1266

Ήταν ένας και δεν ήταν κανένας

Αρχείο Παίχτηκε από 09/05/2019 έως 02/06/2019
στο Σημείο
Διάρκεια: 90' (χωρίς διάλειμμα)
Συγγραφέας: Χρήστος Αγγελάκος
Σκηνοθέτης: Σοφία Παλάντζα
Σκηνογραφία: Μαρία Παλάντζα
Κοστούμια: Μαρία Παλάντζα
Φωτισμοί: Δημήτρης Λογοθέτης
Μουσική: Μιχάλης Καταχανάς
Μουσική σύνθεση: Μιχάλης Καταχανάς
Ερμηνεύουν: (αλφαβητικά) Νικόλας Αλεξίου, Νικόλ Δημητρακοπούλου, Λευτέρης Καταχανάς, Φελίς Τόπη

Περιγραφή

Το δεύτερο θεατρικό του έργο του Χρήστου Αγγελάκου «Ήταν ένας και δεν ήταν κανένας» ανεβαίνει στο θέατρο Σημείο, από 9 Μαΐου έως 2 Ιουνίου, σε σκηνοθεσία Σοφίας Παλάντζα.

Περισσότερα

 

Το 2002 ιδρύθηκε στο Παρίσι μία ανθρωπιστική οργάνωση με την ονομασία «Νεκροί του δρόμου». Έργο της, ο ενταφιασμός όσων βρίσκονταν νεκροί στους δρόμους χωρίς χαρτιά που να πιστοποιούν την ταυτότητά τους: άστεγοι, μετανάστες, περιθωριακοί κλπ. Η είδηση αυτή ήταν το έναυσμα για τη συγγραφή του θεατρικού έργου «Ήταν ένας και δεν ήταν κανένας». Το έργο τοποθετεί τη δράση του σε ένα γραφείο τελετών όπου καταφθάνει ένας άνδρας και μία γυναίκα, ανώνυμοι και άγνωστοι μεταξύ τους για να συνοδεύσουν στην τελευταία του κατοικία έναν ανώνυμο άστεγο νεκρό.

Οι ήρωες του έργου επιδίδονται σε ένα ανελέητο παιχνίδι αλληλοεξόντωσης προσπαθώντας να ξεφύγουν από τη μοναξιά, το κενό, την αποξένωση και την πλήξη. Στο παιχνίδι μπαίνει και μια νεαρή κοπέλα, ιδιοκτήτρια του γραφείου τελετών. Το έργο ακροβατεί ανάμεσα στο φανταστικό και το πραγματικό κάνοντας πολλές φορές δυσδιάκριτα τα μεταξύ τους όρια. Η παράσταση έρχεται να θέσει ερωτήματα σχετικά με τον θάνατο και τη ζωή βλέποντας τις δύο έννοιες ως συγκοινωνούντα δοχεία. Τι είναι ένας ανώνυμος νεκρός; Πόσες εικόνες θανάτου προσπερνάμε καθημερινά; Σε ένα απονεκρωμένο περιβάλλον ένας άνδρας και μία γυναίκα, ως αρχέτυπα σύμβολα προσπαθούν να ξορκίσουν τον θάνατο, το κενό της προσωπικής τους ζωής, να προσδώσουν κάποιο νόημα στην ματαιότητα της ύπαρξής τους ακόμη και μέσα από τις ψευδαισθήσεις τους.

 

