Η φάρσα

Η παράσταση βασίζεται στο μυθιστόρημα Η φάρσα (1982) της Έρσης Σωτηροπούλου, ένα από τα πρώτα δείγματα μεταμοντέρνας γραφής στην ελληνική πεζογραφία, που μεταφέρεται για πρώτη φορά στη σκηνή. Δύο φίλες, η Ρένα και η Τίτι, ξεκινούν τον μαραθώνιο της φάρσας, θέτουν την υπόλοιπη ζωή τους σε παύση και από ένα αθηναϊκό εργένικο διαμέρισμα τηλεφωνούν μόνο σε άνδρες, φορείς υποτιθέμενου κύρους. Αντιδρούν στον κοινωνικό συντηρητισμό και προσπαθούν, μέσα από τα προσωπεία που κατασκευάζουν, να διαχειριστούν την κοινή τους ιστορία, το πένθος και τις αγωνίες τους, την πολυπλοκότητα της ζωής και μιας ταυτότητας σε κρίση.

Οι προσωπικότητές τους διαπλέκονται χωρίς να είναι καθαρό το πού ξεκινά η μία και πού τελειώνει η άλλη, ενώ παράλληλα η αφήγηση (αυτο)υπονομεύεται, λοξοδρομεί, εκτυλίσσεται αψηφώντας τη λογική και τη γραμμικότητά της, χωρίς να είναι σαφές το τι συμβαίνει στ’ αλήθεια και τι στη φαντασία.

Κατοικούν προσωρινά άλλες φωνές και ταυτότητες, παραμερίζοντας αλλά και διευρύνοντας τη δική τους, ώστε να συνυπάρξουν με τον έξω κόσμο και τις αντιφάσεις του διατηρώντας την αμφίρροπη διάθεσή τους ανάμεσα στην επιθετικότητα και την επιθυμία. Μια ανατρεπτική ακροβασία ανάμεσα στο κωμικό και το μελαγχολικό.

«Μια φάρσα πετυχαίνει μόνο όταν μπάζει τον άλλο σ’ ένα διαφορετικό κόσμο παράλληλο με τον δικό του αλλά διαμετρικά αντίθετο.»

Το μυθιστόρημα Η φάρσα της Έρσης Σωτηροπούλου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Σχετικά με το βιβλίο

Νάνος Βαλαωρίτης: «Η “Φάρσα” είναι το Μανιφέστο της επαναστατημένης γυναίκας – επαναστατημένη στο μέτρο που ο άντρας είναι ακόμα ο απόλυτος άρχων που κρατάει τα ηνία, αφού δεν έχει εκλείψει η βασιλεία του ούτε στους ουρανούς ούτε επί της γης… Η επαναστατική πράξη συνίσταται στην υπονόμευση αυτής της δύναμης με τη γελοιοποίησή της, την καταβαράθρωσή της με το γέλιο».

Βοηθός σκηνοθέτριας: Εύα Γκάνα

Οργάνωση παραγωγής: Όλγα Τσατσούλη

Social Media: Social Wave