Αρχική Συνεντεύξεις Συνέντευξη με τη Δανάη Μπάρκα για την παράσταση "Ουρανία"

Συνέντευξη με τη Δανάη Μπάρκα για την παράσταση "Ουρανία"

1982

Επιμέλεια συνέντευξης: Κωνσταντίνος Πλατής

Πως μπορεί ο έρωτας να δημιουργήσει φόβο;
Κατ’ εμέ ο έρωτας μόνο φόβο δεν μπορεί να δημιουργήσει. Νομίζω ότι στην πραγματικότητα φοβόμαστε τον εαυτό μας. Μας τρομάζει η αβέβαιη έκβαση του έρωτα,και μας κατακλύζει η αγωνία αν το συναίσθημα θα είναι αμφίδρομο. Στην ουσία όσο πιο εγωιστής είσαι τόσο πιο δύσκολο είναι να αφεθείς και να ρισκάρεις να νιώσεις. Ο έρωτας ισοπεδώνει το χάσμα μεταξύ των δύο φύλλων,είμαστε όλοι ίδιοι & όλοι ίσοι υπό την επήρεια του πιο εκρηκτικού συναισθήματος μας. Η πλειοψηφία πιστεύω πως φοβάται την πληγή που μπορεί να αφήσει ένας έρωτας αλλά όχι αυτόν καθεαυτόν. Αντιθέτως είναι πάντα ευπρόσδεκτος. Αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα πριν από το πρώτο φιλί, το χαμόγελο που έχουμε σαν κόσμημα στο πρόσωπο μας, η λαχτάρα να δούμε τον άνθρωπο που μας το δημιουργεί, η ζωηρή μας επιθυμία να φτάσουμε μέχρι το φεγγάρι με κάποιον και η σωματική ή πνευματική ή συναισθηματική έλξη που μπορεί να αισθανθούμε είναι σίγουρα μια ψυχική κατάσταση υπέροχη για τους περισσότερους. Η απειλή είναι ο πόνος, η απογοήτευση, η έκθεση του «είναι»μας. Όμως ο έρωτας υπάρχει για να τον ζούμε στα άκρα. Να τον αφήνουμε να εξελιχθεί και να απολαμβάνουμε την διαδρομή. Είτε συγχρονισμένα είτε ετεροχρονισμένα, πάντα κάτι αφήνει, πάντα κάτι μένει για σκέψη και εμπειρία.

Η τεχνολογία είναι ένα μέσο που διευκολύνει ή δυσχεραίνει την εκδήλωση των συναισθημάτων μεταξύ των ανθρώπων;
Όπως σε όλα τα πράγματα έτσι και στην συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχουν αρνητικά και θετικά που μπορούμε να αποκομίσουμε.

Είμαι λίγο καχύποπτη με την τεχνολογία,ωστόσο μου είναι απαραίτητη. Νομίζω ότι η γραμμή που χωρίζει τα υπέρ της από τα «κατά» της είναι πραγματικά λεπτή. Αν επαναπαυτούμε στην ευκολία μιας οθόνης προκειμένου να δείξουμε το τι νιώθουμε στους ανθρώπους που αγαπάμε, αδιαμφισβήτητα ευτελίζουν τα συναισθήματα μας. Η αγάπη δεν δείχνετε με μικρά εικονίδια ούτε με αποκρυπτογράφηση πολύχρωμων emoticons. Η αγάπη δείχνετε με πράξη,με μια αγκαλιά,με ένα βλέμμα με ένα φιλί ή με ένα άγγιγμα.

Παρόλα αυτά αν εκμεταλλευόμαστε τα καλά της τεχνολογίας για να επικοινωνήσουμε με κάποιους ανθρώπους που μπορεί να βρίσκονται μακρυά σαφώς και είναι απαραίτητη και χρήσιμη. Όμως θέλει πολύ προσοχή. Είναι στενάχωρο να βλέπεις ανθρώπους καθισμένους δίπλα δίπλα και συγχρόνως χωμένοι στα κινητά τους να είναι σε απόσταση χιλιομέτρων ο ένας απ τον άλλον. Όλα θέλουν μέτρο στη ζωή. Τα θετικά στον υπερθετικό τους βαθμό γίνονται αρνητικά.

Η τεχνολογια είναι σαν μια ποντικοπαγίδα που πρέπει να καταφέρεις να πάρεις το τυρί χωρίς να σε κλείσει μέσα φυλακισμένο. Όλα αυτά βέβαια αλλάζουν αναλόγως την συγκυρία.

