707

Χορεύοντας στο Σκοτάδι

Αρχείο Παίχτηκε από 06/05/2019 έως 26/05/2019
στο Vault
Διάρκεια: 120' (με διάλειμμα)
Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Συγγραφέας: Λαρς Φον Τριερ
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Διασκευή: Πάτρικ Ελσουέρθ
Δραματουργική επεξεργασία: Δημήτρης Καρατζιάς
Σκηνοθέτης: Δημήτρης Καρατζιάς
Σκηνογραφία: Δημήτρης Καρατζιάς – Μάνος Αντωνιάδης
Μουσική: Μάνος Αντωνιάδης
Μουσική σύνθεση: Μάνος Αντωνιάδης
Χορογραφία: Έλιο Φοίβος Μπέικο
Κίνηση: Έλιο Φοίβος Μπέικο
Ερμηνεύουν:

Διανομή
Σέλμα : Δήμητρα Κολλά
Τζην: Αντώνης Σταμόπουλος
Κάθυ: Βιργινία Ταμπαροπούλου
Μπιλ / Κατήγορος / Φύλακας: Στέλιος Καλαϊτζής
Λίντα / Δικαστής / Αναπληρώτρια Διευθύντρια Φυλακών: Ράσμι Σούκουλη
Τζεφ / Φύλακας: Θοδωρής Αντωνιάδης
Σαμουήλ/ Επικεφαλής των ενόρκων: Πωλ Ζαχαριάδης
Νόρμαν / Συνήγορος / Φύλακας: Σωτήρης Μεντζέλος
Μπρέντα / Γιατρός / Ντολόρες: Ορνέλα Λούτη

Περιγραφή

Ο Πολυχώρος VAULT παρουσιάζει για 1η φορά στην Ελλάδα, το αριστούργημα του Λαρς Φον Τρίερ, «Χορεύοντας στο Σκοτάδι» σε διασκευή Πάτρικ Ελσουέρθ, μετάφραση Αντώνη Γαλέου, σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, μουσική Μάνου Αντωνιάδη και στίχους Γεράσιμου Ευαγγελάτου. Το συγκινητικό μιούζικαλ του Λαρς Φον Τρίερ, στη σκηνή του VAULT από έναν εννιαμελή θίασο. Από τη Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου, κάθε Δευτέρα στις 20:00 και Τρίτη στις 21:15, έως την Τρίτη 28 Μαίου.

Περισσότερα

Το Χορεύοντας στο Σκοτάδι (Dancer in the Dark) παρουσιάστηκε στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία Lars Von Trier, με τους Björk (βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στις Κάννες, στα European Film Awards, στα Bodil Awards, υποψήφια στις Χρυσές Σφαίρες και στα Oscar), Catherine Deneuve, David Morse, Cara Seymour, Peter Stormare, κ.α

Μία από τις πιο σπαρακτικές ταινίες όλων των εποχών και από τις σημαντικότερες, όχι μόνο του εμπνευσμένου στοχαστή - δημιουργού, αλλά και του παγκόσμιου σινεμά. Ο Λαρς Φον Τρίερ, ένας οραματιστής, απρόβλεπτος, παρορμητικός, δογματικός και πρωτοπόρος καλλιτέχνης στο ζενίθ της καριέρας του, έφτιαξε μια ταινία που σε κερδίζει ανεπιφύλακτα σε όλους τους τομείς. Στο Box Office παγκοσμίως, συγκέντρωσε $40 εκατομμύρια. Τα βραβεία ήταν αναμενόμενα.

  Χρυσός Φοίνικας και Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών (2000), Καλύτερη Ευρωπαική Ταινία της Χρονιάς και Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία (2000) στα European Film Awards, Καλύτερη Ευρωπαική Ταινία της Χρονιάς (2001) στα Goya Awards, Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία της χρονιάς στα Bodil Awards (Danish film awards) 2001, Best Foreign Film (2001) στα Independent Spirit Awards
Υποψήφια Χρυσής Σφαίρας Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας & Μουσικής στα Golden Globe Awards (2001), για Όσκαρ Μουσικής και Τραγουδιού 2001, για το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στα César Awar

