1355

Η Κυρία Κούλα

Αρχείο Παίχτηκε από 07/10/2019 έως 07/01/2020
στο Αλκμήνη
Διάρκεια: 75’
Συγγραφέας: Μένης Κουμανταρέας
Διασκευή: Νατάσσα Σίδερη
Σκηνοθέτης: Γρηγόρης Καραντινάκης
Σκηνογραφία: Μαντώ Ψυχουντάκη
Κοστούμια: Μαντώ Ψυχουντάκη
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Μουσική: Νίκος Πλατύραχος
Κίνηση: Μαργαρίτα Τρίκκα
Ερμηνεύουν: Έλενα Μαρσίδου, Βασίλης Τριανταφύλλου

Περιγραφή

«Η Κυρία Κούλα» του Μένη Κουμανταρέα, μια ερωτική περιπέτεια με περιτύλιγμα καθημερινής, απλής ιστορίας της διπλανής πόρτας, ξεδιπλώνεται επί σκηνής από την εταιρεία θεάτρου «από τα Έγκατα της Γης» σε διασκευή Νατάσσας Σίδερη και σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη, από 7 Οκτωβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15 στο Θέατρο Αλκμήνη, Σκηνή Secret Room, Αλκμήνης 8-12, Αθήνα.

Περισσότερα

Η σχέση της κυρίας Κούλας και του Μίμη είναι ένα στερεότυπο της εποχής μας: αυτή ώριμη, με οικογένεια και στρωμένη δουλειά, αυτός νεαρός σπουδαστής με μεγάλα ΘΑ για το μέλλον. Συνδέονται υπογείως. Ηλεκτρικός, κουτούκια, γκαρσονιέρες.
Κάνει ο καθένας το δικό του ταξίδι. Θα σώσουν ο ένας τον άλλον;
Μπορούν να αγγίξουν την πραγματικότητα ενός εαυτού που ξεχάστηκε, που δε ρωτήθηκε για μοιραίες επιλογές; Γεμίζει το κενό με έρωτα ή θέλει μακαρόνια με κιμά;
Είναι ο έρωτας επανάσταση ή μια παιδική αρρώστια που πρέπει να γιατρευτεί;

Βοηθός σκηνοθέτη -  Physical training:  Αλεξάνδρα Πουλίτσα
Φωτογραφίες: Δημήτρης Κοιλαλούς
Video Trailer: Γιάννης Βολιώτης - Volition
Επικοινωνία: Άρης Σομπότης - Playwalk­
Παραγωγή:  «Από τα έγκατα της γης» σε συμπαραγωγή μεa dream and a gun”

Φωτογραφίες

Βίντεο

28 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μια παράσταση που κύλησε αβίαστα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό και μας ώθησε να την παρακολουθήσουμε απνευστί. Η σκηνοθεσία ηταν εξαιρετική και για μένα ήταν το σημαντικότερο στοιχείο του έργου. Δημιουργούσε μια υπέροχη ροή ανάμεσα στους πρωταγωνιστές -μεταξύ τους αλλά και με το κοινό. Οι δύο ηθοποιοί αεικίνητοι καθόλη τη διάρκεια του έργου και ιδιαίτερα εκφραστικοί. Ειδικά η κα Μαρσίδου δεν σου άφηνε περιθώρια να μην αισθανθείς ότι έχεις απέναντι σου μια ηθοποιό που έχει "δουλέψει" το ρόλο της. Πολύ ωραία και η χημεία που είχαν μεταξύ τους οι δύο ηθοποιοί. Επίσης, το σκηνικό πολύ εφευρετικό, πλαισίωνε άρτια τις ανάγκες της παράστασης. Πραγματικά μια παράσταση που μας κέρδισε όλους. Συγχαρητήρια σε όσους δούλεψαν για αυτή. Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση.