Φωτογραφίες

15 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μια πολύ δυνατή παράσταση, ένα πολύ δυνατό πολιτικό θεατρικό έργο! Αυτό είναι το «Ήταν ένας και δεν ήταν κανένας» (του Χρήστου Αγγελάκου), στο θέατρο Σημείο. Όλο το καστ και η σκηνοθεσία ανεβάζουν στροφές και αποδίδουν τη σεναριακή μεγαλοφυία.
    Η πλοκή χτίζεται γύρω από έναν ανώνυμο νεκρό που βρίσκεται σε ένα γραφείο κηδειών, όπου δύο εθελοντές συνοδοί έχουν σπεύσει, μόνοι στην αρχή μαζί του και στη συνέχεια με την παρουσία της ιδιοκτήτριας του γραφείου. Μία κόκκινη κλωστή, ένας «μίτος», διαπερνάει το έργο. Χωρίς την κατανόηση αυτού του νήματος όλα μοιάζουν παράλογα, ασύνδετα και αντιφατικά. Κι όμως, ο συγγραφέας παρουσιάζει ανάγλυφα την κρίση, στην οικονομική και μεταφορική της έννοια, με τα απότοκά της. Οι άνθρωποι που ζουν στο περιθώριο, χωρίς κανείς να νοιάζεται γι’ αυτούς, που πεθαίνουν χωρίς κανείς να τους αναζητά, που συναναστρέφονται με άλλους ανθρώπους στην ίδια κατάσταση, που εκδίδονται για μια δόση αλλά και που αναζητούν αγάπη και ονειρεύονται, είναι δίπλα μας. Ο νεκρός έζησε, είχε κι αυτός μητέρα που κάποτε του ζητούσε να περάσει την κλωστή στη βελόνα, ερωτεύθηκε, κουβάλησε νεκρό το φίλο του χωρίς από τη μπόχα να τους πλησιάζουν ούτε οι άλλοι άστεγοι, που ταυτίστηκε με τους ηρωισμούς του Χόλιγουντ και βρήκε την παρέα σε ένα σκύλο. Η άνοδος του φασισμού δίνεται μέσα από το χέρι του παιδιού, που, με την καθοδήγηση του πατέρα σημαδεύει μία τον άστεγο και μία το σκύλο του, αλλά και με το 18χρονο Πακιστανό που τον δέρνουν χωρίς αυτός να τους αποκρίνεται στη γλώσσα του η στη δικιά μας.
    Σε αυτό λοιπόν το περιβάλλον έρχεται η μπίζνα των κηδειών των περιθωροποιημένων, με τα γραφεία κηδειών που τις αναλαμβάνουν να αμείβονται από το Δήμο και με τις γνωστές ομάδες αλληλεγγύης, των «ΜΚΟ», που οργανώνουν τις συνοδείες. Για όλους αυτούς ο νεκρός πρέπει να τακτοποιήσει τις «εκκρεμότητές» του, να έχει όνομα, ιστορία, ώστε να γίνει «επισκέψιμος» από σχολεία και να παρουσιάζεται ως θέαμα. Η σκηνή που η ιδιοκτήτρια του γραφείου κηδειών περιφέρει την κάσα, φωνάζοντας «ποπ – κορν» είναι εκπληκτική. Η αποδόμηση αυτής της κατάστασης δίνεται με την εστίαση στους ανώνυμους συνοδούς, που αξιοποιούν την παράσταση στο νεκρό, ως αφετηρία για να βγάλουν στην επιφάνεια τις δικές τους ιστορίες, τα ομολογημένα και ανομολόγητα πάθη τους, να μετατρέψουν την παρουσία τους σε σχέση και το νεκρό σε σκοτεινό (ή φωτεινό) αντικείμενο του πόθου τους. Δεν ξέρει κανείς πότε βρισκόμαστε στην πραγματικότητα και πότε στο φανταστικό – φαντασιακό πεδία. Όλα δίνονται με ένταση και πάθος.
    Έτσι, δίνεται η δυνατότητα να τεθούν διαχρονικά και κρίσιμα ερωτήματα γύρω από τη ζωή και το θάνατο, γύρω από την κατασκευή της μνήμης μετά θάνατον. Αλήθεια οι ειδήσεις, που παρεισφρέουν με μια προβολή και φέρνουν στην επιφάνεια το σκοτωμό δεκάδων μικρών παιδιών λόγω έκρηξης βυτιοφόρου με καύσιμα που δεν ελέγχθηκε (παρουσιάζεται η εικόνα από άδειες κούνιες που κουνιόνται) σε ποια ταυτότητα νεκρών και σε ποια υστεροφημία μπορεί να αναφέρονται; Ποιο είναι το ερώτημα λοιπόν και πού η έμφαση: στο πώς ζω (και στο γιατί ζω έτσι) ή στο πώς πεθαίνω (και στο γιατί πεθαίνω έτσι); Σε μια ρευστή πραγματικότητα, που υπάρχει αλληλουχία και διαδοχή ζωής και θανάτου – αναδημιουργίας, ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως έχει βρει τα αθάνατα και αναλλοίωτα προς τέρψη του κοινού και παραδειγματισμό, αφού τέτοια δεν υπάρχουν.
    Άρα, το έργο είναι κι ένα μήνυμα: σταματήστε την υποκρισία της ζωής του μέλλοντος σε έναν μεταθανάτιο κόσμο σε τόπο χλοερό και αναψύξεως και φροντίστε, αν νοιάζεστε πραγματικά, να αλλάξτε κάτι τώρα, στις ζωές τους – μας που ασφυκτιούν μέσα στην κοινωνική σαπίλα και τα αδιέξοδα που παράγει.

  2. Σαν ιδέα και αφορμή για "food for thought" μια χαρά. Από κει και μετά τίποτα. Ασύνδετο, χωρίς κάποιο ξεκάθαρο νόημα. Και οι διάλογοι παράλογοι. Αρτζι μπούρτζι. Το γυμνό, μολονότι διακριτικό και καθόλου προκλητικό, αλλά και το ομοφυλοφιλικο φιλί.. τί εξυπηρετούσαν? Το μεγαλύτερο μειονέκτημα χώρια ότι ξεκίνησε με 15' καθυστέρηση..ήταν ότι ο χώρος ήταν χωρίς εξαερισμό. Όλοι οι θεατές (γύρω στα 25 άτομα, δηλαδή άδειο το θέατρο) δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε. Ιδρωμένοι και με δυσφορία στη μη επαρκή πρόσληψη οξυγόνου. Σαν τα κοτόπουλα νιώθαμε. Με αποτέλεσμα να θέλουμε μόνο να τελειώσει η παράσταση. Και η κάθαρση ήρθε τότε. Κρίμα γιατί η παράσταση μπορούσε να "δώσει" κάτι. Οι ηθοποιοί έδωσαν ότι καλύτερο τους. Ευχαριστώ για την πρόσκληση.

  3. Ευρηματική παράσταση που καταπιάνεται με τις έννοιες της ζωής και του θανάτου εμβαθύνοντας σε πολλαπλές προεκτάσεις τους. Αρκετά καλές ερμηνείες από τους ηθοποιούς. Ευχαριστούμε την θεατρομάνια για τις προσκλήσεις.

  4. Το θέμα είναι σοβαρό κ ισχυρίζεται κοινωνικες προεκτάσεις κ είναι κάτι που πρέπει να αφορά όλους μας. Αλλά όσο αφορά την παράσταση ,παρόλο που οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν εξαιρετικες ,η απόδοση της δραματοποιημενης αυτής μορφής δεν κατάφερε ούτε να με συγκινήσει ούτε να με ταξιδέψει.