ΥΠΟΘΕΣΗ
Η Σέλμα, μια Τσέχα μετανάστρια και ανύπαντρη μητέρα στην επαρχία της πολιτείας Ουάσιγκτον στις ΗΠΑ του 1967 έχει ένα οδυνηρό μυστικό. Πάσχει από μια σπάνια κληρονομική ασθένεια, χάνει σταδιακά την όραση της. Δουλεύει ασταμάτητα και μαζεύει χρήματα, προκειμένου ο γιος της να εγχειριστεί για να μην έχει τη δική της τύχη. Η μόνη της διαφυγή από τη σκληρή της πραγματικότητα, είναι τα αμερικάνικα μιούζικαλ. Ακόμη και στη ζωή της μετατρέπει, με τη φαντασία της, τους ήχους που ακούει σε μουσική, μιούζικαλ με πρωταγωνίστρια την ίδια, όμοια με εκείνα που παρακολουθεί. Όταν όμως ένας απελπισμένος γείτονας κλέβει τις οικονομίες της, το δράμα της ζωής της μετατρέπεται σε τραγωδία που κλιμακώνεται σε ένα τραγικό φινάλε.

Κατασκευαστής σκηνικών: Κώστας Μπακάλης
Κοστούμια γυναικών: Μάριος Βουτσινάς
Κατασκευή γυναικείων κοστουμιών: Γεωργία Σάντυ
Κοστούμια ανδρών: Γιώργος Λυντζέρης
Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας
Βοηθός φωτιστή: Θοδωρής Μαργαρίτης
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιέλενα Γκάγκιτς
Φωτογραφίες : Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Επικοινωνία παράστασης : Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή: VAULT

- Ευχαριστούμε τον κύριο Τσακιρακάκη Γεώργιο για την παραχώρηση του Μηχανουργείου Τσακιρακάκης Ο.Ε, όπου έγινε η φωτογράφιση της παράστασης

*ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ

Φωτογραφίες

Βίντεο

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΕΙΔΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΕΡΥΣΙ Η ΟΠΟΙΑ ΜΕ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΔΕΨΕΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΣΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΘΕΑΤΡΟ. ΜΕ ΣΧΕΔΟΝ ΜΗΔΕΝΙΚΑ ΣΚΗΝΙΚΑ ΟΛΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΥΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΘΗΛΩΣΑΝ. Η ΔΕ ΔΗΜΗΤΡΑ (ΣΕΛΜΑ) Ε Ξ Α Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Η!!!! ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ Η ΚΟΠΕΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΚΑΝΕ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΨΑΧΝΩ ΠΟΛΥ ΣΕ ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟ VAULT ΤΟ ΕΧΩ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΦΥΓΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΧΑΡΤΟΜΑΝΤΗΛΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ, ΜΕ ΑΓΓΙΞΕ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΜΕ ΚΑΘΗΛΩΣΕ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΥΧΟΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΟΙΟΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙς ΝΑ ΑΝΕΒΑΖΕΙ ΤΟ VAULT, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

  2. Εξαιρετική παράσταση κι άκρως συγκινητική,που σε παρασύρει από το πρώτο λεπτό! Ένα μικρό διαμάντι στην φετινή αθηναϊκή θεατρική σκηνή!
    Η Δήμητρα Κολλά ήταν μοναδική στον ρόλο της Σέλμα και η φωνή της μαζί με την υπέροχη μουσική και στίχους σε σαγήνευαν και σου μετέφεραν κάθε συναίσθημα σαν να ήταν εξαρχής δικό σου.
    Πραγματικά αξίζει όλοι να δείτε αυτό το έργο!

  3. Δυνατή, υπέροχη παράσταση με ωραία υπόθεση και εξαιρετικές ερμηνείες. Ευρηματική και αξιέπαινη η σκηνοθεσία που σε μια τόσο μικρή σκηνή έδινε κίνηση σε τόσους ηθοποιούς! Πολύ ευχάριστη έκπληξη ήταν η συγκλονιστική ερμηνεία της κας Κολλά σε έναν πολύ απαιτητικό ρόλο!
    Όλοι οι θεατές φύγαμε ενθουσιασμένοι και συγκινημένοι!
    Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές.
    Σπεύσατε......

