Ισμήνη

Καθένας έχει το ρόλο του στο θέατρο του κόσμου.

Ποιο ρόλο αναλαμβάνουμε να υποδυθούμε στην πραγματική ζωή;

Μέχρι που φτάνουμε για να υπερασπιστούμε τον ρόλο αυτό;

Και ποιος τελικά κερδίζει τις εντυπώσεις

και πρωταγωνιστεί στο θέατρο του κόσμου που καθημερινά γράφεται;

ΥΠΟΘΕΣΗ

Χρόνια μετά τα γεγονότα της Θήβας, η Ισμήνη παίρνει τον λόγο. Θυμάται, αμφιβάλλει, θυμώνει, αυτοσαρκάζεται. Μιλά για την Αντιγόνη, για τον φόβο που την κράτησε ακίνητη, για την ενοχή που κουβαλάει ακόμα. Εμφανίζεται ως μια γυναίκα του σήμερα, όπου καλείται να παραθέσει την δική της εκδοχή, για τα δραματικά γεγονότα του παρελθόντος. Η Ισμήνη δεν απολογείται ούτε ζητά συγχώρεση.

Το έργο αγγίζει με τρυφερότητα, λεπτότητα αλλά και βάθος τις αδερφικές σχέσεις, ένα ζήτημα που πολλές φορές σημαδεύει ανεξίτηλα τη ζωή μας. Πολύ περισσότερο αγγίζει το θέμα της μαχητικότητας και επαναστατικότητας απέναντι σε όσα αντιμετωπίζουμε, προτείνοντας ως προτιμότερο όχι βέβαια τον συμβιβασμό αλλά την διακριτική, αθόρυβη και ουσιαστική παρέμβαση και πάνω από όλα τη διατήρηση της ζωής.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΜΗΝΗ ΤΗΣ ΚΑΡΟΛ ΦΡΕΣΕΤ

Η Ισμήνη είναι μια από τις πιο περιφρονημένες μορφές στην αρχαία τραγωδία. Στη θεμελιώδη μελέτη του George Steiner με τίτλο Αντιγόνες, όπου συζητείται εκτενέστατα η χρήση του μύθου, όπως αποκρυσταλλώθηκε στην πασίγνωστη τραγωδία του Σοφοκλή, μετά βίας τής αφιερώνονται μερικές σελίδες που μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού. Στη σύγχρονη Ελλάδα ωστόσο, βρίσκει επάξια τη θέση της στην Τέταρτη Διάσταση, τη σημαντικότατη συλλογή θεατρικών έργων που έχει γράψει ο Γιάννης Ρίτσος. Μισό αιώνα αργότερα, χωρίς να γνωρίζει στο ελάχιστο τον Έλληνα ποιητή, η Καναδή Καρόλ Φρεσέτ κινείται στους ίδιους δρόμους: η Ισμήνη της είναι ζωντανή, δυναμική, ισορροπημένη, θηλυκή, σύγχρονη. Στέκεται μόνη μπροστά στους θεατρικούς προβολείς και αφηγείται την δική της εκδοχή της ιστορίας, όχι ως μία σκιά, ούτε απολογούμενη, αλλά ως μία γυναίκα που επέλεξε τη ζωή. Απομακρυσμένη από τον θόρυβο της δόξας και της αυτοθυσίας, η Ισμήνη υπερασπίζεται το δικαίωμα στην επιβίωση, στον φόβο, στη σκέψη, στην αμφιβολία. Η φωνή της, αποσιωπημένη για αιώνες, δεν κραυγάζει, αλλά επιμένει· δεν ηρωοποιείται, αλλά αντιστέκεται με τον δικό της, ανθρώπινο τρόπο. Πρόκειται για ένα έργο - γέφυρα ανάμεσα στην αρχαιότητα και το σήμερα. Μια σύγχρονη γυναικεία φωνή από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού αναδεικνύει λιγότερο φωτισμένες πτυχές του Σοφόκλειου δράματος.

Τι σημαίνει να ζεις όταν η Ιστορία απαιτεί θυσίες; Και ποια ζωή αξίζει τελικά να αφηγηθούμε; Μέσα από μια σύγχρονη, λιτή, ανατρεπτική και βαθιά πολιτική γραφή, η παράσταση μετατρέπει τη σκηνή σε τόπο εξομολόγησης και αντίστασης. Η Ισμήνη δεν ζητά δικαίωση· ζητά να ακουστεί.

Το έργο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ‘‘Λιοτρίβι-Παναγιώτα Γ. Σαράφη’’.

Φωτογραφίες: Έφη Καρανικόλα - Ευάγγελος Έξαρχος- Κώστας Γκιόκας

Μακιγιάζ: Ελένη Ζουρελίδου

Οργάνωση και εκτέλεση παραγωγής: Θέατρο Αντίβαρο

Τρέιλερ: Έφη Καρανικόλα