Η πλατφόρμα

Στον κόσμο της ψηφιακής πραγματικότητας, ζούμε για να ξεχνάμε και ξεχνάμε να ζήσουμε. Υπάρχουν, όμως, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι που θα ήθελαν να απαλλαγούν από τον θόρυβο του διαδικτύου. Θα ήθελαν να έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν σε έναν κόσμο που δεν τον βαραίνει το ψηφιακό τους αποτύπωμα. Αυτό αναλαμβάνει να κάνει η πλατφόρμα. Σε έναν κλειστό χώρο χωρίς παράθυρα, όπου τίποτα δεν αποδεικνύεται πως υπάρχει έξω από αυτόν, ό,τι πονά, ό,τι περισσεύει, ό,τι δεν είναι «λειτουργικό», μπορεί να αφαιρεθεί.

Αυτό που μένει είναι η λήθη. Μες τη λήθη όλοι αισθάνονται ασφάλεια. Τίποτα δεν μπορεί να τους αγγίξει. Δεν υπάρχει διαφυγή. Μόνο επανάληψη. Κι η επανάληψη προσφέρει σταθερότητα.

Το έργο κινείται στο όριο ανάμεσα στην επιστημονική δυστοπία και την υπαρξιακή αλληγορία. Με στοιχεία μαύρου χιούμορ, ειρωνείας και σταδιακής αποδόμησης της πραγματικότητας, Η πλατφόρμα εξετάζει τη σύγχρονη ανάγκη για ασφάλεια, απουσία πόνου, καθαρότητα ταυτότητας και, φυσικά, το τίμημα που αυτή συνεπάγεται.

Η παράσταση δεν αφηγείται μια ιστορία σωτηρίας. Θέτει ερωτήματα γύρω από το δικαίωμα στη μνήμη, το τραύμα, την επιλογή και την ευθύνη της συνείδησης. Όταν όλα μπορούν να «διορθωθούν», τι σημαίνει να παραμένεις άνθρωπος;