Φάκελος Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός Erase

Πρόκειται για ένα νέο έργο που υπογράφει η Ροδή Στεφανίδου, σκηνοθετεί ο Ένκε Φεζολλάρι και παρουσιάζεται από την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου στο ΑRTBOX FARGANITHEATER.

Ένα έργο, φόρος τιμής, για μια μοναδική προσωπικότητα που «πέθανε όπως έζησε: Έρμαιο. Ρημαγμένη. Γυμνή. Με το ακουστικό του τηλεφώνου πάνω στο μαξιλάρι, τα χάπια παραδίπλα, σ’ ένα άδειο σπίτι, μόνη στο δωμάτιό της…»

Τον ομώνυμο ρόλο ερμηνεύει η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου ενώ στο ρόλο του αφηγητή είναι ο Χρήστος Παπαδημητρίου.

Η Μέριλιν Μονρόε, ως παγκόσμιο «σύμβολο του σεξ» και «απόλυτη σταρ» του κινηματογράφου, συνεχίζει να «απασχολεί» ακόμα και σήμερα. Το έργο της Ροδής Στεφανίδου επιχειρεί να φωτίσει γνωστές και άγνωστες πτυχές της γυναικείας υπόστασης της Μέριλιν, καθώς αφηγείται, μεταξύ ντοκουμέντου και μυθοπλασίας, τα θραύσματα της ζωής της.

Μια παράσταση που επιχειρεί να εισχωρήσει στην εύθραυστη και κατακερματισμένη της καρδιά, φωτίζοντας τη «γυναίκα» πέρα από την «εικόνα». Μια γυναίκα που σκέφτεται, αγωνιά, φοβάται, σπαράζει, αποζητά την μητρότητα απεγνωσμένα, αναμετριέται με τους εσωτερικούς δαίμονές της, αλλά πάνω από όλα ψάχνει ν΄ αγαπηθεί και ν΄ αγαπήσει.

Λίγα λόγια για το έργο

Στις 5 Αυγούστου 1962 η Μέριλιν Μονρόε βρίσκεται νεκρή. Το απόλυτο σύμβολο του σεξ μετατρέπεται οριστικά σε μύθο. Η πραγματική αιτία του θανάτου της παραμένει ένα ερωτηματικό. Πίσω από την εικόνα κρύβεται μια γυναίκα μόνη και ευάλωτη. Και πίσω από αυτήν, μια άλλη γυναίκα με ισχυρά θέλω και δυναμικές διεκδικήσεις. Ένα μυστήριο κράμα απόρριψης και αποφασιστικότητας. Ένα προφίλ γεμάτο αμφισημίες, μια προσωπικότητα λαμπερή και ταυτόχρονα απελπισμένη.

Εκκινώντας από τη νύχτα του θανάτου της, η ζωή της Μέριλιν ζωντανεύει μέσα από αφηγήσεις και μαρτυρίες. Ισχυροί άνθρωποι του πολιτικού και του καλλιτεχνικού κόσμου, γάμοι, ερωτικές σχέσεις και οικεία πρόσωπα διαπερνούν τη ζωή της — μια ζωή που ακροβατεί ανάμεσα στη ματαιοδοξία και στην ανάγκη για αληθινή σύνδεση. Μια σύγχρονη σκηνική αφήγηση για ένα σύμβολο, που αποκαλύπτεται στις πιο ανθρώπινες και ευάλωτες πλευρές του.

Κατάλληλο για θεατές άνω των 15 ετών

Σημείωμα σκηνοθέτη

Η Μέριλιν Μονρό είναι η καλύτερη αφηγήτρια της δικιάς μας ζωής.

Άραγε οι μύθοι μπορούν να αφηγηθούν στη σκηνή;

Πως να χωρέσεις σε μια παράσταση την ζωή τους;

Πως να μαζέψεις τις σπαραξικάρδιες στιγμές, τη λάμψη, την μοναξιά, το τραύμα, την άγρια και ανελέητη πάλη και συνάμα το θείο άγγιγμα ενός πλάσματος;

Η Μέριλιν Μονρό, ως παγκόσμιο «σύμβολο του σεξ» και «απόλυτη σταρ» του κινηματογράφου, συνεχίζει να «απασχολεί» ακόμα και σήμερα, 100 χρόνια μετά τη γέννησή της. Η προσωπικότητά της συνεχίζει να ασκεί γοητεία ακόμη και σήμερα. Η είδηση του απροσδόκητου και πρόωρου θανάτου της, αποτέλεσε την αρχή του μύθου. Ένας μύθος που τα περιλαμβάνει όλα. Τα αναπάντητα ερωτηματικά γύρω από τον θάνατό της -με τον κλειστό φάκελο του FBI, ο οποίος άνοιξε ξανά και έκλεισε οριστικά την δεκαετία του ’80. Την πολυτάραχη ιστορία της ζωής της, με την δύσκολη παιδική ηλικία- μεγάλωσε σε ανάδοχες οικογένειες και ορφανοτροφεία- τη σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη ως παιδί και την έλλειψη της μητρικής αγάπης, καθώς η μητέρα της νοσηλεύτηκε με παρανοϊκή σχιζοφρένεια. Τέλος την είσοδό της στη βιομηχανία του Χόλυγουντ και τους τρεις γάμους της.

Το έργο επιχειρεί να φωτίσει γνωστές και άγνωστες πτυχές της γυναικείας υπόστασης της Μέριλιν. Μεταξύ ντοκουμέντου και μυθοπλασίας αφηγείται τα θραύσματα της ζωής της. Επιχειρεί να εισχωρήσει στην εύθραυστη και κατακερματισμένη της καρδιά. Να φωτίσει τη «γυναίκα» πέρα από την «εικόνα», που σκέφτεται, αγωνιά, φοβάται, σπαράζει, αποζητά την μητρότητα απεγνωσμένα, αναμετριέται με τους εσωτερικούς δαίμονές της, αλλά πάνω απ΄ όλα ψάχνει ν΄ αγαπηθεί και ν΄ αγαπήσει. Με αφορμή τον θάνατο της «στήνεται ένα γαϊτανάκι» προσώπων, ρόλων, με άχρονη αλληλουχία γεγονότων και συμβάντων.

Ένα έργο φόρος τιμής για μια σπουδαία προσωπικότητα  που «πέθανε όπως έζησε: Έρμαιο. Ρημαγμένη. Γυμνή. Με το ακουστικό του τηλεφώνου πάνω στο μαξιλάρι, τα χάπια παραδίπλα, σ’ ένα άδειο σπίτι, μόνη στο δωμάτιό της. Αποκοιμήθηκε ξαπλωμένη κάθετα στο κρεβάτι της, με ορό το καλώδιο του τηλεφώνου της που…»

Ένκε Φεζολλάρι