  4. Από τη θεατρολόγο Μαρία Μαρή
    Θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να διακρίνει ορισμένα κοινά στοιχεία ανάμεσα στο «Χορεύοντας  στο σκοτάδι» (2000) του Τρίερ και στην ταινία «Το πράσινο μίλι» (1999), κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος του Στίβεν Κινγκ από τον Φρανκ Ντάραμποντ. Και στις δυο περιπτώσεις δυο αγαθοί άνθρωποι οδηγούνται στο θάνατο, φύλακες ενός μυστικού που δεν προδίδουν, ευεργετώντας τους γύρω τους. Οι κοινωνίες διαχρονικά αποδεικνύουν ότι δεν έχουν χώρο για τους καλούς, καθώς είναι πάντα έτοιμες να κάνουν την επόμενη σταύρωση, να βρουν κάποιον αποδιοπομπαίο τράγο να του φορτώσουν όλη την απανθρωπιά τους και την συναισθηματική τους ξηρασία, τον ψυχικό τους θάνατο.

    Στο «Πράσινο μίλι», στην πτέρυγα των θανατοποινιτών, ένας γιγαντόσωμος νέγρος  κατηγορείται για τον βιασμό δύο μικρών κοριτσιών. Είναι ωστόσο αθώος. Παράλληλα είναι και ένας διαφορετικός κρατούμενος αφού έχει το χάρισμα να θεραπεύει οποιαδήποτε ασθένεια με ένα του άγγιγμα.

     Ο Τζον εκτελείται το ίδιο βράδυ αρνούμενος να φορέσει την κουκούλα καθώς φοβάται το σκοτάδι. Το ίδιο και η Σέλμα στο «Χορεύοντας στο σκοτάδι», η οποία είναι εξάλλου τυφλή.

    Η Σέλμα Γέζκοβα (Δήμητρα Κολλά), Τσέχα μετανάστρια στην Αμερική της δεκαετίας του ’60, χάνει βαθμιαία την όρασή  της από κληρονομική ασθένεια – πράγμα, ωστόσο, το οποίο κρατά πεισματικά κρυφό. Δουλεύει σε μια γραμμή παραγωγής και όχι μόνο δεν σταματά, αλλά επιθυμεί να δουλεύει περισσότερες ώρες υπερβαίνοντας τα όριά της, έχοντας τη διαρκή αγωνία να συγκεντρώσει το ποσό για την εγχείρηση που θα απαλλάξει τον έφηβο γιο της, Τζιν (Αντώνης Σταμόπουλος), από το ίδιο πρόβλημα, πριν αυτό προχωρήσει και μείνει κι αυτός τυφλός. Λατρεύει τα αμερικανικά μιούζικαλ και σε συνδυασμό με την πληροφορία ότι στην Αμερική μπορούν με χειρουργική επέμβαση να θεραπεύσουν το πρόβλημα του παιδιού της, επιλέγει να φύγει μετανάστρια από την Τσεχοσλοβακία στις Ηνωμένες Πολιτείες.

    Το μόνο που την ανακουφίζει από τη σκληρή ζωή της είναι να βλέπει σινεμά με τη φίλη της την Κάθι, η οποία της περιγράφει ό, τι βλέπει στην οθόνη. Είναι επίσης  μέλος μιας θεατρικής ομάδας και έτσι κάθε φορά συμμετέχει τραγουδώντας ή χορεύοντας, κάνοντας προετοιμασία για να συμμετάσχει και η ίδια σε μιούζικαλ.

    Τη φλερτάρει ο εργάτης Τζεφ (Θοδωρής Αντωνιάδης), αλλά εκείνη δεν αφήνει περιθώρια για έρωτες, αφού έχει αποστολή να σώσει το παιδί της από το σοβαρό αυτό πρόβλημα υγείας για το οποίο θεωρεί κιόλας την ίδια υπεύθυνη.

