5719

Η εβραία - Ο Χαφιές

Αρχείο Παίχτηκε από 13/04/2018 έως 27/05/2018
στο Από Μηχανής Θέατρο
Συγγραφέας: Μπέρτολτ Μπρεχτ
Μετάφραση: Πέτρος Μάρκαρης
Σκηνοθέτης: Ανδρονίκη Χριστάκη
Σκηνικά: Ανδρονίκη Χριστάκη
Κοστούμια: Ανδρονίκη Χριστάκη
Φωτισμοί: Κατερίνα  Μαραγκουδάκη
Μουσική: Ανδρονίκη Χριστάκη - GeorgeGaudy (επιμέλεια)
Ερμηνεύουν: Μαρλέν Καμίνσκυ, Δώρα Τσίγκα

Περιγραφή

 Δύο μονόπρακτα του έργου Τρόμος και αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ του Μπέρτολτ Μπρεχτ

Περισσότερα

Όταν ο Μπρεχτ έγραφε τα  24 μονόπρακτα, του έργου του Τρόμος και αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ ήταν εξόριστος (1935-1939)  και δεν είχε ακόμα αποκαλυφθεί όλη η φρίκη της φασιστικής εξουσίας.

Το αίσθημα όμως μιας βαριάς ατμόσφαιρας στον δημόσιο και ιδιωτικό βίο των ανθρώπων στην Γερμανία ήταν έντονο. Η καταπίεση, η δυσπιστία και η υποκρισία, κυριαρχούσαν σε ένα τοπίο σκοτεινό με έντονη την οσμή του τρόμου.

To έργο του Μπρεχτ"ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΡΑΙΧ" και ειδικά τα δυο μονόπρακτα  Η ΕΒΡΑΙΑ  - Ο ΧΑΦΙΕΣ αφορούν στην ιδιωτική ζωή των ανθρώπων στην Γερμανία το 1935, πριν ακόμη διαφανεί στην κοινωνία αυτό που επρόκειτο να ακολουθήσει.

Ο Brecht διεισδύει στον εσωτερικό κόσμο των ηρώων του, εμβαθύνοντας σιγά σιγά στις πιο ενδόμυχες πτυχές τους, αναδεικνύοντας παράλληλα τον τρόπο με τον οποίο εδραιώνεται σταδιακά πρώτα μέσα από τους ίδιους το ολοκληρωτικό καθεστώς.

Η Εβραία.

 

- Φρανκφούρτη - 1935  - βράδυ.

Μια αστή γυναίκα - σύζυγος καθηγητή Ιατρικής - στο σπίτι της μαζεύει τα πράγματά της σε βαλίτσες, αποφασισμένη να μετοικήσει στο Άμστερνταμ μακριά από τον σύζυγό της, ορμώμενη από την νέα πραγματικότητα που διαφαίνεται γύρω της, επιθυμώντας να μην σταθεί εμπόδιο στην εξέλιξη της καριέρας του συζύγου της λόγω της καταγωγής της. Μέσα σε αυτήν την ευαίσθητη συναισθηματική κατάσταση, τηλεφωνεί σε φίλους και γνωστούς και μέσα από την συνομιλία τους τόσο η ίδια όσο και οι άλλοι έρχονται αντιμέτωποι με τον φόβο για το άγνωστο που θα επακολουθήσει.

 

Ο Χαφιές.

- Κολωνία - 1935- Ένα βροχερό Κυριακάτικο απόγευμα.

Μια αστική οικογένεια - ένας άνδρας, μια γυναίκα και ο γιος τους - στο σπίτι τους παρουσία της υπηρέτριας τους, βιώνουν με φόβο την μεταβατική περίοδο που διαδέχεται την φυσιολογική καθημερινή πορεία της ζωής τους και αλλάζει άρδην τις ισορροπίες γύρω τους, τα πιστεύω και τις βαθύτερες αξίες τους, αφού εμποτίζονται με δυσπιστία από το ενδεχόμενο της προδοσίας του ενός προς τον άλλο ακόμη και μέσα στην ίδια την οικογένεια τους.

Βοηθοί  Σκηνοθέτη: Νικολέτα Παράσχη, Ρεβέκκα Παυλίδου
Μουσική Σύνθεση-Ενορχήστρωση:GeorgeGaudy
Εκτελεστής Παραγωγός: Ρούλα Νικολάου
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Λία Κίκερη
Φωτογραφίες: Αντώνης Θεοδωρίδης. 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Φωτογραφίες

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

18 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Οι καταπληκτικές ερμηνείες των ηθοποιών, ο σωστός φωτισμός και η εξαιρετική μουσική επένδυση του έργου συνέβαλαν τελικά στη δημιουργία μιας άκρως ατμοσφαιρικής παράστασης που την απολαύσαμε. Ευχαριστούμε πολύ ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ για τις προσκλήσεις.

