Με το Αμβούργο στην Πλάτη

Ένα ταξίδι μνήμης από γενιά σε γενιά

Ένα έργο για το πώς οι ιστορίες των προγόνων μας διαπερνούν το παρόν μας, για το πώς κουβαλάμε μέσα μας φωνές, τόπους και συναισθήματα που δεν ζήσαμε ποτέ — μα συνεχίζουν να μας καθορίζουν.

Πόσο από τον εαυτό μας κουβαλάμε και πόσο από εκείνους που ήρθαν πριν από εμάς;
Τι σημαίνει να γεννιέσαι με το βάρος μιας ιστορίας που προϋπήρξε;
Να φέρεις στις φλέβες σου την ανάμνηση μιας πόλης, ενός σπιτιού, μιας φωνής που δεν άκουσες ποτέ;

Ο πίνακας που μιλά

Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται ένας πίνακας — ο μόνος μάρτυρας μιας αλυσίδας γενεών.
Ένα έργο τέχνης που μιλά, ανασαίνει και αφηγείται τα ίχνη των προγόνων του ζωγράφου του.
Ένα ευρωπαϊκό λιμάνι γεμάτο ζωή — το Αμβούργο — γίνεται η εικόνα μιας ύπαρξης όχι πολύ μακριά από εμάς: πολύχρωμης, πολύβουης, σμιλεμένης μέσα στον χρόνο.

Η βασική επιθυμία του πίνακα είναι να συστηθεί.
Να απλώσει το χέρι, να αγγίξει και να συνδεθεί.
Ψηλαφεί τα σημεία που τον απαρτίζουν ένα προς ένα, με την ειλικρίνεια της αθωότητας ενός παιδιού.
Κάθε δρόμος, κάθε γραμμή, κάθε σκιά πάνω του είναι ένα κομμάτι ταυτότητας — ένα στοιχείο που τον οδηγεί πιο κοντά στην αναγνώριση του εαυτού του.

Όμως, πόσο σταθερά μπορεί να περπατήσει κάποιος το μονοπάτι που διάλεξε, όταν κουβαλά τόσο βάρος στην πλάτη του;

Από το Αμβούργο στα υπόγεια της πόλης

Σε ένα υπόγειο που θυμίζει τα βάθη της μνήμης, οι ερμηνευτές συνθέτουν μια ποιητική αφήγηση — ένα ταξίδι από το προσωπικό στο συλλογικό.
Από το Αμβούργο ως τα υπόγεια της πόλης, οι λέξεις κουβαλούν όσα μένουν κρυφά στη θέα, μα χαραγμένα στο βάθος της ψυχής.
Μια παράσταση για τη μοναξιά, τη συνέχεια, τη ρίζα — για την ανάγκη του ανθρώπου να υπάρξει μέσα από τη μνήμη και τη σύνδεση.

Βοηθός σκηνοθέτη: Άννα Χανιώτη