  2. Πάρα πολύ ωραία παράσταση! Με συνεπήρε!Πόσες φορες δεν νοιώθεις την ανάγκη να σ ακουμπήσει κάποιος ξένος.Ενα τυχαίο άγγιγμα σημαινει τόσα πολλά για αυτόν που ζει τόσο μόνος!
    Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

  3. Από τη θεατρολόγο Μαρία Μαρή

    Η "Κυρία Κούλα" του Μένη Κουμανταρέα είναι ένα δυνατό κείμενο, μια νουβέλα για το πώς η ζωή, η καθημερινότητα, η ρουτίνα, μπορούν να διαβρώσουν τον άνθρωπο, να του αφαιρέσουν το πάθος της ανατροπής, του έρωτα, να τον κάνουν απλά να περιοριστεί σε μια προβλέψιμη και χωρίς κανένα ενδιαφέρον καθημερινότητα: σπίτι, δουλειά, σπίτι, με όσες υποχρεώσεις αυτό συνεπάγεται που τον καθηλώνουν και του εξουδετερώνουν την ορμή της ζωής. Το κείμενο προσφέρεται για θεατρική διασκευή, κάτι που πολύ επιτυχημένα έκανε στη σκηνή η Νατάσσα Σίδερη.

    Μια γυναίκα (Έλενα Μαρσίδου) γύρω στα σαράντα, παντρεμένη, με δύο κορούλες, που δουλεύει στην εφορία, παίρνει κάθε μέρα τον Ηλεκτρικό για να πάει από την Κηφισιά που είναι το σπίτι της, στο Μοναστηράκι όπου δουλεύει. Ζει μια ζωή με άνεση, παντρεμένη όχι από έρωτα, αλλά συμβατικά με έναν άνδρα που έχει γραφείο εισαγωγών και εξαγωγών δουλεύοντας συνέχεια. Δεν κάνει σκέψεις για το αν ο άντρας της έχει εξωσυζυγική σχέση, αλλά και εκείνος δε δείχνει να ενδιαφέρεται όταν αυτή αργεί τα βράδια. Ζουν σε μια παγερή αδιαφορία. Οι δυο κόρες τους, δέκα και δεκατριών χρονών, δείχνουν να ζουν σε άλλο μήκος κύματος από το δικό της. Έτσι δεν μοιράζονται πολλές κοινές εμπειρίες ώστε να μη νιώθουν αποξενωμένες. Κάθε μέρα στην ίδια πάντα διαδρομή συναντά έναν νεαρό, τον Μίμη (Βασίλη Τριανταφύλλου), περίπου είκοσι χρονών. Τα βλέμματά τους διασταυρώνονται σταθερά, και μετά αρχίζουν οι πρώτες κουβέντες για να καταλήξουν στην γκαρσονιέρα που διατηρεί εκείνος στον Άγιο Νικόλαο. Η ιδέα και μόνο της γκαρσονιέρας, του χώρου που ίσως να έφερνε και άλλες κοπέλες, αποτρέπει την Κούλα, που όμως η ανάγκη της είναι τέτοια ώστε τελικά ενδίδει.

    Η Κούλα είναι εγκλωβισμένη σε έναν γάμο, που δεν διανοείται να διακόψει και ο Μίμης για δικούς του λόγους, που έχουν να κάνουν με τα βιώματά του συνάπτει ερωτικές σχέσεις με μεγαλύτερες γυναίκες. Δυο αδιέξοδα συναντήθηκαν για να αποκαλύψουν ένα μεγαλύτερο κοινωνικό. Δικαίως ο Μένης Κουμανταρέας έχει χαρακτηριστεί «ο υμνητής των νικημένων». Δυο κόσμοι συναντιούνται, και οι δυο ματαιωμένοι στην πορεία τους. Εκείνη βολεμένη, στρογγυλοκάθεται σε μια αδιάφορη σχέση, σε ένα σαθρό οικογενειακό θρόνο, χωρίς να κατανοεί πόσο αυτό την αρρωσταίνει και εκείνος καίγεται σε ληξιπρόθεσμες σχέσεις με μεγαλύτερες γυναίκες , βάζοντας τον εαυτό του σε θέση ζιγκολό, ευνουχίζοντας τη νεανική του ανατροπή και το επαναστατικό πνεύμα για έναν καλύτερο κόσμο.

    Και οι δυο αναζητούν ένα σημείο να πιαστούν. Έτσι το λιτό αλλά ιδιαίτερο σκηνικό της Μαντώς Ψυχουντάκη με τα χερούλια, τις λαβές του τρένου να κρέμονται από την οροφή, πέρα από το γεγονός ότι παραπέμπουν στο σημείο συνάντησης του «ζευγαριού», το βαγόνι ενός τρένου, αποτελούν όμως και αναφορά σε μια απελπισμένη αναζήτηση μιας σανίδας σωτηρίας, ίσως και σε μικρές κρεμάλες. Ίσως να προμηνύουν ένα μακάβριο τέλος για την κοινωνία και τον άνθρωπο.

