Lacrimosa ή το Απέπρωτο

Αρχείο Παίχτηκε από 07/01/2026 έως 11/02/2026
στο Nous (Νους) - Creative space
Διάρκεια: 75'
Κείμενο: Θανάσης Τριαρίδης
Δραματουργική επεξεργασία: Δανάη Δημοπούλου, Χρήστος Καρασαββίδης
Σκηνοθέτης: Χρήστος Καρασαββίδης
Σκηνογραφία: Στέφανος Λώλος
Φωτισμοί: Χρήστος Καρασαββίδης, Βασίλης Κοντογιάννης
Ερμηνεύουν: Κάτια Νεκταρίου, Βασίλης Τριανταφύλλου

Περιγραφή

Το Lacrimosa είναι ένα από τα πιο αιχμηρά και συγκλονιστικά έργα του Θανάση Τριαρίδη. Στην καρδιά του βρίσκεται η ανθρώπινη απελπισία και η αδυναμία να συμφιλιωθούμε με το κακό που μας περιβάλλει, αλλά και μας κατοικεί. Ο τίτλος, δανεισμένος από τη νεκρώσιμη ακολουθία του Μότσαρτ, γίνεται αφετηρία για μια παράσταση που αγγίζει το ανείπωτο: το πένθος, την ενοχή, την οδύνη και την ελπίδα που αναδύεται μέσα από τη σκοτεινότερη στιγμή. Στο Lacrimosa η γλώσσα γίνεται σπαρακτική μουσική, ένας ύμνος στην αδυναμία και ταυτόχρονα μια κραυγή ενάντια στη λήθη. Ένα κείμενο που εξετάζει κατά πρόσωπο την αμαρτία, την επιθυμία και την συνενοχή. 

Περισσότερα

Ένα από τα πλέον πολυσυζητημένα κι αμαρτωλά έργα του Θανάση Τριαρίδη, ζωντανεύει στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου Noūs - Creative Space σε σκηνοθεσία του Χρήστου Καρασαββίδη, ενός από τους πιο αμφιλεγόμενους σκηνοθέτες της νέας γενιάς, φιλοδοξώντας να επαναπροσδιορίσει τη σχέση μεταξύ κοινού και σκηνής.

Η παράσταση, με την Κάτια Νεκταρίου και τον Βασίλη Τριανταφύλλου, μετατρέπει τη θεατρική αίθουσα σε χώρο τελετουργίας, όπου ο θεατής δεν μένει αμέτοχος. Ο μύθος περνά από γενιά σε γενιά. Κι αυτή η επίκτητη αποστολή πρέπει να ολοκληρωθεί. 

Το έργο δεν αφήνει κενά διαφυγής∙ κάθε λέξη και κάθε σιωπή λειτουργεί σαν βήμα προς την αποκάλυψη. 
Βοηθός σκηνοθέτη: Δανάη Δημοπούλου
Μουσική επιμέλεια: Χρήστος Καρασαββίδης 
Σχεδιασμός Αφίσας, βίντεο, φωτογραφίες: Βαγγέλης Ευαγγελίου
Επικοινωνία: Κατερίνα Γρυλλάκη
Εκτέλεση Παραγωγής: Νίκος Τριανταφύλλου
Παραγωγή: Θέατρο Noūs - Creative Space

Φωτογραφίες

Βίντεο

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μια συγκλονιστική παράσταση που σίγουρα ξεχωρίζει και πετυχαίνει τον σκοπό της.
    Για εμένα η Lacrimosa ήταν ένα ταξίδι εξερεύνησης στα σκοτάδια της αβύσσου που λέγεται ανθρώπινη ψυχή. Η κατάβαση στην εσωτερική μας κόλαση, στον Άδη εκεί που ξεγυμνωνόνται τα πάντα, πάθη , αμαρτίες και αποκαλύπτεται η σκοτεινή αλήθεια του καθενός. Επειδή όμως η ψυχή δεν είναι μόνο σκοτάδι αλλά και φως, θα ήθελα να μπορούσα να δω και το Lacrimosa 2, την ελπίδα, την κάθαρση, πως το σκοτάδι το κάνεις φως και ανεβαίνεις συχνότητα. Τι νιώθεις, τα θετικά συναισθήματα που γεννιούνται στο ταξίδι προς το φως. Για όλους υπάρχει σωτηρία. Ένα σημείο που ένιωσα άβολα και θα μπορούσε να παραληφθεί ήταν όταν κάποια στιγμή ακούγεται μια βλαστήμια, ακόμα και εάν εξυπηρετεί την παράσταση δείχνει ασέβεια στα Θεία. Κάτι άλλο που μου άρεσε ήταν ο πρωταγωνιστής στο τέλος της παράστασης που αναφωνεί ότι υπάρχει ένα όριο....
    Η μουσική ήταν υπέροχη δυνατή, εύστοχη και είχε φωνή στην παράσταση ήταν ο τρίτος ηθοποιός. Ο φωτισμός φώτιζε με δεξιοτεχνία όλο αυτό το σκοτάδι της αποκάλυψης.
    Οι ερμηνείες και των δύο ηθοποιών ήταν εξαιρετικές, ένιωθες και τον πόνο και την κραυγή απελπισία τους. Το γυμνό " έντυνε ωραία την παράσταση" ήταν άριστα δεμένο με το έργο. Μια παράσταση που ο θεατής γίνεται κοινωνός και σίγουρα σου μένει στο μυαλό. Ευχαριστούμε θεατρομάνια για την θεατρική αυτή εμπειρία.