293

Περιμένοντας τον Γκοντό

Αρχείο Παίχτηκε από 03/09/2015 έως
στο Cartel
Διάρκεια: 90'
Συγγραφέας: Σάμιουελ Μπέκετ
Σκηνοθέτης: Νίκος Καραγέωργος
Ερμηνεύουν: Γιώργος Γεροντιδάκης, Βασίλης Μπισμπίκης, Κατερίνα Σιώζου, Παναγιώτης Σούλης, Στέλιος Τυριακίδης

Περιγραφή

Στο «Περιμένοντας τον Γκοντό», την «ιλαροτραγωδία», που περιγράφει τη ζωή δύο ημερών δύο ηρώων και στο οποίο το ζήτημα της αβεβαιότητας αποτελεί ουσία, δεν υπάρχουν «κλειδιά», που βοηθούν στην αποκρυπτογράφηση.

Περισσότερα

 

 Η παράσταση «Περιμένοντας τον Γκοντό» που απέσπασε ιδιαίτερα κολακευτικά σχόλια από κοινό και κριτικούς, συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία της στον Τεχνοχώρο Cartel.

Το έργο του Σάμιουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό»: μια «κωμικοτραγωδία», ανεβάζει η Ομάδα CARTEL.

 

Δύο περιπλανώμενοι αλήτες δίνουν ραντεβού στη βιομηχανική περιοχή του Βοτανικού.

Σ´ έναν έρημο δρόμο.

Στο μοναδικό δέντρο που διακόπτει τη μονοτονία του τοπίου.

Περιμένουν κάποιον να έρθει.

«Τίποτα δε γίνεται. Κανείς δεν έρχεται. Κανείς δε φεύγει. Είναι τρομερό!»

Ο Εστραγκόν έχει την τάση να ξεχνά κάτι αμέσως μόλις συμβεί, είναι ευμετάβολος, συχνά σκεπτικός και κάπως ανυπεράσπιστος, βλέπει συχνά όνειρα, βρωμάνε τα πόδια του, κάποτε -λέει- ήταν ποιητής και πιστεύει ακράδαντα πως «οι άνθρωποι είναι για τα πανηγύρια». Ο Βλαδίμηρος είναι πιο πρακτικός τύπος, κάπως επίμονος, ούτε θέλει να ακούει για όνειρα, θυμάται λεπτομερώς καθετί που συμβαίνει, έχει βαθιά ελπίδα πως ο Γκοντό θα έρθει, είναι προστατευτικός, ξέρει νανουρίσματα, αλλά μυρίζει το στόμα του.

Καβγαδίζουν, βαριούνται, επαναλαμβάνονται.

Απειλούν ότι θα αυτοκτονήσουν.

Κάνουν γυμναστικές επιδείξεις.

Παίζουν θέατρο.

Και διαρκώς μιλούν για κάποιο ραντεβού.

Αρκούν αυτά για να ξεφύγουν από την ανία και την πλήξη της ύπαρξης; Αρκεί να περιμένεις κάτι; Ή κάποιον;

Περιμένοντας τον κύριο Γκοντό.

Με την ελπίδα ένα γεγονός (ή πράγμα ή πρόσωπο ή θάνατος) να αλλάξει με τρόπο θαυματουργό την κατάσταση, να παρακαμφθεί το αδιέξοδο. Να σταματήσει αυτή την κατάσταση αναμονής, κατά την οποία η ροή του χρόνου παίρνει την πιο καθαρή, φανερή, δραστική και αδυσώπητή της μορφή. Να πάψει τις στιγμές που μας φέρνουν αντιμέτωπους με το βασικό πρόβλημα της ύπαρξης.

 

Λίγα λόγια για τον Σάμιουελ Μπέκετ και το έργο του

Ο Σάμιουελ Μπέκετ γεννήθηκε το 1906, μια Μεγάλη Παρασκευή, στο Φόξροκ της Ιρλανδίας (κάπου στα περίχωρα του Δουβλίνου), διαμορφώθηκε ως πνευματική προσωπικότητα κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου και το 1969 πήρε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ανήκει στη γενιά των δραματουργών (Μπέκετ, Ιονέσκο, Ζενέ, Αντάμωφ, Πίντερ, Άλμπυ) που, μακριά ο ένας από τον άλλο, αρνούνται συγχρόνως τους παραδοσιακούς κανόνες που επί αιώνες δέσμευσαν την θεατρική έκφραση και που με πλήθος κοινών στοιχείων, αποκρυσταλλώνουν ένα ολοκαίνουριο είδος σκηνικής γραφής. Το πιο γνωστό του έργο και -κατά πολλούς- το σημαντικότερο θεατρικό έργο του 20ου αιώνα, γράφτηκε στα 1948-1949, στα ερείπια της καταστροφής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ πρωτοπαίχτηκε το 1953, στην αποφασιστική για τις εξελίξεις της σύγχρονης δραματικής τέχνης, δεκαετία του 1960. Ο Ιρλανδός συγγραφέας προτίμησε να γράψει τα αριστουργήματά του στα Γαλλικά, σε μια επίκτητη γι΄ αυτόν γλώσσα, προκειμένου να απαλλαγεί από οποιοδήποτε ύφος και να διοχετεύσει την ευφυΐα του, όχι σε στολίδια, αλλά σε μια απόλυτη σαφήνεια και οικονομία έκφρασης, ως αποτέλεσμα μιας οδυνηρής πάλης με το ίδιο του το εκφραστικό μέσο.