    Η σκηνοθεσία του Γρηγόρη Καραντινάκη ουσιαστική σε ένα κείμενο με πολλές προεκτάσεις, με λιτά μέσα, οργανώνει τη δράση στο τρένο, στο καπηλειό και στην γκαρσονιέρα και σε αυτό βοηθά πολύ η κινησιολογική μελέτη της Μαργαρίτας Τρίκκα που βάζει από την αρχή τα σημεία των ρόλων και φροντίζει με λεπτομέρεια τις κινήσεις τους σε όλες τις φάσεις.

    Ο Μίμης βάζει το παντελόνι του, είναι λίγο «χύμα», ντύνεται για να βγει και συναντιέται στο τρένο με την Κούλα, μια γυναίκα που ενδυματολογικά και μόνο είναι πολύ μακριά από τη δική του νοοτροπία. Ο ένας επεξεργάζεται τον άλλο. Οι διερευνητικές κινήσεις στο τρένο είναι μελετημένες ώστε κάπως να αρχίσουν να πλησιάζονται. Εκείνη όταν τον βλέπει να μιλά σε μια νεαρή κοπέλα ζηλεύει εσωτερικά, λες και έχουν σχέση. Έχει από την αρχή την ανάγκη να εμπλακεί σε μια ιστορία, την οποία πλάθει με το μυαλό της. Η Έλενα Μαρσίδου είναι μια συγκλονιστική Κούλα . Η στάση του σώματος, η κίνηση πάντα προσεγμένη, ελεγμένη, το σφιχτό κράτημα της τσάντα μέσα στο τρένο, πάντα σε αντιδιαστολή με το βλέμμα που ξεφεύγει και ακολουθεί τη διήγηση. Είναι προστατευτική σαν μητέρα όταν αυτός κρυολογεί. Μιλώντας για τις οικογένειές τους ο Μίμης (Βασίλης Τριανταφύλλου) καταθέτει την αδυναμία του να επικοινωνήσει με τον συντηρητικό και δεξιό πατέρα του. Τη ρωτά για τον άνδρα της και αρνείται να τη συναντήσει στο σπίτι της που αυτή τον προσκαλεί και της προτείνει να βρεθούν κάπου αλλού έξω μόνοι τους. Το κείμενο είναι εξαιρετικό, καθώς δείχνει την εμπλοκή αυτής της γυναίκας δειλά-δειλά σε μια σχέση στην οποία διολισθαίνει χωρίς να το πολυσκεφτεί. Σαν ο μέσα εαυτός της να αναζητά ένα χαμένο ή κλεμμένο μερίδιο. Ακούει να της λέει ότι τα μάτια της είναι «ασυνήθιστα νέα, ζωντανά» και αφήνεται να την παρασύρει σε ένα σύμπαν εντελώς ξένο για εκείνη, ένα σύμπαν που αρχικά πολεμά, αλλά μετά αυτή η σιδηρά κυρία, του παρθεναγωγείου, λυγίζει όχι σαν θύμα που το βιάζουν, αλλά σαν στρείδι που το ανοίγουν, σαν αγκινάρα που τη ξεφλουδίζουν. Απανωτά τα σοκ και οι αντιδράσεις που κάμπτονται.

    Τεράστια η μοναξιά, η συζυγική αδιαφορία και εγκατάλειψη, η καθηκοντολογία, η δουλεία της δουλειάς. Όταν πια κλείνουν δυο μήνες σχέση, που η Κούλα το υπολογίζει βάσει των εκκρεμοτήτων και υποχρεώσεων της δουλειάς της, και το ανακοινώνει περιχαρής στον Μίμη, εκείνος, ξαφνικά, πρώτη φορά γίνεται επιθετικός και ξεσκεπάζει το δικό του τραύμα- πρόβλημα, που συνδέεται με τον πατέρα που θυμόταν τα γενέθλια της μάνας του σύμφωνα με τους ισολογισμούς στη δουλειά και έβαζε το ραντεβού με την γκόμενα στα ραντεβού με τους πελάτες. Μια παρόμοια κόπια και ο αδελφός του. Υποκρισία. Ένα θυμωμένο παιδί, ο Μίμης, που νοσταλγούσε τα παραμύθια που του διηγούνταν η γιαγιά, και εκδικούνταν ένα σαθρό σύστημα βουτηγμένο στην υποκρισία. Πληγωμένοι άνθρωποι βρέθηκαν ο ένας να γλείφει για λίγο τις πληγές του άλλου. Ο Μίμης στις σχέσεις αυτές ψάχνει καθώς λέει «να βρει κάτι που να τον ξεπερνά». Θύματα των γονιών, του εαυτού τους, των κοινωνικών δεσμεύσεων, τη πολιτικής δημαγωγίας, καθώς ακούεται η φωνή του Ανδρέα Παπανδρέου με το κάλεσμά του στο λαό της Αθήνας για την αλλαγή που θα μείνει στην ιστορία, και αυθόρμητα γίνεται η σκέψη για την τραγική οικονομική και κοινωνική εξέλιξη. Καθένας θα πρέπει να συνεχίσει μόνος του και να διαχειριστεί την τραγική του Οδύσσεια.

