29

Η Γυναίκα της Ζάκυθος

Αρχείο Παίχτηκε από 15/07/2020 έως 15/07/2020
στο Ανοιχτό Θέατρο Κολωνού
Διάρκεια: 65'
Συγγραφέας: Διονύσιος Σολωμός
Απόδοση: Δήμος Αβδελιώδης
Σκηνοθέτης: Δήμος Αβδελιώδης
Σκηνογραφία: Αριστείδης Πατσόγλου
Κοστούμια: Αριστείδης Πατσόγλου
Μουσική σύνθεση: Βαγγέλης Γιαννάκης
Ερμηνεύουν: Κατερίνα Γκατζόγια

Περιγραφή

Η  παράσταση του Δήμου Αβδελιώδη, που διακρίθηκε από το κοινό και την κριτική στο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ, 2013, επανέρχεται σε νέα προσέγγιση με την  ηθοποιό Κατερίνα Γκατζόγια.

Περισσότερα

Το έργο γράφτηκε στη Ζάκυνθο, με αφορμή τα αισθήματα που κατέκλυσαν τον Σολωμό, όταν είδε γυναίκες από το πολιορκημένο Μεσολόγγι να αντιμετωπίζουν κατάμουτρα τη λεκτική βία και την ταπείνωση από μια δύσμορφη, εξοργισμένη Γυναίκα του νησιού, επειδή ζητούσαν τρόφιμα για τους έγκλειστους άνδρες τους, γεγονός που δημιούργησε αρχικά στον Ποιητή τρόμο, που δεν μπόρεσε να υπερασπισθεί επί τόπου αυτές τις Μεσολογγίτισσες. Με το έργο του όμως ανίχνευσε το αίσθημα του φόβου για το κακό και φέρνοντας στο φως τις αιτίες, μας άφησε μια διαχρονική παρακαταθήκη ανθρωπισμού και αυτογνωσίας.

 

Το πνεύμα του έργου

Το έργο αυτό του Σολωμού είναι κυριολεκτικά ο αντίποδας σε όλο τ’ άλλο του ποιητικό έργο.

Αυτό συμβαίνει γιατί με τη «Γυναίκα της Ζάκυθος*» είναι η πρώτη φορά που στρέφει την προσοχή του αποκλειστικά και μόνο στον ίδιο του τον εαυτό, για να καταλάβει τι είναι αυτό που τον φοβίζει. Έτσι καταφέρνει να μας κάνει κι εμάς να νοιώσουμε πως το «κακό» δεν είναι αυτό που βλέπουμε κι ακούμε εξωτερικά και το αντιλαμβανόμαστε ως κακό, αλλά είναι αποκλειστικά και μόνο ο τρόπος που το διαχειριζόμαστε.

Ποιητική Αδεία λοιπόν, δανείζεται το προσωπείο του Αγίου Διονυσίου – που ήταν ιστορικό πρόσωπο κι έζησε ως ιερομόναχος έως τα  172 του χρόνια  σ’ ένα  μοναστήρι της Ζακύνθου –, για να κοιτάξει μέσα απ’ τα μάτια του το «κακό» που εδώ ταυτίζεται μ’ αυτήν την δύσμορφη και βάναυση Γυναίκα που διώχνει εξευτελιστικά τις γυναίκες του Μεσολογγιού.

Το ότι μπορεί να δει μέσα από τα μάτια ενός Άλλου, απελευθερώνει τον ποιητή Σολωμό και τον μεταφέρει σαν πνεύμα, που βλέπει τις τελευταίες στιγμές αυτής της Γυναίκας, λίγο πριν κρεμαστεί η ίδια μ’ ένα ζωνάρι δίνοντας τέλος στη ζωή της. Μέσα σ’ αυτό το σύντομο διάστημα διαπιστώνει, πως αυτή η Γυναίκα που όλοι την φοβούνταν, όχι μόνο δεν είχε μια τέτοια δύναμη, αλλά απεναντίας ζούσε η ίδια μέσα στον φόβο, γεγονός που τον κάνει να την σπλαχνισθεί και να παρακαλά για τη σωτηρία της. Παράλληλα κατανοεί πως ο φόβος του για το κακό που προκαλούσε εκείνη, δεν προερχόταν από μια δική της συνειδητή προσπάθεια, αλλά απ’ την απειλή και τον φόβο που αισθανόταν η ίδια,  από τις γυναίκες του Μεσολογγιού.

Κατά προέκταση υποβάλει την ιδέα πως το «κακό» δεν είναι κυρίως ο προφανής εχθρός, όπως οι  Τούρκοι που πολιορκούν το Μεσολόγγι κι είναι ένα δεδομένο που το γνωρίζουμε και θα μπορούσαμε να το αντιμετωπίσουμε με σχέδιο και σύνεση, αλλά το πραγματικό «κακό» προκύπτει μέσα στο μυαλό μας, ως απατηλό συναίσθημα φόβου που δημιουργεί σύγχυση και γι αυτό απουσία σκέψης και δράσης, διακινδυνεύοντας να χάσουμε από μόνοι μας μια μάχη, από τον οποιονδήποτε  πραγματικό ή φαντασιακό μας εχθρό.

Δήμος Αβδελιώδης

 

*Το κείμενο της παράστασης είναι ειλημμένο από την εκδοτική παρουσίαση του καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου, κ.Δημήτρη Δημηρούλη.

Φωτογραφίες: Φοίβος Αβδελιώδης

Φωτογραφίες