Αρχική Κριτικές Κριτική για την παράσταση "Μαύρο χιόνι - το ημερολόγιο ενός μακαρίτη"

Κριτική για την παράσταση "Μαύρο χιόνι - το ημερολόγιο ενός μακαρίτη"

Από τη θεατρολόγο Τζούλια Κόγκου

Η μεταφορά του έργου «Θεατρικό Μυθιστόρημα» του Μπουλγκάκωφ στη σκηνή, μας ταξιδεύει στον καλλιτεχνικό κόσμο της Μόσχας επί Στάλιν και μας διηγείται την ιστορία ενός νέου και άπειρου Συγγραφέα, που προσπαθεί να βρει το δρόμο της αναγνώρισης και της αποδοχής. Εισέρχεται, έτσι, σε ένα κόσμο ξένο για εκείνον, γεμάτο απογοήτευση, απόρριψη, αποδοκιμασία, καχυποψία, έναν κόσμο, που συνηθίζει να υπονομεύει το έργο ενός νέου δημιουργού, ενώ εκείνος πασχίζει να φέρει το γέννημά του στο φως. Ως νέος δημιουργός, όμως, προκαλεί με τη δροσερή του ματιά, οπότε, και δεν μένει στην αφάνεια. Το σύστημα (καλλιτεχνικό σε πρώτη ανάγνωση ή πολιτικό – κοινωνικό σε δεύτερη) γνωρίζει, ωστόσο, πώς να ενσωματώνει το διαφορετικό και καινοτόμο στους κόλπους του μετασχηματίζοντας την πραγματικότητα του δημιουργήματος σε άλλη που δεν αντιβαίνει ή ανατρέπει την ήδη υπάρχουσα. Ο  πνευματικός ή και φυσικός θάνατος του δημιουργού, τότε, είναι αναπόφευκτος. Η διαχρονικότητα της ιστορίας επιβεβαιώνεται από τα αμφίσημα λόγια του αφηγητή στην τελευταία σκηνή.

Η κα Κονδυλάκη σε συνεργασία με τον κο Φιλίππογλου φίλτραραν το αυτοβιογραφικό κείμενο του Μπουλγκάκωφ, φωτίζοντας τα απαραίτητα στοιχεία, προκειμένου να αποδοθεί το γκροτέσκο περιβάλλον της ζωής του αντί-ήρωα και του θεάτρου, που πρωταγωνίστησε στη καλλιτεχνική ζωή της Σταλινικής Μόσχας και σχεδίασαν ένα νέο κείμενο, που απέδωσε μια καλοκουρδισμένη και απολαυστική παράσταση με μπόλικο χιούμορ.

Ο Κ. Φιλίππογλου, προικισμένος δημιουργός από την πολύχρονη συνεργασία του με πλήθος ξένων θιάσων, δημιούργησε μια σκηνική παρτιτούρα, κάνοντας χρήση του θεάτρου εικόνων με όχημα το σωματικό θέατρο. Η εύρυθμη εναλλαγή και ποικιλία σκηνών, προσώπων, μορφών, καταστάσεων, ήχων αλλά και η σωματική απόδοση συναισθημάτων και ενδόμυχων σκέψεων αποτέλεσαν τα χαρακτηριστικά εκείνα, που συνέθεσαν μια ξεχωριστή παράσταση που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον από τα πρώτα λεπτά. Εκτός αυτού, χρησιμοποίησε ένα ακόμη εργαλείο που φέρει από τη συνεργασία του με τη Complicite, τη συνενοχή του κοινού στην παράσταση. Έτσι, πολύ εύκολα, το κοινό από το χώρο του θεάτρου Άλφα.Ιδέα  μεταφέρθηκε σε εκείνο του θεάτρου της Μόσχας.

Στη διάθεσή του, ο σκηνοθέτης είχε μια άψογα εναρμονισμένη ομάδα ηθοποιών (μεταξύ της οποίας και ο ίδιος) που υπηρέτησε πιστά πλήθος ρόλων όπως για παράδειγμα συγγραφέων, ηθοποιών, παραγωγών, σκηνοθετών, συγγενών, αντικειμένων ή και ζώων κ.α. ερμηνεύοντας τον κάθε ρόλο άρτια ενώ «έπλαθε» ταυτόχρονα το σκηνικό χώρο με τα λίγα αντικείμενα που είχε στη διάθεσή της, ανακυκλώνοντας κάθε φορά τη χρήση τους. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, θα ήταν πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς υποκριτικά από το σύνολο κάποιον, καθώς σε κάθε περίπτωση ενεργούσε σαν ένα σώμα.

Καθοριστικό ρόλο της σύνθεσης έπαιξε, επίσης, η σκηνογραφία που εμπλούτισε τη γκροτέσκο διάθεση του έργου και την πολυδιάστατη όψη του κόσμου του κάνοντας χρήση ευρηματικών και λειτουργικών «εργαλείων» που μεταμόρφωναν γρήγορα και εύκολα το θεατρικό περιβάλλον. Η μουσική, τέλος, έντυσε την ατμόσφαιρα μοναδικά φωτίζοντας άλλοτε σκηνές και άλλοτε κάποιες ιδιαίτερες στιγμές.

Πληροφορίες για την παράσταση: Εδώ

Προηγούμενο άρθροΕπιχορήγηση των ελεύθερων θεάτρων από τον κρατικό προϋπολογισμό
Επόμενο άρθροΚριτική για την παράσταση "Ο Φάρος"