Στο «Περιμένοντας τον Γκοντό», την «ιλαροτραγωδία» που περιγράφει τη ζωή δύο ημερών δύο ηρώων και στο οποίο το ζήτημα της αβεβαιότητας αποτελεί ουσία, δεν υπάρχουν «κλειδιά» που βοηθούν στην αποκρυπτογράφηση. Πρόκειται για ένα έργο - ερώτηση, που αναζητά επίμονα απάντηση στα «Ποιος είμαι;» και «Τι σημαίνει όταν εγώ λέω "εγώ";» και που διαισθητικά παρουσιάζει την αντίληψη του συγγραφέα σχετικά με την ανθρώπινη ύπαρξη. Που στερείται πλοκής -ακόμη πιο ολοκληρωτικά απ' τα υπόλοιπα έργα του «Θεάτρου του Παραλόγου»- και που επιδοκιμάστηκε από κορυφαίους, μα και ανόμοιους, θεατρικούς συγγραφείς της γενιάς του, όπως ο Ζαν Ανούιγ και ο Θόρντον Ουάιλντερ, οι οποίοι αισθάνθηκαν με την εμφάνισή του, πως το πεδίο της θεατρικής γραφής έπαψε να έχει σύνορα.

Η προστάτις της τέχνης και διάσημη συλλέκτρια έργων τέχνης, Πέγκυ Γκούγκενχαϊμ, είχε πει για τον Μπέκετ πως «είχε διατηρήσει μια τρομερή ανάμνηση της ζωής μέσα στη μήτρα της μητέρας του, απ' την οποία ποτέ δε λυτρώθηκε». Ο Μπέκετ, που ένιωθε τη ρουτίνα σαν «καρκίνο του χρόνου» και την κοινωνική συναναστροφή ως «σκέτη πλάνη», αποτύπωσε στον «Γκοντό» την τρομακτική σταθερότητα του κόσμου. Όταν ο Alan Schneider, ο πρώτος Αμερικανός σκηνοθέτης του έργου, ρώτησε τον Μπέκετ τι θέλησε να πει με το έργο, έλαβε την απάντηση: «Αν το ήξερα, θα το έλεγα στο έργο». Όταν ο Άγγλος ηθοποιός, που έπαιξε τον Εστραγκόν, Peter Woodthorpe, τον ρώτησε, επίσης, μια μέρα σ’ ένα ταξί, ποιο είναι το θέμα του έργου: «Όλο το θέμα είναι η συμβίωση, Πήτερ· η συμβίωση είναι», απάντησε ο Μπέκετ.

 

Μετάφραση - Σκηνοθεσία: Νίκος Καραγέωργος
Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Σιώζου
Σχεδιασμός αφίσας: Παναγιώτης Μητσομπόνος
Επιμέλεια προγράμματος: Στεφανία Βλάχου
Φωτογραφίες – βίντεο: Αθηνά Λιάσκου
Trailer παράστασης: Νίκος Τσάχαλος, Κατριάννα Παντέλη
Βοηθός παραγωγής: Φαίη Τζήμα

Ο σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί έχουν επιμεληθεί τα σκηνικά, τα κοστούμια και τους φωτισμούς ως μέρος της διαδικασίας των δοκιμών.

10 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Η αλήθεια είναι ότι η παράσταση δε με ενθουσίασε. Οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν αξιοπρεπείς αλλά η σκηνοθεσία μπορώ να πω ότι δε μου άρεσε ιδιαίτερα. Ίσως να μην είναι του γούστου μου το θέατρο του παραλόγου. Επίσης, κάποια σημεία του έργου διαδραματίζονταν έξω με αποτέλεσμα εμείς που οι καρέκλες μας δεν ήταν στραμμένες προς τα εκεί να κοιτάμε τον τοίχο και να ακούμε τα γέλια όσων παρακολουθούσαν τι συνέβαινε. Παρ'όλα αυτά ήταν μια διέξοδος από την καθημερινότητα κι ευχαριστώ πολύ τη Θεατρομάνια για την πρόσκληση!

  2. Ένα απολαυστικό ανέβασμα ενός εξαιρετικού έργου που αξίζει να παρακολουθήσετε. Έξυπνη σκηνοθεσία, δουλεμένες ερμηνείες ειδικότερα αυτή του Βασίλη Μπισμπίκη και αρκετά καλός ρυθμός σε ένα εκ των πραγμάτων αργό έργο. Ευχαριστούμε!

  3. Είναι μια παράσταση που πραγματικά αξίζει να παρακολουθήσει κανείς!! Συγχαρητήρια σε όλους τους ηθοποιούς ανεξαιρέτως και τον κύριο Καραγέωργο για την σκηνοθεσία!! Eύστοχη και καινοτόμα η ιδέα του σκηνοθέτη να ανοίξει τη μεγάλη πόρτα της σκηνής και να συνδέσει τα τεκταινόμενα του έργου πάνω στη σκηνή, με τα όσα μπορεί να συμβούν έξω από αυτήν στο δρόμο.Εξαιρετικοί οι Βασίλης Μπισμπίκης και Παναγιώτης Σούλης .Στο ίδιο –καλό- επίπεδο βρίσκονται και οι ερμηνείες των υπολοίπων μελών του θιάσου.Την προτείνω ανεπιφύλακτα σε κάθε θεατρόφιλο και όχι μόνο! Ευχαριστώ πολύ την theatromania.gr για την πρόσκληση!!!