340

Αντιγόνη - Περιοδεία 2016

Αρχείο Παίχτηκε από 22/08/2016 έως 11/09/2016
Συγγραφέας: Ζαν Ανούιγ
Μετάφραση: Στρατής Πασχάλης
Σκηνοθέτης: Ελένη Ευθυμίου
Ερμηνεύουν: (με σειρά εμφάνισης): Χορός: Φαίδων Καστρής, Αντιγόνη: Βασιλική Τρουφάκου, Τροφός: Ανέζα Παπαδοπούλου, Ισμήνη: Ιωάννα Μαυρέα, Αίμων: Γιώργος Φριντζήλας, Κρέων: Στέλιος Μάινας, Υπηρέτης Κρέοντα: Λάμπρος Κωνσταντέας, Φρουρός: Νίκος Ντάλλας, Β’ Φρουρός - Αγγελιαφόρος: Ερρίκος Λίτσης, Ευριδίκη: Μαίρη Λιαμή

Σχετικά

Άλσος Βεΐκου - Γαλάτσι στις 22 Αυγούστου

Θέατρο Βράχων του Βύρωνα στις 31 Αυγούστου

Αμφιθέατρο Πολιτισμού & Αθλητικού Πάρκου της Νέας Μάκρης στις 6 Σεπτεμβρίου

Θέατρο Πέτρας στις 7 Σεπτεμβρίου

Κηποθέατρο Παπάγου στις 8 Σεπτεμβρίου

Κατράκειο της Νίκαιας στις 11 Σεπτεμβρίου

Σε αυτήν την πολιτεία-ναυάγιο, που η μυρωδιά του πτώματος του Πολυνείκη χρησιμοποιείται ως μέσο σωφρονισμού των πολιτών, που οι νεκροί είναι εναλλάξιμοι, που «αλήθεια είναι αυτό που δεν λέμε», ο Κρέων έρχεται ως σωτήρας, λέει «ναι» στην εξουσία και ως ταπεινός εργάτης της «διοικεί ανθρώπους». Η Αντιγόνη, παιδί κι αυτή μιας άρρωστης κοινωνίας, με το ένστικτο της νιότης, αντιστέκεται, θάβει τον νεκρό αδελφό της, λέει «όχι» στην «ακριβή, τη βρομερή ελπίδα», που επικαλείται η εξουσία. Στο τέλος, πλάι σε έναν Φρουρό, που έχει ακυρώσει όλα τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του, κλονίζεται, δεν ξέρει πια γιατί πεθαίνει... Ο αμετανόητος Κρέων θα συνεχίσει να κρατάει τα ηνία της πολιτείας, οι Φρουροί θα συνεχίσουν να πίνουν και να παίζουν χαρτιά. Ένα σύγχρονο γηροκομείο, μια κοινωνία που περιμένει να πεθάνει, ένα τραγουδάκι, που υμνεί τον ήρωα Ετεοκλή και η φωνή της Αντιγόνης, που αντηχεί αέναα μέσα από την αιωνιότητα, φωτίζοντας κάθε φορά νέες όψεις του τραγικού.

Μετάφραση: Στρατής Πασχάλης
Σκηνοθεσία, Μουσική: Ελένη Ευθυμίου
Σκηνικά: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη
Ενδυματολόγος: Ηλένια Δουλαδίρη
Β΄ Ενδυματολόγος: Μαίρη Μαρμαρινού
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Ενορχηστρώσεις – ηχητικός σχεδιασμός: Κώστας Βόμβολος
Κίνηση: Βιτόρια Κοτσάλου, Κική Μπάκα
Δραματουργική επεξεργασία: Σοφία Ευτυχιάδου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάνθη Γραμματικού
Βοηθοί σκηνογράφου: Διδώ Γκόγκου, Παναγιώτης Λαμπής
Μακιγιάζ: Σίσσυ Πετροπούλου
Φωτογραφίες: Αθηνά Λιάσκου
Προβολή / Επικοινωνία: BrainCo S.A.