    Γείτονάς της και σπιτονοικοκύρης της ο αστυνομικός Μπιλ Χιούστον ( Στέλιος Καλαϊτζής ) που έχει ξανοιχτεί σε έξοδα και σχεδόν έχει ροκανίσει μια κληρονομιά, που έλαβε, για να ικανοποιήσει τη σύζυγό του Λίντα (Ράσμι Σούκουλη) και τις ατέλειωτες αγορές της. Εμφανίζεται το ζευγάρι αρχικά  κάνοντας επίσκεψη και δώρο  στο παιδί, ενώ στη συνέχεια αποκαλύπτεται η πρόθεση του Μπιλ να της ζητήσει δανεικά, τα λεφτά που ξέρει ότι εκείνη μαζεύει για τη θεραπεία του παιδιού της. Τη φέρνει σε δύσκολη θέση, ενώ την έχει ορκίσει να μην αποκαλύψει στη γυναίκα του ότι χρεοκοπεί και εκείνη του εκμυστηρεύεται ότι είναι σχεδόν τυφλή πια. Ο «έντιμος» αστυνομικός, θα προασπίσει το δικό του μικροσυμφέρον εκθέτοντας την αδύναμη Σέλμα σε μεγάλο κίνδυνο. Της κλέβει τα λεφτά και την κατηγορεί ότι εκείνη του τα έκλεψε, ενώ λέει στη γυναίκα του ότι η Σέλμα του ρίχτηκε και τον έχει φέρει σε δύσκολη θέση. Έρχονται σε αντιπαράθεση και στη διάρκεια του διαπληκτισμού τους το υπηρεσιακό του όπλο εκπυρσοκροτεί τραυματίζοντάς τον, ενώ εκείνος την ίδια στιγμή την εκλιπαρεί να τον σκοτώσει, καθώς δεν μπορεί να διαχειριστεί το χάος, που έχει μόνος του δημιουργήσει. Σε αυτό το χάος όμως συμπαρασύρει την Σέλμα, η οποία κρατά το στόμα της κλειστό μέχρι το τραγικό της τέλος.

    Μια υπέροχη ερμηνεία της Δήμητρας Κολλά, που περνά από όλες τις  ψυχικές καταστάσεις και από τους βαθμούς τυφλότητας, με μεγάλη λεπτότητα και εσωτερική επεξεργασία.

    Ο Δημήτρης Καρατζιάς κάνει ένα μεγάλο μιούζικαλ σε έναν μικρό χώρο. Βασισμένος στην ωραία μετάφραση του Αντώνη Γαλέου, επιχείρησε και πέτυχε να ανεβάσει την ταινία αυτού του τόσο θεατρικού κινηματογραφικού σκηνοθέτη Λαρς Φον Τρίερ. Ένα κανονικό μιούζικαλ, που δεν το περιμένει κάποιος σε μια μικρή σκηνή, που αποδεικνύει ότι όταν ο σκηνοθέτης έχει την κατάρτιση και την έμπνευση, παράλληλα και την ικανότητα να διδάξει τους ηθοποιούς του, μπορεί να δημιουργήσουν όλοι μαζί ένα αριστούργημα. Αυτό είναι το έργο του Δημήτρη Καρατζιά « Χορεύοντας στο σκοτάδι». Η χορογραφική καθοδήγηση του Έλιο Φοίβου Μπέικο απίστευτη, αξιοποίησε τις διαφορετικές ικανότητες των ηθοποιών, κάλυψε τις αδυναμίες, ενίσχυσε τις αρετές τους και δημιούργησε μιούζικαλ. Ο  Μάνος Αντωνιάδης δημιούργησε πρωτότυπη μουσική, για το νέο αυτό μιούζικαλ, απλά εμπνευσμένο από την αντίστοιχη ταινία, με πολύ ωραιότερη μουσική και υπέροχα τραγούδια με τους εξαιρετικούς, ευαίσθητους και εκφραστικούς στίχους του Γεράσιμου Ευαγγελάτου.