  2. Παρακολουθούμε δυο μονόπρακτα στα οποία διαφαίνεται πλήρως ο φόβος και η καχυποψία που εξαπλώνεται σε όλη την κοινωνία και οδηγεί στην διάβρωση των προσωπικών σχέσεων ακόμα και των ενδοοικογενειακών, κατά την απαρχή ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος, κάτι που είχε διαβλέψει πολύ νωρίς ο Μπρεχτ.

  3. Δύο μονόπρακτα που διαδραματίζονται στην Γερμανία το 1935 την εποχή του Γ΄Ράιχ και πραγματεύονται την ιδιωτική ζωή των ανθρώπων την εποχή αυτή.Το κλίμα του φόβου που επικρατούσε ότι όλοι μπορεί να σε παρακολουθούν, η υπηρέτρια ακόμα και το ίδιο σου το παιδί. Η καχυποψία ότι παντού υπάρχουν χαφιέδες έτοιμοι να σε καταδώσουν.Μια γυναίκα εβραϊκής καταγωγής αποφασίζει να αφήσει τον σύζυγό της για να μη σταθεί εμπόδιο στην καριέρα του.Μέσα απο τηλεφωνική συνομιλία σε γνωστούς και φίλους για την επικείμενη αποχώρησή της αντιλαμβανόμαστε τόσο στην ίδια όσο και στους συνομιλητές της τον φόβο τους για το τι πρόκειται να επακολουθήσει. Εξαιρετικός μονόλογος.Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές.Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση.

  4. Στην παράσταση παρουσιάζονται 2 από τα 24 μονόπρακτα που ο Μπ. Μπρεχτ συμπεριέλαβε στο έργο του “Τρόμος και Αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ”, έργο που ολοκλήρωσε μακριά από τη Γερμανία, την περίοδο της αυτοεξορίας του μετά την κατάληψη της εξουσίας από το ναζιστικό κόμμα. Τότε που ακόμα δεν είχε ξεσπάσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και η φρίκη δεν είχε αποκαλυφθεί σ' ολόκληρο τον κόσμο, ο Μπρεχτ παρουσιάζει τον εφιάλτη του ολοκληρωτισμού και τα πρώτα του θύματα στην ίδια του τη χώρα. Η παράσταση μάς μεταφέρει στην ασφυκτική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί στην ιδιωτική ζωή των Γερμανών. Ο φόβος, η υποκρισία, η δυσπιστία, η ηθική κατάπτωση, η διαρραγή του κοινωνικού ιστού αποκαλύπτονται σε αυτήν την ολοκληρωμένη παράσταση που δυστυχώς το θέμα της δεν έχει μόνο ιστορικό ενδιαφέρον αλλά παραμένει επίμονα στην επικαιρότητα. Ο κοφτός λόγος του Μπρεχτ αποδίδεται αριστουργηματικά από τους ηθοποιούς. Η ξενική προφορά της κυρίας Μαρλέν Καμίνσκι άλλά κυρίως η θεατρική της υπόσταση οπωσδήποτε προσθέτει στην παράσταση και στο κλίμα της. Σίγουρα σημαντικότατη είναι η συμβολή της σκηνοθεσίας, των σκηνικών και των κοστουμιών σε συνδυασμό με τη μουσική που παραπέμπει στην εποχή και το μπρεχτικό πνεύμα. Ωραία η μετάφραση του Πέτρου Μάρκαρη, πολυαγαπημένος, η μόνη μου ένσταση στο ζήτημα είναι οι τίτλοι των συγκεκριμένων μονόπρακτων. Προσωπικά προτιμώ το “Η εβραία σύζυγος” και “Ο σπιούνος” αντίστοιχα του Νίκου Κατσαούνη. Μια παράσταση που θα θυμόμαστε! Σ' ευχαριστούμε, Θεατρομάνια για τη διπλή πρόσκληση που μας προσέφερες.

  5. 2 μονόπρακτα που διαδραματίζονται στην ΓΕΡΜΑΝΙΑ την εποχή του Γ΄Ράιχ ....
    Στο 1ο, Ο εκνευρισμός που δημιουργεί η καχυποψία ότι ''οι πάντες μπορεί να με παρακολουθούν'' - ''οι πάντες μπορεί να είναι χαφιέδες'' !!!.... και στο 2ο, η απόφαση της φυγής μιας Εβραίας Γερμανίδας για να σώσει τη ζωή της...
    Καλές οι ερμηνείες , η παράσταση δεν έχει πλοκή και δράση !!

  6. Πολύ καλή παράσταση και άριστη επιλογή! Όλοι οι ηθοποιοί υποστήριξαν με σαφήνεια το κείμενο και μετέδωσαν το κλίμα φόβου που επικρατούσε στη Γερμανία. Ο πυρήνας και των δύο μονόπρακτων που παρακολουθήσαμε είναι πάντα επίκαιρος: οι εφησυχασμένοι πολίτες όταν αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο, συνήθως είναι αργά και ο ιστός της τραγωδίας έχει ήδη πλεχθεί.