Η καμμία

-Εσείς τι λέτε; Θα με βοηθήσετε να πάω παρακάτω; Θα γίνεται συνοδοιπόροι μου έστω για μια στιγμή;

Μια προτροπή για ένα βιωματικό σεμινάριο με το κοινό που γίνεται μέρος της πλοκής του θεατρικού μονολόγου «Καμμία»

«Πες μου ποια είσαι;»
Μια ερώτηση που μοιάζει απλή, αλλά γίνεται καθρέφτης της ψυχής. Μια γυναίκα παλεύει με τους φόβους, τις ενοχές και τις σιωπές της. Κι εμείς, παρακολουθώντας, ανακαλύπτουμε ότι μιλά και για εμάς.

Η Άντα ΧρΙστίδου, ηθοποιός και δασκάλα αυτογνωσίας, παρουσιάζει τον θεατρικό μονόλογο «Η Καμμία» – ένα έργο που συνδυάζει τη θεατρική αφήγηση με προσωπικά βιώματα, σε μια διαδρομή βαθιά συγκινητική, αληθινή και οικεία.

ΙδΙαΙτερότητα της παράστασης

Εκεί που η αυλαία θα μπορούσε να πέσει, η εμπειρία συνεχίζεται:
Για πρώτη φορά στο ελληνΙκό θέατρο, ένα σαραντάλεπτο βιωματικό σεμινάριο αυτογνωσίας με το κοινό ακουμπάει αριστοτεχνικά στην εύθραυστη ψυχολογία της ηρωίδας που μέσα από τον εγκλεισμό αναγκάζεται να μείνει με τον εαυτό της και να αντιληφθεί όλα όσα μέχρι τώρα δεν είχε ψάξει, ούτε και θα ήθελε, όπως λέει η ίδια, να μάθει. Ένα τολμηρό πάντρεμα τέχνης και προσωπικής ανάπτυξης, που μετατρέπει την παράσταση σε μια ολοκληρωμένη εμπειρία αυτογνωσίας.

Μια μοναδική ευκαιρία να μείνεις λίγο μέσα σου και γιατί όχι; Να δεις μέρη του εαυτού σου και σκέψεις που έχεις ξεχάσει. Θέλεις να δεις κάτι από σένα; Έλα στην «Καμμία» και ανακάλυψε αυτά που ταλαιπωρούν την ψυχή σου καθημερινά και σε κάνουν να νιώθεις άβολα με τον εαυτό σου: Είμαι κακός άνθρωπος! Μα, αν δεν το κάνω θα τους χάσω!

Δεν αντέχω κατά βάθος όμως κανέναν τους! Αλλά δεν μπορώ να πω όχι, πρέπει πάντα να συμφωνώ, να λέω ναι σε όλα!

ΣχετΙκά με το έργο

Η «Καμμία» είναι μια γυναίκα που υπήρξε για χρόνια «καλή» για όλους – πρόθυμη, εξυπηρετική, διαθέσιμη, θυσιαστική. Μέχρι που έρχεται αντιμέτωπη με το κενό, με τον ίδιο της τον εαυτό. Ένας μονόλογος- εξομολόγηση για τις ταυτότητες που φοράμε, για την ανάγκη μας να ανήκουμε, για το βλέμμα του άλλου που ζητάμε να μας ορίσει. Ένα έργο που μας καλεί να δούμε τον εαυτό μας χωρίς μάσκες.

«- Σκατά έκανα τη ζωή μου! Όλα τα έκανα πάντα για τους άλλους, για να με αγαπάνε, για να βλέπω στα μάτια τους ότι με δέχονται, με εκτιμούνε…

Δεν μου αρέσει να εκμυστηρεύομαι σε κανέναν τα μυστικά μου. Φοβάμαι. Δεν έχω εμπιστοσύνη άσχετα με το τι δείχνω στους ανθρώπους, δεν τους θέλω καταβάθος. Με καταπιέζουν, με αναγκάζουν να υποκρίνομαι, να είμαι μόνιμα μια άλλη, να μη ξέρω τελικά ποια είμαι…»