805

Η καημένη, η άδεια μου Εδέμ

από 12/01 έως 21/04
Διάρκεια: 75΄
Συγγραφέας: Δώρα Τσόγια
Σκηνοθέτης: Μαρία Αιγινίτου
Κοστούμια: Νίκος Καρδώνης
Φωτισμοί: Αποστόλης Τσατσάκος
Κίνηση: Μαργαρίτα Τρίκκα
Ερμηνεύουν: Μαρία Αιγινίτου, Ειρήνη Ιωάννου, Γιώργος Καπινιάρης, Γιώργος Μακρής

Περιγραφή

Η καημένη, η άδεια μου Εδέμ, είναι ο τίτλος της παράστασης που παρουσιάζει η σκηνοθέτις Μαρία Αιγινίτου στη σκηνή Black Box του Επί Κολωνώ από τις 12 Ιανουαρίου και κάθε Σάββατο και Κυριακή.

Πρόκειται για την ανανεωμένη εκδοχή της συλλογής «Είκοσι Αστικά Μονόπρακτα» της Δώρας Τσόγια με ιστορίες και εικόνες της πόλης σε ένα σκηνικό παιχνίδι για τέσσερις  ηθοποιούς.

Περισσότερα

(Είκοσι Αστικά Μονόπρακτα)

Δεν υπάρχει αμφιβολία, όλα πήγαν στραβά. Τα ώριμα φρούτα πέφτουν αφάγωτα στο έδαφος κι οι άνθρωποι περιπλανώνται στην έρημο ψάχνοντας απεγνωσμένα για ένα ξεροκόμματο. Κάθε στιγμή, ένας άνδρας και μία γυναίκα, αναζητούν τον δρόμο για τον χαμένο παράδεισο,  διασχίζοντας  πάρκα,  πλατείες και πολύβουες λεωφόρους.  Μέσα σε μπαρ και καφενεία διαβάζουν τις μικρές αγγελίες, λυγίζουν, ραγίζουν, σπάνε. Ζουν τις μικρές τους τραγωδίες, ενίοτε και κωμωδίες. Κάποιες από αυτές είναι αληθινές.

Καλλιτεχνική συνεργασία: Νίκος Καρδώνης
Βοηθός σκηνοθέτη: Λιάνα Γαβριήλ
Φωτογραφίες: Γιάννης Πρίφτης

Τα ««Είκοσι Αστικά Μονόπρακτα» της Δώρας Τσόγια κυκλοφορούν από τις εκδόσεις  ΆΓΡΑ.

Φωτογραφίες

Βίντεο

Πότε & Πού

Επί Κολωνώ

από 12/01 έως 21/04
Ναυπλίου 12 και Λένορμαν 94, Κολωνός, Αθήνα (στάση Μετρό: “Μεταξουργείο”)
Τηλ: 2105138067 Email: [email protected] Website: www.epikolono.gr

Εισιτήρια: Γενική είσοδος:13 ευρώ. Μειωμένο ( Φοιτητικό – Άνω των 65 ετών): 10 ευρώ, Ανέργων – ΑΜΕΑ – Ατέλειες: 6 ευρώ
Πληροφορίες: 2105138067

Ημέρες & Ώρες
Δ
Τ
Τ
Π
Π
Σ 19:00
Κ 21:30

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Από τη θεατρολόγο Μαρία Μαρή
    Αυτός είναι ο τίτλος της παράστασης, που παρουσιάζει η σκηνοθέτης Μαρία Αιγινίτου στη σκηνή Black Box του Επί Κολωνώ από τις 12 Ιανουαρίου και κάθε Σάββατο και Κυριακή.

