Από την Dr. ιστορικής μουσικολογίας-πιανίστα Δήμητρα Χόνδρου
Παρακολουθήσαμε την Τρίτη 24 Μαρτίου στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας», μία άκρως ενδιαφέρουσα και ιδιαίτερη μουσική σύμπραξη, που βασίστηκε στον δίσκο με τίτλο Mano's / Jazz Tribute To Manos Hadjidakis, που κυκλοφόρησε το 2011 από την εταιρεία Universal Music Greece – Verve Records. Τότε, η ορχήστρα που συνόδευσε το ηχητικό αποτύπωμα του Δημήτρης Καλαντζής quintet, ήταν η Καμεράτα Αθηνών.
Στη μουσική συνάντηση που παρακολουθήσαμε, πρωτοστάτησαν τα έγχορδα της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων σε ενορχήστρωση του Γιάννη Αντωνόπουλου-όπως άλλωστε και στον δίσκο, υπό τη διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη, το όνομα του οποίου έχει συνδεθεί άρρηκτα με την ερμηνεία των έργων Μάνου Χατζηδάκι.
Για το κουιντέτο του Δημήτρη Καλατζή όπου όλοι οι συμμετέχοντες ανήκουν στην αφρόκρεμα της τζαζ μουσικής της χώρας και όχι μόνο, με σπουδαίο καλλιτεχνικό έργο ο καθένας ξεχωριστά, δεν μπορούν παρά να ειπωθούν μόνο λόγια εγκωμιαστικά.
Εξέχοντες καλλιτέχνες και οι πέντε της τζαζ σκηνής, με πολύ φροντίδα ερμήνευσαν κομμάτια που πλέον ανήκουν στην «κλασική φιλολογία» του Ελληνικού ρεπερτορίου, όπως: Πέρα Στο Θολό Ποτάμι, Μια Παναγιά, Θάλασσα Πλατειά, Η Μπαλάντα Των Αισθήσεων Και Των Παραισθήσεων, και άλλα γνώριμα και πολύ αγαπητά τραγούδια του μεγάλου μας μουσουργού, δημιουργώντας την επιθυμία στους ακροατές να σιγοτραγουδήσουν στην ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα.
Ο ζεστός και εκφραστικός ήχος του Ανδρέα Πολυζωγόπουλου στην τρομπέτα και στο φλικόρνο, ενθουσίασε τους πάντες όπως και η πιο δωρική - αφαιρετική προσέγγιση του Τάκη Πατερέλη στο σαξόφωνο. Ο Γιώργος Γεωργιάδης, ο κοντραμπασίστας της βραδιάς, μας άφησε άφωνους με τoκαταπληκτικό του αυτοσχεδιαστικό εισαγωγικό σόλο στο τραγούδι Μια Παναγιά. Ο Γιάννης Παπαδούλης στα τύμπανα, ο αφανής ήρωας όπως όλοι οι ντράμερ, μας εξέπληξε θετικά με την ατμόσφαιρα που δημιούργησε ως φόντο, ώστε πάνω της να στηθούν οι «πειραγμένες» μελωδίες. Στο πιάνο φυσικά ήταν ο πάντοτε εξαιρετικός Δημήτρης Καλαντζής που είχε και την επιμέλεια των ενορχηστρώσεων, συνδυάζοντας την τεχνική αρτιότητα με την πηγαία αυτοσχεδιαστική ικανότητα που τον χαρακτηρίζουν.
Πράγματι, η βραδιά προσέφερε μία διαφορετική προοπτική αλλά και μία ξεχωριστή ανάγνωση αναφορικά με το έργο του μεγάλου μας συνθέτη. Αξίζει να σημειωθεί, πως ο διάλογος που επετεύχθη μεταξύ ενός τζαζ συνόλου και μιας ορχήστρας έντεχνης μουσικής, μεταξύ του αυτοσχεδιαζόμενου και του δοσμένου κειμένου, συνέδεσε ετερόκλιτα στοιχεία υπό το πρίσμα της οικουμενικότητας της μαγικής τέχνης που λέγεται ΜΟΥΣΙΚΗ.
Προσβλέπουμε με αδημονία και σε άλλες τέτοιες συνεργασίες της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων και ευελπιστούμε πως την επόμενη φορά, ο ηχολήπτης να μεριμνήσει για την καλύτερη ηχητική ισορροπία μεταξύ ορχήστρας και συνόλου.