    Η  πρωταγωνίστρια Δήμητρα Κολλά  στο ρόλο της Σέλμα, που είναι υπερευαίσθητη, άνθρωπος σπάνιας αξίας, με αγάπη για τον πλησίον, αυταπάρνηση για τον γιο της Τζιν, απόλυτα πειθαρχημένη και απολύτως αφοσιωμένη στην αποστολή της, να εγχειριστεί ο γιος της ώστε να γλιτώσει αυτή την οικογενειακή κατάρα της τύφλωσης.  Ερμηνεύει με σπάνιο τρόπο και τα τραγούδια της παράστασης, έχοντας ένα ύφος τζαζ και με πολυφωνικό αποτέλεσμα που ενισχύεται από τον θαυμάσιο κόντρα τενόρο Πωλ Ζαχαριάδη, θαρρεί κανείς ότι έχει πια μεταφερθεί στην Αμερική μιας άλλης εποχής και εντάσσεται πλήρως στην ατμόσφαιρα των μιούζικαλ. Καταπληκτικό το χορωδιακό τραγούδι « Η ζωή θα βρει τον τρόπο με ελπίδα ή χωρίς». Καταπληκτική η χορογραφία « λεφτά λεφτά λεφτά!»

    Η Δήμητρα Κολλά είναι μια συναρπαστική Σέλμα. Η φίλη της Κάθι,( Βιργινία Ταμπαροπούλου)  που την ονομάζει Κβάλντα, που θα πει ευτυχισμένη, ενώ όπως εκείνη τη διαβεβαιώνει δεν είναι, είναι το πρόσωπο που της συμπαραστέκεται συνεχώς και δείχνει τη στοργή και την αγάπη της. Ευαίσθητη και συνάμα δυναμική η Κάθι- Κβάλντα αγαπά το παιδί της Σέλμα σαν δικό της μιας και εκείνη δεν έχει παιδιά και τη Σέλμα σαν αδελφή. Υπέροχη η ερμηνεία της ηθοποιού , που  αποτελεί μια άλλη φωνή στο έργο που τονίζει εκείνη της Σέλμας. Αυτή μαζί  με το πρόσωπο του Τζεφ τονίζουν την σπανιότητα της Σέλμας. Η θεατρική ομάδα είναι η πνοή της Σέλμας και καθώς κουράζεται πάρα πολύ , αλλά και χάνει την όρασή της, δε μπορεί πια να χορέψει κλακέτες, ούτε να συμμετέχει στο μιούζικαλ και παραιτείται. Μένει σιωπηλή, πιστή στον όρκο που έδωσε, γιατί αυτό εξάλλου δεσμεύει και την υγεία του παιδιού της. Στο κελί της, την τρελαίνει η απόλυτη ησυχία. Η Κάθι που θέλει να τη σώσει πηγαίνει και ζητά τα λεφτά , που είχε προλάβει εκείνη να δώσει στο γιατρό που θα χειρουργούσε  το παιδί της. Αυτό την πανικοβάλει, την εκλιπαρεί να αφήσει τα χρήματα γιατί αυτά είναι  για άλλο σκοπό.

    Δεν υπαναχωρεί και δεν προδίδει τις αρχές της ακόμα και όταν ο εισαγγελέας την κατηγορεί ότι ήρθε μετανάστρια στην Αμερική και το καταφύγιο που η χώρα αυτή της προσέφερε αυτή δεν το εκτίμησε παρά έκλεψε και σκότωσε.  Θεωρούν αυτοί όλοι οι «ηθικοί» και «νομοταγείς» ότι δεν έδειξε ευγνωμοσύνη. Τη λοιδορούν  και εκείνη το δέχεται. Όλη η βρωμιά που επιτρέπουν να πέσει επάνω της, δε λερώνει την ίδια, αλλά δε θέλει να αμαυρώσει την εικόνα που θα έχει ο γιος της για τη μητέρα του και δεν επιθυμεί τον δει.  Η χάρη δε δίνεται σε όσους δεν τολμούν και είναι θρασείς και η Σέλμα δε συγκαταλέγεται σ’ αυτούς. Το τέλος τη δικαιώνει, όμως τα γρανάζια του εργοστασίου, το σκηνικό που τόσο πετυχημένα αποδίδει την απρόσωπη αυτή κοινωνία, που τα γρανάζια της συνθλίβουν κάθε ευαισθησία και αδυναμία, εκτελούν τη δική τους άτεγκτη αποστολή.

