Να ζει κανείς ή να μη ζει;

Λίγα λόγια για το έργο:

Πολωνία 1941. Γερμανική Κατοχή. Μια διάσημη ηθοποιός (Δήμητρα Ματσούκα) απατά τον άντρα της (Μιχάλης Ρέππας) με έναν πολύ νεότερο της αντιστασιακό (Κωνσταντίνος Γιάννης).

Μια ερωτική φάρσα στήνεται στα παρασκήνια ενός θιάσου του μουσικού θεάτρου. Ο αταίριαστος έρωτας της ώριμης πρωταγωνίστριας και του νεαρού αντιστασιακού είναι ένα από τα κλασσικά θέματα της ροζ φάρσας. Μόνο που το ροζ αρχίζει να σκουραίνει επικίνδυνα όταν στα γρανάζια της φάρσας πιάνονται ένας Γερμανός στρατηγός (Θάνος Μπίρκος) μαζί με την αυστηρή γραμματέα του (Άννα Κουρή) και τον ηλίθιο υπασπιστή του (Γιώργος Δεπάστας), μια διπλή κατάσκοπος (Αλίνα Κωτσοβούλου) και ο μακιγιέρ της πρωταγωνίστριας (Παντελής Καναράκης). Το ετερόκλητο αυτό πλήθος μπλέκεται σε ένα τυφώνα από συμπτώσεις, ανατροπές και μεταμφιέσεις, όπου συγχέονται οι ρόλοι και χάνονται τα όρια ανάμεσα στα στρατόπεδα των Πολωνών αντιστασιακών και των κατακτητών τους.

Μουσικά νούμερα και αγωνιώδεις καταδιώξεις, λαμπερές τουαλέτες και οπλοπολυβόλα, θεατρίνοι και Ες – Ες γίνονται ένα κουβάρι για να νικήσει στο τέλος η ομάδα των θεατρίνων.

Γιατί το θέατρο – και ειδικά το ελαφρύ θέατρο – είναι μια μεγάλη κατάφαση στη ζωή. Όταν η Ιστορία στήνει μια τόσο φρικαλέα φάρσα όσο ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος το θέατρο απαντά με το βροντερό γέλιο της φαρσοκωμωδίας. Εδώ βέβαια κάποιος μπορεί να ρωτήσει «μπορεί το γέλιο να νικήσει τα τάνκς;»

Ο Μελ Μπρουκς με το έργο του «Να ζει κανείς ή να μη ζει» απαντά: Ναι.

Βοηθός Σκηνοθετών : Βίκυ Πάστρα

Φωτογραφίες παράστασης : Γιώργος Καλφαμανώλης