Τζιτζιμιτζιχοτζιριά

Η παραγωγή «Τζιτζιμιτζιχοτζιριά» αποτελεί συμμετοχή του ΚΘΒΕ στα «61^α Δημήτρια», στο πλαίσιο των οποίων θα δοθεί μια βραδινή παράσταση για το κοινό, την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου, στις 20.00, στο Βασιλικό Θέατρο.

Πρόκειται για μια ευφάνταστη και τρυφερή περιπέτεια, γραμμένη με χιούμορ και ευαισθησία, που αναδεικνύει με διακριτικό τρόπο τη σημασία της ειρηνικής συνύπαρξης και του σεβασμού στη διαφορετικότητα. Παράλληλα, φωτίζει τη δύναμη της συλλογικότητας και της αλληλοβοήθειας, την αξία της φιλίας, αλλά και την ομορφιά που κρύβεται στα απλά, καθημερινά πράγματα της ζωής, υπενθυμίζοντας τον ουσιαστικό ρόλο της ποίησης και του παιχνιδιού στην ανθρώπινη εμπειρία.

Σε μια κλειστή κοινωνία μυρμηγκιών, όπου όλα κινούνται στους ξέφρενους ρυθμούς της αδιάκοπης εργασίας, της συσσώρευσης αγαθών και της αυστηρής τήρησης μιας παράδοσης που δεν επιτρέπει παρεκκλίσεις, ζει ο νεαρός Σταύρος που όσο μεγαλώνει τόσο περισσότερο διαφέρει από τα υπόλοιπα σκυθρωπά, στενόμυαλα μυρμήγκια. Συνεχίζει να χαίρεται την ομορφιά που υπάρχει στο κάθε τι, να χαζεύει, να απορεί και να ονειρεύεται.

Η συντηρητική κοινωνία στρέφεται εναντίον του και δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι έρχονται σε σύγκρουση. Στο πλευρό του Σταύρου στέκονται μια Χρυσή Πεταλούδα, ένα μικρό μυρμήγκι που αγαπά τα παραμύθια και ο κύριος Τζίτζικας, που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς παιχνίδι — πολύτιμοι σύμμαχοι σε ένα ταξίδι αναζήτησης, ελευθερίας και αυτογνωσίας.

Η «Τζιτζιμιτζιχοτζιριά», είναι ένα έργο γεμάτο μουσική, κίνηση και παιχνίδια λόγου, που ο αλληγορικός του χαρακτήρας δίνει τη δυνατότητα σε πολλές αναγνώσεις και επίπεδα και το καθιστά κατάλληλο για θεατές κάθε ηλικίας.

Η Στέλλα Μιχαηλίδου γράφει ιστορίες και θεατρικά έργα για παιδιά. Σκηνοθετεί και χορογραφεί θεατρικές παραστάσεις, ενώ παράλληλα διδάσκει Κινησιολογία καθώς και Σκηνοθεσία παραστάσεων που απευθύνονται σε παιδιά και νέους, στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Με τις παραπάνω ιδιότητες, αλλά και αυτήν της ηθοποιού, συνεργάστηκε με την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης για είκοσι συνεχή χρόνια καθώς και με Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης,  την Εθνική Λυρική Σκηνή, το Εθνικό Θέατρο και άλλες σκηνές.

Με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος συνεργάστηκε άλλες τέσσερις φορές ως σκηνοθέτρια και χορογράφος των παραστάσεων: «Ο Σιμιγδαλένιος» του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου (2009) «Οικογένεια Νώε» της  Ξένιας Καλογεροπούλου και του Θωμά Μοσχόπουλου (2016), «Σε μένα μιλάς» του Ράινερ Χάχφελντ (2017) αλλά και ως συγγραφέας και σκηνοθέτρια της παραγωγής«Πολυξένη» που αποτέλεσαν και μεγάλες επιτυχίες της Παιδικής και της Εφηβικής Σκηνής του ΚΘΒΕ.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Η Τζιτζιμιτζιχοτζιριά είναι ένας φανταστικός τόπος όπου οι τζίτζικες, τα μυρμήγκια και οι πεταλούδες —πλάσματα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους— μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά, να σχετίζονται, να αλληλοεπηρεάζονται και να αλληλοσυμπληρώνονται. Εκεί, οι φαινομενικές αλλά και οι ουσιαστικές διαφορές δεν αποτελούν αιτία αποκλεισμού, αλλά αφορμή για άνοιγμα, υπέρβαση, έμπνευση, εξέλιξη και κατανόηση. Ένα δώρο που κάνει τον καθένα πιο πλούσιο και πιο πλήρη.

Στο έργο, όμως, υπάρχει και η κοινωνία των «κανονικών», των αλάνθαστων, των μεγάλων. Μια γκρίζα, πληκτική και σκληρή κοινωνία, που επιδιώκει και επαινεί την ομοιομορφία και στρέφεται με εχθρότητα και παράλογο φόβο απέναντι σε οτιδήποτε διαφέρει. Ένας κόσμος χωρίς ηθικές αξίες, που όσο περισσότερο παλεύει να εξασφαλίσει την ασφάλειά του τόσο πιο ανασφαλής και λειψός γίνεται. Ένας κόσμος που θεωρεί την ομορφιά άχρηστη, τα παραμύθια περιττά και εχθρεύεται, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, το παιχνίδι.

Ανάμεσά τους ζει ο νεαρός Σταύρος. Κι ενώ μεγαλώνει, εξακολουθεί να απορεί, να ονειρεύεται, να αγαπά τα χρώματα και τα παραμύθια και να αισθάνεται ευγνωμοσύνη για την ομορφιά που υπάρχει μέσα σε καθετί. Η σύγκρουση αυτών των δύο κόσμων αποτελεί τον πυρήνα του έργου μας.

Ο τίτλος του, ένας γλωσσοδέτης, αποτελεί μια πρόκληση και μια πρόσκληση για παιχνίδι. Το παιχνίδι είναι αυτό που μας συνδέει μεταξύ μας και, έστω για λίγο, μας χαρίζει την αίσθηση της πληρότητας, επιτρέποντάς μας στιγμιαία να ξεφύγουμε από τον κύκλο του χρόνου και της φθοράς.

Η «Τζιτζιμιτζιχοτζιριά» είναι ένα έργο με το οποίο συνδέομαι βαθιά. Είναι το πρώτο έργο που σκηνοθέτησα, το 2005, για την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης». Από τότε έχει ανέβει πολλές φορές, κι όμως κάθε φορά είναι σαν να το συναντώ για πρώτη φορά.

Στην τωρινή παράσταση, ο εξαιρετικός θίασος, μαζί με τους πολύτιμους συντελεστές, μου ξανασυστήνουν το έργο,  φωτίζοντάς το με έναν τρόπο που με συγκινεί και με εκπλήσσει. Τους ευχαριστώ από καρδιάς γι’ αυτό.

Ευχαριστώ, επίσης, τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του ΚΘΒΕ, Αστέρη Πελτέκη, που για ακόμη μία χρονιά με τιμά με την εμπιστοσύνη του, αναθέτοντάς μου την παραγωγή της Παιδικής Σκηνής.

Ιδιαίτερα, ευχαριστώ τον Τάκη Σιμώτα, του οποίου η συμβολή και η βοήθεια στη συγγραφή των στίχων υπήρξε πολύτιμη και καθοριστική.

Στέλλα Μιχαηλίδου