Εισιτήρια: 15€ κανονικό & 12€ φοιτητικό-άνεργοι
Προπώληση: Ticketservices (https://www.ticketservices.gr/) και σημεία προπώλησης των φεστιβάλ των Δήμων


3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Από την θεατρολόγο Τ. Κ.

    Το έργο Αντιγόνη του Ανούιγ επανεξετάζει τον ελεύθερο, επαναστατικό χαρακτήρα της μικρότερης κόρης του Οιδίποδα Αντιγόνης που αντιστάθηκε στην εξουσία και αποποιήθηκε την ευτυχία προκειμένου να πράξει το δίκαιο και σωστό. Η καταδίκη της, τελικά, οδηγεί στην επανάληψη του μοτίβου της αυτό-«τύφλωσης»: ο ηγεμόνας της Θήβας «τυφλώνεται» καταστρέφοντας, αυτή τη φορά, ένα διαφορετικό κομμάτι του εαυτού του, το γιο του.

    Το έργο γράφτηκε σε μία περίοδο που η Γαλλία βρισκόταν κάτω από το γερμανικό ζυγό, γεγονός που – προφανώς - ενεργοποίησε την σκηνοθέτιδα στην επιλογή του. Στην Αντιγόνη της, η σκηνοθέτιδα Ε. Ευθυμίου επιδίωξε να υπονομεύσει περαιτέρω την υπόσταση της Εξουσίας - που προσέβλεπε στην εδραίωσή της εθελοτυφλώντας μπροστά στην πραγματικότητα - μεταφέροντας τον κόσμο του έργου σε ένα σύμπαν αυτιστικό, σωματικά και νοητικά ανάπηρο που χρήζει ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

    Η ευρηματικότητα της σκηνοθετικής πρότασης δεν παρέμεινε στη μεταφορά της αποπνικτικής ατμόσφαιρας ενός θεραπευτηρίου αλλά ενισχύθηκε με την υιοθέτηση μιας πρωτότυπης προσέγγισης του κοινού επιλέγοντας ηθοποιούς απλούς και καθημερινούς στους δεύτερους ρόλους (π.χ Ισμήνη, φρουροί, Ευρυδίκη κ.α.). Η αμεσότητα, αυτή, ενισχύθηκε με το ρόλο του Χορού που εξηγούσε και ενέτασσε το κοινό στο κόσμο του έργου ενώ παρακολουθούσε τη δράση μέσα από το δωμάτιο των νοσηλευτών.

    Η μουσική της παράστασης ενίσχυσε την αποστασιοποιημένη θέση του έργου ενώ η ενδυματολογία λειτούργησε καταλυτικά στην εξισορρόπηση των αντίρροπων δυνάμεων του σκηνογραφικού σύμπαντος με την πραγματικότητα του Κηποθεάτρου στην περιοχή Παπάγου. Η κινησιολογία (κυρίως της Β. Τρουφάκου) καθώς και οι χορογραφίες χρωμάτιζαν αρμονικά τη σκηνική παρουσία των ηθοποιών.

    Η Β. Τρουφάκου προσέγγισε την Αντιγόνη έχοντας μία εσωτερική δύναμη που ξετυλιγόταν σταδιακά σε μία πολύπλευρη μελέτη του ρόλου με όχημα τη νεανικότητα της ηρωίδας, χωρίς ακρότητες και σε ποικίλους ρυθμούς (αν και υπήρξαν φορές που ο ρυθμός της γινόταν μονότονος και η σκηνική της παρουσία ανεπαρκής).

    Ο Στ. Μάινας ανέπτυξε τα στοιχεία εκείνα στον υπό κατάρρευση χαρακτήρα ενώ ενισχύθηκε η διάσταση του με το alter ego - υπηρέτη του. Συνυπήρξε αρμονικά με τη εύρυθμη παρουσία της Τρουφάκου συνθέτοντας μια μελωδική παρτιτούρα ενισχυμένη από το μοναδικό παλμό των υπόλοιπων ηθοποιών. Η σύνθεση αυτή μαζί με τα υπόλοιπα στοιχεία π.χ. τραγούδια, φωτισμό δημιούργησαν μία μοναδική παράσταση.