229

Άνθρωποι και ποντίκια

Διάρκεια: 120΄ (με διάλειμμα)
Συγγραφέας: Τζον Στάινμπεκ
Μετάφραση: Σοφία Αδαμίδου
Δραματουργική επεξεργασία: Βασίλης Μπισμπίκης
Σκηνοθέτης: Βασίλης Μπισμπίκης
Σκηνικά: Αλεξία Θεοδωράκη
Κοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη
Φωτισμοί: Λάμπρος Παπούλιας
Ερμηνεύουν: Βασίλης Μπισμπίκης, Δημήτρης Δρόσος, Νικολέτα Κοτσαηλίδου, Στέλιος Τυριακίδης, Μάνος Καζαμίας, Γιώργος Σιδέρης, Γιανμάζ Ερντάλ, Θάνος Περιστέρης, Αγγέλα Πατσέλη.

Περιγραφή

Μια σκληρή μα και βαθιά ανθρώπινη ιστορία διαψευσμένων ονείρων, το «Άνθρωποι και Ποντίκια» του Τζον Στάινμπεκ ανεβαίνει στον Τεχνοχώρο Cartel, στις 22 Νοεμβρίου 2018, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη.   

Περισσότερα

«Ο ίδιος ο άνθρωπος έχει γίνει η μεγαλύτερη μας απειλή και η μοναδική μας ελπίδα» Τζον Στάινμπεκ- (από το βιβλίο “ Άνθρωποι και Ποντίκια”)

Η αγωνιώδης και συγκινητική προσπάθεια των ανθρώπων του μόχθου για επιβίωση μέσα στις πιο δυσμενείς οικονομικές συνθήκες, ο ρατσισμός, το απατηλό όνειρο για μια μικρή ιδιοκτησία, η δύναμη της φιλίας, η σημασία της ελπίδας, τα ιδανικά της αφοσίωσης, της πίστης, της αυτοδιάθεσης και της αλληλεγγύης, καθιστούν το έργο επίκαιρο και διαχρονικό, ενώ επιτρέπουν μια σύγχρονη ανάγνωση και σκηνοθετική προσέγγιση που υπογράφει ο Βασίλης Μπισμπίκης. Μια μάντρα ανακύκλωσης, στην περιοχή του Βοτανικού δίπλα από τα hot spot των μεταναστών και προσφύγων, γίνεται ο χώρος μέσα στον οποίο οι ήρωες δουλεύουν σκληρά, συγκρούονται, παλεύουν, απογοητεύονται αλλά ταυτόχρονα ονειρεύονται και ελπίζουν.

Οι χαρακτήρες του έργου αναγκαστικά σκληροί για να επιβιώσουν, ζουν σε ένα βρώμικο, αηδιαστικό κόσμο, η γλώσσα τους χυδαία πολλές φορές, οι σκηνές με σεξουαλικές στιγμές, αλλά και η κριτική που γίνεται για το κοινωνικό σύστημα, δεν έχουν τίποτε άσεμνο, ή διαφορετικό από τους συνήθεις διαλόγους μιας σκληρής πραγματικότητας. Με λίγα λόγια ο Στάινμπεγκ αναφέρεται με απόλυτο ρεαλισμό για ο,τι συμβαίνει την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ενώ οι «βρώμικες» λεπτομέρειες είναι μέρος της μεγέθυνσης του Στάινμπεκ προς όφελος της Τραγωδίας, με στόχο τον «εκδημοκρατισμό» του τραγικού αυτού κόσμου.

* Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Συντελεστές:
Κινησιολογία: Αγγέλα Πατσέλη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Στεφανία Βλάχου
Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης
Αφίσα: Παναγιώτης Μητσομπόνος
Υπεύθυνη Παραγωγής: Φαίη Τζήμα
Τεχνική Υποστήριξη: Δημήτρης Κουτάς, Δημήτρης Σαρρής
Κατασκευή Σκηνικού: Ομάδα Cartel
Υπεύθυνη επικοινωνίας Τεχνοχώρου Καρτέλ: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου

Φωτογραφίες

Πότε & Πού

Cartel

από 22/11
Αγ. Άννης & Μικέλη 4 – Βοτανικός, στάση μετρό Ελαιώνας
Τηλ: 6939898258 Email: [email protected] Website: www.carteltexnoxoros.com

Εισιτήρια: Γενική είσοδος: 12 ευρώ, Μειωμένο: 10 ευρώ, Ανέργων: 5 ευρώ
Πληροφορίες: 6939898258
Προπώληση: -  www.viva.gr
-  Και στα ταμεία του Τεχνοχώρου Cartel (Μικέλη 4 & Αγ. Άννης Βοτανικός -Στάση μετρό Ελαιώνας- τηλ. 693989 8258)

Ημέρες & Ώρες
Δ
Τ
Τ
Π
Π 21:15
Σ 21:15
Κ 21:15

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Από τον Κωνσταντίνο Πλατή

    Αν σας άρεσε το «Στέλλα κοιμήσου» του Οικονομίδη αυτό θα το λατρέψετε! Και μόνο η έμπνευση που είχε ο Βασίλης Μπισμπίκης να ανεβάσει αυτό το κλασσικό λογοτεχνικό κείμενο του Τζον Στάινμπεκ σε αυτό το χώρο, σε μετάφραση Σοφίας Αδαμίδου, με αυτή τη μορφή, αξίζει συγχαρητήρια. Και ως γνωστόν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

    Απο κει και πέρα φαίνεται πως η δίψα όλων των συντελεστών να μετουσιώσουν τη σκέψη αυτή σε κάτι τόσο δυνατό απέδωσε τα μέγιστα. Όσο αναφορά το χώρο και τον τόπο δε νομίζω ότι θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερος. Το σκηνικό, έχοντας τον κατάλληλο φωτισμό από το Λάμπρο Παπούλια, δεν είναι στημένο για να θυμίζει μηχανουργείο, είναι μηχανουργείο! Στον Ελαιώνα! Στη μέση του πουθενά! Εκεί που λίγο παραδίπλα έρχονται από μακρινό τόπο και στοιβάζονται άνθρωποι και ποντίκια κυριολεκτικά!

    Ο βιωματικός τρόπος με τον οποίο δούλεψε ο σκηνοθέτης έδωσε τη δυνατότητα σε κάθε ηθοποιό να διαμορφώσει όπως νομίζει εκείνος, με ανακυκλώσιμα υλικά από τα σκουπίδια, το χώρο στον οποίο δρα ο χαρακτήρας του στο έργο. Οι πρόβες ξεκίνησαν πριν από το καλοκαίρι και τη διανομή συνθέτουν επαγγελματίες ηθοποιοί αλλά και δύο ερασιτέχνες από τη θεατρική ομάδα L' abbuffata. Αυτό βέβαια δεν επηρεάζει ούτε στο ελάχιστο την ομοιογένεια της ομάδας. Τουναντίον, βλέπουμε πρόσωπα άφθαρτα που μας εντυπωσιάζουν. Ένα ακόμα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι οι χαρακτήρες έχουν τα ονόματα που έχουν οι ηθοποιοί στην πραγματικότητα. Εκτός από έναν, το Λένι. Αυτόν που είναι πολύ πιθανό να δείτε του χρόνου να του απονέμουν κάποιο θεατρικό βραβείο για την αντριχιαστικά ρεαλιστική ερμηνεία του.

    Προσωπικά λάτρεψα και κάτι που ίσως δεν είναι εύκολα αντιληπτό. Στο ξεκίνημα της παράστασης οι θεατές κάθονται στην αρχική αίθουσα του θεάτρου και παρακολουθούν το Βασίλη(Μπισμπίκη) και το Λένι να αποκαλύπτουν ως άλλοι Βλαντιμήρ και Εστραγκόν που πριν λίγο καιρό είχαν αποκαλύψει κι αυτοί ανοίγοντας τη μεταλλική γκαραζόπορτα, το φυσικό σκηνικό του εξωτερικού χώρου που μπορεί να ενσωματωθεί αβίαστα σε έργα που απαιτούν μια εξώκοσμη εικόνα ενός γήινου τοπίου. Ποιητικός ρεαλισμός που σε μαγεύει και είμαστε ακόμα στην αρχή της παράστασης.

