιώθει πιο ασφαλής. Στο χάος του, που κανείς μας δεν ξέρει αν είναι πράγματι χάος, ή στην αγκαλιά μας, που από ζεστή φωλιά μετατρέπεται γι’ αυτόν αστραπιαία σε απόλυτη επιφύλαξη ή και εχθρότητα, που μόνο εκείνος ξέρει το γιατί; Αυτή η διαδικασία ήταν και το κυρίαρχο στοιχείο που συγκίνησε τους θεατές, που σε ένα τεράστιο ποσοστό είχαν μια παρόμοια περίπτωση στο περιβάλλον τους, όπου βλέποντας την παράσταση  ένιωσαν ένα είδος λύτρωσης που δημιούργησε η αναγνώριση του αληθινού προβλήματος και που δεν είναι άλλο από την αδυναμία του ασθενούς να οργανώσει  το μυαλό του και τη σκέψη του.’’