Κατερίνα Γώγου: Το Γαμώτο που Δεν Έζησα

Αρχείο Παίχτηκε από 03/10/2022 έως 26/11/2022
στο ΧΩΡΟΣ 2510
Κείμενο: Ανδρέας Ζαφείρης
Σκηνοθέτης: Ανδρέας Ζαφείρης
Ερμηνεύουν: Έλενα Αϊβαλιώτου, Χαρά Νικολάου, Χάρης Γεωργιάδης

Περιγραφή

2ος χρόνος παραστάσεων

Η παράσταση που συγκίνησε το κοινό, μετά τα συνεχόμενα sold out σε Αθήνα και Κρήτη, επιστρέφει για οχτώ παραστάσεις στο ΘΕΑΤΡΟ 2510.

Περισσότερα

Ο Θίασος του 2510, παρουσιάζει το έργο του Ανδρέα Ζαφείρη «Κατερίνα Γώγου: το Γαμώτο που Δεν Έζησα», βασισμένο στη ζωή, το έργο αλλά και την πυκνή, σε ιστορικό χρόνο, περίοδο που έζησε η πιο σημαντική δημιουργός της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
 
Η άγρια μοναδικότητα των στίχων της, η εκπληκτική της ενσυναίσθηση για τη σύγχρονη ζωή στο αστικό τοπίο, η έμπρακτη αγάπη της για το διαφορετικό, το περιθώριο, τους κολασμένους, η αυτοκαταστροφική της διαδρομή ως αντικαθρέφτισμα μιας ολόκληρης κοινωνίας την τοποθέτησαν κορυφαία του Χορού στην «Αγία Τριάδα των Εξαρχείων», (Σιδηρόπουλος, Άσιμος, Γώγου), αλλά και ισότιμη των Ελύτη, Ρίτσου και Σεφέρη σε αναγνωσιμότητα.
 
Στο έργο πρωταγωνιστούν τρεις σπουδαίοι ηθοποιοί: η Έλενα Αϊβαλιώτου, Χαρά Νικολάου, Χάρης Γεωργιάδης, μετατρέποντας, μοναδικά, τον εύθραυστο ψυχισμό της Γώγου σε μια θεατρική εικόνα-ξυράφι, βγαλμένη από τους πίνακες του Hieronymus Bosch, τα φτερά του Antoine de Saint-Exupery και τις σελίδες του Antonin Artaud.

Η παράσταση ανέβηκε ΘΕΑΤΡΟ 2510, στα Εξάρχεια, από τον Οκτώβριο του 2021 έως και τον Μάρτιο του 2022. Συνεχίζοντας δυναμικά και φέτος από τις 3 Οκτωβρίου 2022, θέτοντας υποψηφιότητα να αποτελέσει και πάλι μια από τις πιο δυναμικές παραστάσεις αυτής της σεζόν.

Υπ. Επικοινωνίας:  Ελευθερία Σακαρέλη
Φωτογραφίες:  Βαγγέλης Μηναδάκης / QuickFilm

Φωτογραφίες

Βίντεο

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Τι χρειάζεται μία παράσταση; Δυνατό κείμενο, καλή σκηνοθεσία και ερμηνείες που θα σε σημαδέψουν. Τα έχει όλα η Κατερίνα Γώγου του Ανδρέα Ζαφείρη. Σε μια ειδικά διαμορφωμένη ταράτσα του Χώρου 2510 των Εξαρχείων η Θεατρική Ομάδα 2510 θα καθηλώσουν και τον πιο σκληρό θεατή. Σκηνικό απλό. Δε θες κάτι άλλο γι’ αυτό που θα ακολουθήσει. Σβήνουν τα φώτα και ξαφνικά μεταφερόμαστε στη δεκαετία του 40. Τα υπόλοιπα στη ταράτσα των Εξαρχείων. Η Έλια Βεργανελάκη (νέα διανομή σε αντικατάσταση της Δάφνης Ατία) απέδωσε με απόλυτη σοβαρότητα την εμβληματική προσωπικότητα της Κατερίνας Γώγου. Η Χαρά Νικολάου και ο Χάρης Γεωργιάδης εναλλάσσονταν στους ρόλους τους σαν χαμαιλέοντες. Μας χάρισαν μοναδικές στιγμές ερμηνειών, συναισθημάτων και τροφή για σκέψη. Μια παράσταση που σε αφήνει με την ελπίδα ότι υπάρχει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από «υπερπαραγωγές» της πόλης με ονόματα κράχτες. Η δεύτερη φορά που θα απολαύσω αυτή τη δουλειά θα γίνει άμεσα. Ελπίζω να εκδοθεί και σε έντυπη μορφή το κείμενο. (Αξίζει να σημειωθεί ότι το κείμενο γράφτηκε αφού διαμορφώθηκε η ταράτσα του Χώρου. Μαγεία!!!) Πολλά συγχαρητήρια σε όλους. Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών. Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα στα χέρια σας. Στο λαιμό σας. Οι φίλοι μου...

    (Από τη κριτική μου για τη παράσταση στη σελίδα Αθηνόραμα)