    Βασίζεται στα «Είκοσι Αστικά Μονόπρακτα» της Δώρας Τσόγια με ιστορίες και εικόνες της πόλης σε ένα σκηνικό παιχνίδι όπου τέσσερεις ηθοποιοί εναλλάσσονται στους ρόλους, ξεσκεπάζοντας το αδιέξοδο της επικοινωνίας, την ανάγκη για τρυφερότητα και αγάπη, την σκληρότητα της οικονομικής κρίσης, την κρίση στις σχέσεις των ανθρώπων, τον πανικό, την έλλειψη ευαισθησίας, την ανασφάλεια, την ανάγκη να μοιραστεί κανείς, να αγγίξει και να αγγιχτεί, το φόβο του για τα ίδια αυτά πράγματα, την αποξένωση, την αγριότητα. Και όλα αυτά μέσα σε διαφορετικά περιβάλλοντα, που ωστόσο είναι τόσο οικεία και στα οποία οι άνθρωποι συναντιούνται άλλοτε με τρόπο προσωπικό κι άλλοτε απρόσωπο, σωματικό ή και πλατωνικό, όπως στα μέσα μεταφοράς, στο τραίνο ή στο λεωφορείο, στα σούπερ μάρκετ, στα πάρκα, στους δρόμους.

    Αυτή την ατμόσφαιρα πέτυχαν να αποδώσουν οι: Μαρία Αιγινίτου, Ειρήνη Ιωάννου, Γιώργος Καπινιάρης και Γιώργος Μακρής, με πικρόγλυκο χαμόγελο στο Black Box του Επί Κολωνώ, σε μια τόσο μικρή σκηνή με πολλές εναλλαγές ρόλων, με άψογο συντονισμό, με πολλαπλές υποκριτικές παραλλαγές και όλα αυτά συντονισμένα σε μια εξαιρετική κίνηση με τη διδασκαλία της Μαργαρίτας Τρίκκα, το φωτισμό του Αποστόλη Τσατσάκου και τις υπέροχες μουσικές επιλογές του Θοδωρή Χαλκιά.

    Το κείμενο είναι πολύ δυνατό, με καίριες και διεισδυτικές αναφορές στην ανάγκη του ανθρώπου να τον φροντίζει και να τον αγαπά ο άλλος, στα ζώα και στην συναισθηματική ασφάλεια που αυτά προσφέρουν, αν τα συγκρίνει κάποιος με την περιρρέουσα ανασφάλεια που πηγάζει από όλους τους άλλους παράγοντες, προσωπικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς. Απελπισμένη επαιτεία ενός φιλιού, μιας καθησυχαστικής επιβεβαίωσης ότι όλα θα πάνε καλά, ενός χαμόγελου. Μια επιλεκτική λήθη για να εξασφαλιστεί η αδιατάρακτη συνέχεια της ζωής για τη γυναίκα σε αντιδιαστολή με τις οδυνηρές υπενθυμίσεις του άνδρα για όλα τα μέρη που πήγαν και όσα έκαναν μαζί. Με το ερώτημα να αιωρείται: πρόκειται για παραλήρημα του ενός ή του άλλου, ανθρώπων, που τα έχουν χαμένα από τη μοναξιά ή ανθρώπων, που απλά αρνήθηκαν τα όσα έζησαν για να προστατευτούν; Πώς το πάθος μεταλλάσσεται σε απάθεια, πώς η συμπεριφορά του ενός καταδικάζει τον άλλο στον ρόλο ενός αμνήμονος ασπόνδυλου ή μιας αμοιβάδας;

    Ωραίες εικαστικά σκηνικές εικόνες από τη στάση των σωμάτων και από τα καταπληκτικά κοστούμια , που λες και συγκέντρωναν πάνω τους όλες τις χρονικές περιόδους, όλες τις εποχές του χρόνου και βέβαια όλα τα χρώματα της πόλης, της πόλης αυτής που αποξενώνει τον άνθρωπο και καθιστά αδύνατη την επικοινωνία του.

    Μια ενδιαφέρουσα παράσταση με υπέροχες ερμηνείες από όλους του ηθοποιούς, με μια μελετημένη σκηνοθεσία της Μαρίας Αιγινίτου, που κατόρθωσε να ανεβάσει στη σκηνή έναν ολόκληρο κόσμο με μόνο τέσσερεις ηθοποιούς, ένα θέατρο συνόλου, όπως ακριβώς είναι και η ίδια η ζωή.

  2. H παράσταση αποτελούνταν από πολλά μικρά σκετσάκια που αναφέρονταν σε ιστορίες καθημερινότητας χωρίς καμία εμβάθυνση και ευστοχία. Οι ερμηνείες μέτριες και γενικά δεν υπήρχε κάτι να σου κρατήσει το ενδιαφέρον. Η χειρότερη παράσταση που είδα φέτος στο επι κολωνω.