    Στη συνέχεια μεταφερόμαστε στο διπλανό χώρο, στη νεότευκτη δεύτερη σκηνή, σε ένα μηχανουργείο και από εκεί και πέρα απόλυτα «ηδονοβλεπτικά», παρακολουθούμε σκηνές από τη ζωή των χαρακτήρων του έργου που μπορεί να μοιάζουν πολύ μακρινοί από την αποστειρωμένη δική μας καθημερινότητα αλλά παράλληλα τόσο ενστικτωδώς διαπεραστικοί, απειλώντας κάθε ασφαλή, για το θεατή, θεατρική συνθήκη. Ακόμα κι ο Παντελίδης ακούγεται διαφορετικά σε αυτό το χώρο και χρόνο.

    Οι χαρακτήρες και η πλοκή αναπτύσσονται όσο περνά η ώρα και και δεν μπόρεσα στιγμή να καταλάβω που αρχίζει ο Στάινμπεκ κι ο Οικονομίδης και που συνεχίζει και τελειώνει ο Βασίλης Μπισμπίκης και οι υπόλοιποι συντελεστές της παράστασης. Όλα αυτά τα στοιχεία αλληλεπιδρούν το ένα με το άλλο με άγριες αλλά τόσο αρμονικές κινήσεις που σε παραπέμπουν στο άγριο αλλά φυσικό βασίλειο της ζούγκλας και η επιθυμία μου να ουρλιάξω μπας και νιώσω και εγώ λίγο άνθρωπος ζωντανός όπως αυτοί, ανακόπτεται από το διάλειμμα που μάλλον μου χρειαζόταν. Αλλά τι να το κάνεις, οι ηθοποιοί μένουν στη σκηνή και δε σε αφήνουν να ησυχάσεις θυμίζοντας σου ακόμη μια φορά πόσο εσφαλμένη είναι η εικόνα που έχουμε για το χώρο και το χρόνο. Και πάλι μέσα, για να αποτελειώσουμε αυτό που αρχίσαμε, όλοι μαζί, με το μόνο τρόπο που γνωρίζουμε ως πρωτεύοντα θηλαστικά. Το θάνατο που εξαγνίζει.

    "Άνθρωποι και ποντίκια" στο θέατρο Cartel και όπως φαίνεται η περιοχή απέκτησε κι άλλο hot spot και η διάβαση σίγουρα δεν είναι ασφαλής. Προσοχή στους ανθρώπους...

  2. Σπάνια θεωρώ επιτυχημένες τις μεταφορές των αριστουργημάτων της λογοτεχνίας στο θέατρο. Κυρίως γιατί προσπαθώντας να σεβαστούν το βιβλίο αγνοούν τη θεατρικότητα. Εδώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Το βιβλίο χάνει το ύφος και το χαρακτήρα του με μία πολύ ριζοσπαστική διασκευή και μεταφορά του από την αμερικανική ύπαιθρο του προηγούμενου αιώνα στον αστικό υπόκοσμο της σύγχρονης Αθήνας. Τα πάντα όμως γίνονται με απόλυτα θεατρικούς όρους. Ο σκηνοθέτης έκανε θέατρο και όχι λογοτεχνία σε μεταφορά. Εξαιρετική παράσταση σε πολλαπλά επίπεδα. Μία πραγματική θεατρική εμπειρία που δε θα πρεπε οι θεατρόφιλοι να χάσουν. Συγχαρητήρια σε όλους και ευχαριστώ για την πρόσκληση.

  3. Εξαιρετική παράσταση! Εκπληκτικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς με έντονα στοιχεία αυτοσχεδιασμού και ρεαλισμού. Επιτυχημένη μεταφορά του έργου στη σημερινή εποχή και στην Ελληνική κοινωνία. Η πιο καλή παράσταση που παρακολούθησα φέτος! Αξίζει!