Πεταλούδες στο στομάχι

Το έργο της Αλεξάνδρας Καλτσογιάννη, «Πεταλούδες στο στομάχι», ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή, από τις 13 έως τις 29 Μαρτίου στο Θέατρο Τ σε συν-σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Γοργολίτσα και Δήμητρας Στεργίου. Πρόκειται για ένα σύγχρονο θεατρικό έργο που κινείται στο πεδίο του μαγικού ρεαλισμού και μιλά για τον έρωτα που γεννιέται στη ρωγμή, για την επιθυμία που κατασκευάζει πρόσωπα, για τα ψέματα που λέμε και τις φαντασιώσεις που χτίζουμε για να αντέξουμε την απουσία.

Πόσα ψέματα είπαμε για να μη μείνουμε μόν@;

Πόσα ψέματα κάναμε τατουάζ πάνω μας; Στους καρπούς, στην πλάτη και στις γάμπες μας;

Και τελικά έγιναν πετσί μας.

Τα πιστέψαμε.

Τα φάγαμε αμάσητα.

Μέχρι που γίναν ένα μ’ εμάς.

Στο έργο της Αλεξάνδρας Καλτσογιάννη, ποιητικός λόγος και υπαρξιακή ένταση συνυπάρχουν σε ένα αστικό τοπίο εσωτερικών διαμερισμάτων και σιωπηλών παραθύρων, εκεί όπου η επιθυμία και η μνήμη αναμετρώνται με την πραγματικότητα. Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται ένα καίριο ερώτημα: Πώς μετατρέπεται η πραγματικότητα σε φαντασίωση; Και πότε η φαντασίωση διεκδικεί τη θέση της ως πραγματικότητα;

Χωράει μια φαντασίωση σε μια μονή πολυθρόνα;
Σε μια γκαρσονιέρα;

Μήπως δεν χωράει;
Μήπως την καταβροχθίζει ολόκληρη;

Την πολυθρόνα.
Τη γκαρσονιέρα.
Την ύπαρξη.

Στις «Πεταλούδες στο στομάχι» η σκηνή δεν φωτίζεται, ζωγραφίζεται. Αντί συμβατικών φωτιστικών σωμάτων, η ατμόσφαιρα δημιουργείται μέσω προτζέκτορα και ψηφιακού προγράμματος ζωγραφικής που λειτουργεί ζωντανά επί σκηνής. Η εικόνα παράγεται σε πραγματικό χρόνο και προβάλλεται πάνω στα σώματα των ηθοποιών, μετατρέποντάς τα σε κινούμενα έργα τέχνης. Το περίγραμμα της φαντασίωσης σχεδιάζεται μπροστά στο κοινό και αποκτά χρώμα, ένταση και μορφή τη στιγμή που συμβαίνει. Τα πρόσωπα εξιδανικεύονται, αλλοιώνονται, αποδομούνται και επανασυντίθενται, όπως ακριβώς συμβαίνει και στον έρωτα. Η μουσική, σαν να ξεπηδά από κασέτες μνήμης, μεταφέρει ήχους του παρελθόντος στο παρόν και συντονίζει ρυθμικά την εικόνα, δημιουργώντας ένα πολυεπίπεδο οπτικοακουστικό περιβάλλον.

Κάθε παράσταση αρχίζει να ζωγραφίζεται από τη στιγμή που ξεκινά και ολοκληρώνεται με την υπόκλιση. Είναι μοναδική, γιατί δημιουργείται μπροστά στα μάτια του κοινού και δεν επαναλαμβάνεται ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Την επόμενη ημέρα, η φαντασίωση θα στηθεί ξανά από την αρχή.

Αν έχεις ερωτευτεί τον λάθος άνθρωπο,
αν έχεις ερωτευτεί τον σωστό,
αν έχεις ερωτευτεί χωρίς όνομα,
αν έχεις ερωτευτεί όπως σου έμαθαν να ερωτεύεσαι,
αν έχεις ερωτευτεί στα ψέματα ή με ψέματα,
αν έχεις νιώσει πεταλούδες στο στομάχι τόσο έντονες που έκανες εμετό,

αυτή η παράσταση είναι για σένα.