    Η μουσική του Νίκου Πλατύραχου, αλλά και η μουσικές επιλογές του σκηνοθέτη Γρηγόρη Καραντινάκη υποστήριξαν λειτουργικά την εξέλιξη του έργου.

  4. Μια πολύ ωραία παράσταση με εξαιρετικές ερμηνείες φοβερό κείμενο σκηνοθετικά πολύ έξυπνο και από σκηνικά αυτά ακριβώς που χρειάζονται, ευχαριστω θεατρομανια για την ευκαιρία που μου δωθηκε με την πρόσκληση

  5. Μια πολύ καλή παράσταση με ουσία που έχει να κάνει με τα στερεότυπα και τις συνθήκες μέσα στην κοινωνία που ζούμε. Η αναζήτηση του ανθρώπου που δεν τελειώνει ποτέ, η δύναμη της συνήθειας και πολλά άλλα ωραία μηνύματα δίνονται πολύ όμορφα μέσα σε αυτό το έργο. Φύγαμε προβληματισμένοι και σκεπτικοί μόλις τελείωσε αλλά μας άφησε μια ωραία αίσθηση η παράσταση γιατί ήταν πολύ αληθινή και βγαλμένη μέσα από την ζωή.
    Ωραίες ερμηνείες και από τους δύο ηθοποιούς. Μου άρεσαν πολύ οι εναλλαγές συναισθημάτων της κας Μαρσίδου, το πρόσωπό της ήταν αυτό που λέμε μια εικόνα χίλιες λέξεις. Αξίζει να την δείτε. Ευχαριστώ πολύ θεατρομάνια για την πρόσκληση

  6. Η κα Κούλα, χωρίς επίθετο, με φούστα 'μαμαδίστικη', παλιομοδίτικα, vintage -τώρα πια, παπούτσια χορού, με τη στέκα...κορίτσι παρθεναγωγείου που όλα της είναι καθώς πρέπει: η δουλειά, η ζωή, οι κόρες, ο σύζυγος...
    ...που την στοιχειώνει η τρέλα του νεαρού φοιτητή, με την κοτσίδα και το κοτλέ, και άξαφνα μπαίνει η άνοιξη στη ζωή της και την κάνει να μπουμπουκιάζει (πόσο εκπληκτικά δοσμένη η απόδοση της ερωτικής ολοκλήρωσης, της δικής της, εκείνος είναι κάτι άλλο....
    Μεγάλα μπράβο και χειροκρότημα για τα κοστούμια, τα σκηνικά, τη μουσική...
    υποκλινόμαστε στη σκηνοθεσία και τις ερμηνείες...ευχαριστούμε Θεατρομάνια...

  7. Συρμοί ..τρένα ....άνθρωποι ξένοι μεταξύ τους και όμως ίδιοι ...τι κρύβουν κατω από τα κουστούμια και τα ταγιέρ οι άνθρωποι .....και γνωριστούν αυτοί οι ξένοι ...τι γίνεται μετά? Αυτά και άλλα πολλά στην Κυρία Κούλα ...μια κοινωνική παράσταση .....μια καλή παράσταση

  8. Έξοχες ερμηνείες,
    γοητεύεσαι από την εξαιρετική υποκριτική της πρωταγωνίστριας.
    Ωραία υπόθεση και κείμενο που  κράτησε τους θεατές σε εγρήγορση σε όλη τη διάρκεια της υπέροχης αυτής παράστασης.
    Ενθουσιώδες το χειροκρότημα....Στις προτεινόμενες!!