Τι αναμνήσεις έχεις κρατήσει από την παιδική σου ηλικία;
Οι πιο δυνατές μου αναμνήσεις είναι αυτές του παιχνιδιού, της ανεμελιάς, των ξέγνοιαστων μπουγέλων στα στενά γύρω από το σπίτι με τους φίλους μου κάθε απόγευμα μόλις άνοιγε ο καιρός. Στεναχωριέμαι που βλέπω πως τα παιδιά της εποχής που ζούμε τώρα δεν έχουν καμία σχέση με εμάς των προηγούμενων ετών. Οι γονείς σήμερα βομβαρδίζουν τα παιδιά τους με φόβους, μισαλλοδοξία και άγχη σκοτώνοντας έτσι και το τελευταίο ψήγμα παιδικότητας που τους έχει απομείνει. Θυμάμαι πως εγώ το μόνο που άκουγα είναι «παίξε όσο θες, γύρνα να διαβάσεις για να είσαι συνεπής και αν σου μείνει χρόνος πες στους φίλους σου να ξανά βρεθείτε». Εντάξει προφανώς είχα υποχρεώσεις αλλά οι βασικές και περισσότερες αναμνήσεις είναι χαρά και παιχνίδι. Γενικότερα υπήρχε ένας άτυπος κανόνας σπίτι μας που έλεγε «ζήσε την ηλικία σου και μην βιάζεσαι να μεγαλώσεις ή να μεγαλοδείχνεις» τώρα πια υπάρχει το αντίθετο. Τα παιδάκια 10 χρονών είναι με ένα τάμπλετ σε μια πολυθρόνα και χάνονται απ τον γύρω κόσμο. Η φαντασία τους δεν αναπτύσσεται παρά μόνο μέσω τηλεόρασης και κινητών τηλεφώνων. Περνάω έξω από σχολεία και τα βλέπω να βγάζουν φωτογραφίες ενώ εμείς παίζαμε 40 άτομα ποδόσφαιρο και βόλευ ή δημιουργούσαμε παιχνίδια απ το μυαλό μας. Είμαι πολύ χαρούμενη που όταν «επιστρέφω» στην παιδική μου ηλικία χαμογελάω.

Το θέατρο σε βοηθάει να κατανοήσεις τον κόσμο καλύτερα;
Το θέατρο με βοηθάει να φτιάξω έναν δικό μου κόσμο στον οποίο μπορούν να συμβούν τα πάντα,επιτρέπονται όλα και μαθαίνω πολλά.

Όλοι μπορούμε να βγούμε κερδισμένοι κάνοντας θέατρο αλλά και βλέποντας θέατρο. Αν παρατηρήσετε ανθρώπους που παρακολουθούν από μικρή ηλικία θα δείτε ότι η ωριμότητα τους τις περισσότερες φορές είναι δυσανάλογη με τα χρόνια τους. Το θέατρο μπορεί να συμβάλλει σε αυτό. Το θέατρο σε βοηθά να εξωτερικεύεις πιο εύκολα τα συναισθήματα σου, να αναπτύσσεις τις κοινωνικές δεξιότητες σου, συμβάλλει στην ευρύτερη μόρφωση, προσφέρει γνώσεις δίνοντας μεγάλη «τροφή» στην φαντασία σου. Έχει πολλά οφέλη και είναι σπουδαία τέχνη.Το θέατρο εκμηδενίζει τον ρατσισμό, την λογοκρισία τα στερεότυπα, που στη χώρα μας πρωταγωνιστούν δυστυχώς. Μας δίνει την δυνατότητα να επικοινωνήσουμε, να συγκινηθούμε, να συνδεθούμε ο ένας με τον άλλον. Βλέπεις σε μια παράσταση να ζωντανεύουν μπροστά σου σκέψεις, φόβοι, όνειρα που είχες και ξορκίζεις τα δικά σου εσωτερικά εμπόδια. Αυτά ως θεατής.

Ως ηθοποιός μπορώ να σας πώ, από την πολλή μικρή μου εμπειρία μέχρι στιγμής, ότι μέσα από το διάβασμα, την πειθαρχία, την έρευνα που κάνουμε για έναν ρόλο, την συγκέντρωση ,την συναισθηματική έκθεση που είσαι αναγκασμένος να βιώσεις και τον διαφορετικό τρόπο σκέψεις που επιβάλλεται να αποκτήσεις ενσαρκώνοντας έναν ρόλο, αλλάζεις. Ωριμάζεις. Μορφώνεσαι.

Καλλιεργείσαι. Μαθαινεις. Μαθαινεις να δέχεσαι, μαθαίνεις να μοιράζεσαι σκέψεις, μαθαίνεις να είσαι ελεύθερος. Ο κόσμος μας τα τελευταία χρόνια έχει αγριέψει πολύ, υπάρχει ατελείωτη ανθρωπιστική κρίση όποτε δεν ξέρω αν μπορώ να τον κατανοήσω. Μπορώ όμως με σιγουριά να πω ότι αυτός ο άσχημος, εμπόλεμος, χαιρέκακος, ρατσιστής κόσμος, μέσα από το θέατρο ομορφαίνει.

Τα επαγγελματικά σου σχέδια για το μέλλον;
Είμαι πολύ ευτυχισμένη για αυτό που έρχεται στις 16 Απριλίου στο θέατρο 104. Ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος έγραψε έναν υπέροχο μονόλογο για έναν άνθρωπο που νιώθει εγκλωβισμένος σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνει και αυτό αφορά όλους μας. Ο Γιώργος Σουλειμάν, πόσο τυχερή είμαι, είναι ο σκηνοθέτης της «Ουρανίας» μας που έρχεται να σας εκμυστηρευτεί μυστικά και να σας αφυπνίσει μάλλον.

Τα επόμενα «σχέδια» ξεκινάνε τέλος καλοκαιριού αλλά είναι νωρίς ακόμα για συζήτηση..

Προς το παρόν..«Ουρανία»

Πληροφορίες για την παράσταση: Εδώ

Προηγούμενο άρθροΤιμητική βραδιά για τη Λήδα Πρωτοψάλτη από το ΚΘΒΕ
Επόμενο άρθροΜια καθόλου κλασική παρουσίαση βιβλίου για το Βυρσοδεψείο

1 ΣΧΟΛΙΟ