Η φώκια

Θα έχουμε πάντα την ίδια θάλασσα...

Ένας πατέρας και ο τριών μηνών γιος του σε μία παραλία, κάποιο φθινοπωρινό δειλινό. Μπροστά στη θάλασσα που μένει πάντα ίδια και που με κάθε κύμα της ξεβράζει μνήμες και στιγμές μιας ολόκληρης ζωής, εκείνος ξετυλίγει το κουβάρι που τον οδήγησε μέχρι εκεί, δίνει υποσχέσεις, συναντά όσους αγάπησε και όσους τον αγάπησαν και βιώνει ξανά έρωτες, απορρίψεις, θυμό και σφάλματα, αναζητώντας τη δύναμη να κάνει το επόμενο βήμα.

Ο Μάνος Θηραίος και ο Βλάσης Πασιούδης συναντιούνται ξανά μετά τις «Λέξεις των Άλλων» σε έναν παραληρηματικά αποκαλυπτικό μονόλογο για όλα όσα δεν κατορθώσαμε, όσα αφήσαμε να κυλήσουν μακριά, όσα λάθη διεκδικήσαμε και για όλα όσα δεν τολμήσαμε να γίνουμε.

Τα διαδοχικά «τότε» συναντούν το «τώρα» χωρίς συγκεκριμένη σειρά, σαν τις εικόνες και τα στιγμιότυπα που αναδύονται από το μυαλό του, όσο ο ήλιος δύει αργά απέναντί του, φωτίζοντας τα χρώματα στα χαλίκια μαζί με τις αναμνήσεις και τα πρόσωπα που τον συνόδευσαν. Σε έναν ανοιχτό διάλογο με τον νεογέννητο γιο του, ανακαλύπτει τις αλήθειες που έκρυβε ακόμη και από τον εαυτό του μέχρι τότε, σε ένα αέναο ταξίδι ενηλικίωσης από τα χρόνια που εκείνος έστεκε απέναντι από τη σκιά του δικού του πατέρα, έως το σήμερα όπου καλείται να αναλάβει τις δικές του ευθύνες, χωρίς άλλες σκιές.

Από τα όνειρα στον εφιάλτη και από τα ανέμελα χρόνια της αγάπης στον καθρέφτη που μας δείχνει ποιοι αληθινά γίναμε, «Η φώκια» είναι μαζί παραμύθι και αδυσώπητος ρεαλισμός, σαν μια μικρή, επίμονη αντανάκλαση φωτός που αγκομαχά να φωτίσει τα σκοτάδια μας, όσο η ίδια η ζωή προσπαθεί να καταδυναστεύσει την ελπίδα. Η ευτυχία, άλλωστε, σπάνια βρίσκεται εκεί όπου την αναζητούμε.

Φωτογραφίες & Video: Κώστας Ταξιντάρης, Βλάσης Πασιούδης, Ανδριάννα Στρωματιά

Δημιουργικό/Μακέτες: Ανδριάννα Στρωματιά