    Θέατρο συνόλου, όλοι οι ηθοποιοί συνεχώς πάνω στην σκηνή. Απόλυτα συντονισμένοι, σαν ένα σώμα, άλλοτε ενεργοί, άλλοτε όχι, ανάλογα με τις σκηνοθετικές ανάγκες. Ο Στέλιος Καλαϊτζής (Μπιλ Χιούστον, Κατήγορος, Φύλακας), η Ορνέλα Λούτη (Ντολόρες, Γιατρός, Δεσμοφύλακας Μπρέντα), o Θοδωρής Αντωνιάδης (Τζεφ, Φύλακας), ο Πωλ Ζαχαριάδης (Σκηνοθέτης Σαμουήλ, Επικεφαλής των ενόρκων), ο Σωτήρης Μεντζέλος (Επιστάτης Νόρμαν, Συνήγορος, Φύλακας) και η Ράσμι Σούκουλη (Λίντα Χιούστον, Δικαστής, Αναπληρώτρια διευθύντρια φυλακών). Μια ομάδα με έμπνευση, ταλέντο, εξαιρετικές ερμηνείες, απίστευτες φωνητικές δυνατότητες, με υπέροχο συντονισμό σκηνοθεσίας (Δημήτρης Καρατζιάς), μουσικής(Μάνος Αντωνιάδης), κίνησης(Έλιο Φοίβος Μπέικο) και φωτισμού(Βαγγέλης Μούντριχας).

  5. Από τον Κωνσταντίνο Πλατή

    Το έργο "Χορεύοντας στο Σκοτάδι" που προτοείδαμε στο σινεμά και ήταν μια μεγάλη επιτυχία της εποχής του, είναι η πολυαναμενόμενη παραγωγή του θεάτρου Vault και του σκηνοθέτη Δημήτρη Καραντζιά, ο οποίος έχει καταφέρει να δημιουργήσει πλέον το δικό του κοινό αλλά και μια ομάδα ηθοποιών του οποίους βλέπουμε συχνά στις παραστάσεις του και μας εντυπωσιάζουν. Το έργο αυτό έχει διασκευασθεί κατάλληλα για το θέατρο από τον Πάτρικ Ελσουέρθ και η πολύ καλή μετάφραση είναι του Αντώνη Γαλέου.

    Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζιά έχει καταφέρει να πάρει από τον κάθε ηθοποιό τα καλύτερα στοιχεία του και να δημιουργήσει ένα σύνολο όπου όλοι έχουν τις στιγμές που κερδίζουν με την προσωπική τους ερμηνεία το θεατή αλλά πάνω από όλα υπάρχει ομάδα με ρυθμό που είναι απαραίτητος για τη διατήρηση της κινηματογραφικής αίσθησης του έργου.

    Το πολύ σωστά επιλεγμένο, για τις ανάγκες του χώρου, minimal σκηνικό δεν αφαιρεί τίποτα από το έργο. Άλλωστε στο θέατρο, το ζητούμενο είναι να δημιουργήσει ο θεατής την τελική εικόνα με τη φαντασία του και με βάση πάντα τα ερεθίσματα από την παράσταση.

    Η εξαιρετική μουσική του Μάνου Αντωνιάδη είναι ένα ακόμη δυνατό στοιχείο της παράστασης το οποίο εντείνει ακόμα περισσότερο τη συναισθηματική φόρτιση του θεατή.

    Οι στίχοι των τραγουδιών από τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο ταιριάζουν άρτια με τη μουσική και το ύφος του έργου.

    Η Δήμητρα Κολλά είναι σαφώς το δυνατό σημείο αναφοράς στην παράσταση καθότι το παρουσιαστικό της σε συνδυασμό με την αφομοίωση του ρόλου και το σωστό χειρισμό των εκφραστικών της μέσων μετατοπίζουν από την αρχή το θεατή που έχει συνδέσει το έργο με την ερμηνεία της Bjork.

    Η χορογραφία και η κίνηση από τον Έλιο Φοίβος Μπέικο κάνει ακόμα πιο εμφανές το ύφος του musical στην παράσταση.

    Είναι σίγουρα από τις παραστάσεις που αξίζει να δει το κοινό για να κατανοήσει ότι το είδος του musical δεν εξαρτάται από τη μεγάλη σκηνή και τα πλούσια σκηνικά αλλά πάνω απ' όλα από το έμψυχο υλικό που υπάρχει στη σκηνή και στο θέατρο vault αυτό επιβεβαιώνεται με τον πιο εμφατικό τρόπο φέτος.