0

Ιστορία χωρίς όνομα

Συγγραφέας: Στέφανος Δάνδολος
Διασκευή: Ανθή Φουντά –Κώστας Γάκης
Σκηνοθέτης: Κώστας Γάκης
Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Μουσική: Κώστας Γάκης
Ερμηνεύουν:

Διανομή:
Ίωνας Δραγούμης: Τάσος Νούσιας
Πηνελόπη Δέλτα: Μπέτυ Λιβανού
Νεαρή Πηνελόπη Δέλτα: Μαρία Παπαφωτίου
Στέφανος Δέλτα: Νίκος Ορφανός
Γιατρός Φρίντμαν: Αργύρης Γκαγκάνης
Γραμματέας Γιατρού: Στέλιος Γιαννακός
Μαριάνθη: Ανθή Φουντά
Μουσικός: Κώστας Λώλος

Σχετικά

Η «Ιστορία χωρίς όνομα», ο θυελλώδης έρωτας της Πηνελόπης Δέλτα και του Ίωνα Δραγούμη, επιστρέφει στη θεατρική σκηνή στις 28 Μαΐου για 8 παραστάσεις. 28, 29, 30, 31 Μαΐου στο Βεάκειο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, 11 και 12 Ιουνίου στο Θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη, 18 και 19 Ιουνίου στο Θέατρο Βράχων στο Δήμο Βύρωνα.

Με την ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά του Κώστα Γάκη, το βραβευμένο με τρία βραβεία κοινού βιβλίο του Στέφανου Δάνδολου «Ιστορία χωρίς όνομα» (εκδ. Ψυχογιός), εξελίχθηκε σε μία παράσταση φαινόμενο μέσα από τη θεατρική διασκευή της Ανθής Φουντά και του Κώστα Γάκη. Λατρεύτηκε από το κοινό, απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και διακρίθηκε ως «Η παράσταση της χρονιάς» από τα θεατρικά βραβεία Θεσσαλονίκης, μεταξύ άλλων.

Ο Τάσος Νούσιας, ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του, ενσαρκώνει τον εμβληματικό και για πολλούς αμφιλεγόμενο διπλωμάτη, λόγιο και πολιτικό Ίωνα Δραγούμη. Η εξαιρετική Μπέτυ Λιβανού και η αποκαλυπτική Μαρία Παπαφωτίου μοιράζονται δύο διαφορετικές εποχές της σπουδαίας συγγραφέως και ιστορικής προσωπικότητας, Πηνελόπης Δέλτα ενώ ο Νίκος Ορφανός αναλαμβάνει τον ρόλο του Στέφανου Δέλτα.

Η παράσταση ξεκίνησε την επιτυχημένη της πορεία από το Θέατρο Αριστοτέλειον στη Θεσσαλονίκη, τον Δεκέμβριο του 2019, ενώ από τις 17 Ιανουαρίου 2020, ο θρίαμβος συνεχίστηκε στην Αθήνα, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, με συνεχόμενες sold out παραστάσεις. H υποδοχή της παράστασης ήταν διθυραμβική και στην καλοκαιρινή περιοδεία της στην Κύπρο, την ίδια χρονιά.

Η «Ιστορία χωρίς όνομα» είναι η παράσταση που σάρωσε στα θεατρικά βραβεία Θεσσαλονίκης αποσπώντας 4 βραβεία, μεταξύ των οποίων και αυτό της Καλύτερης  Παράστασης της χρονιάς. Τιμήθηκε επίσης, με το Βραβείο Σκηνοθεσίας (Κώστας Γάκης), με το Βραβείο Ερμηνευτικού συνόλου (Τάσος Νούσιας, Μπέτυ Λιβάνου, Μαρία Παπαφωτίου, Στάθης Μαντζώρος, Αργύρης Γκαγκάνης, Στέλιος Γιαννακός, Ανθή Φουντά, Μιχάλης Κωτσόγιαννης) και με το Βραβείο Σκηνικών (Κωνσταντίνος Ζαμάνης).

Ίων Δραγούμης και Πηνελόπη Δέλτα. Μια ψυχή χωρισμένη σε δύο σώματα. Ένας θαμμένος πόνος που δεν εκτονώθηκε ποτέ. Δύο λυγμοί που συνορεύουν. Ο έρωτας και η πατρίδα. Μια ιστορία ηδονής και οδύνης. Ο εμβληματικός διπλωμάτης και η σπουδαία συγγραφέας σε μια νοερή ζωή επιθυμίας, ονείρων, υψηλών ιδανικών, υψηλών δεσμεύσεων, υψηλών οραμάτων.

Ιούνιος 1908 – Βιέννη/ Ο Ίων Δραγούμης βρίσκεται παρών στην πλέον καθοριστική απόφαση που παίρνει για τη ζωή της η Πηνελόπη Δέλτα.

Απρίλιος 1941 – Κηφισιά/ Ο Ίων Δραγούμης απών από την ζωή της Πηνελόπης Δέλτα, αλλά πιο παρών από ποτέ.

Σχεδιασμός Ήχου: Μιχάλης Κωτσόγιαννης
Ηair and makeup artist: 
Άννα Μαρία Προκοπίδου
Βοηθός σκηνοθέτη: 
Νατάσα - Φαίη Κοσμίδου
Φωτογράφιση:
 Σταύρος ΧαμπάκηςΔιεύθυνση Παραγωγής:  Παναγιώτης Γεώργας
Προβολή & Επικοινωνία Παραγωγής:
 Άννα Θεοδόση (atheodosi@gmail.com 6977605271)
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: 
GR ENTERTAINMENT WORLD LTD

Ημέρες και ώρες αραστάσεων:

Παρασκευή 28 Μαΐου, στις 21:15 – Βεάκειο

Σάββατο 29 Μαΐου, στις 21:15 - Βεάκειο

Κυριακή 30 Μαΐου, στις 21:15 - Βεάκειο

Δευτέρα 31 Μαΐου, στις 21:15 - Βεάκειο

Παρασκευή 11 Ιουνίου, στις 21:15 - Θέατρο Πέτρας

Σάββατο 12 Ιουνίου, στις 21:15 - Θέατρο Πέτρας

Παρασκευή 18 Ιουνίου, στις 21:15 - Θέατρο Βράχων

Σάββατο 19 Ιουνίου, στις 21:15 - Θέατρο Βράχων

Εισιτήρια: Γενική είσοδος: 18€, Μειωμένο: 15€ (φοιτητικό, ανέργων, πολυτέκνων, ΑΜΕΑ και άνω των 65)
Κρατήσεις: 210 9213310
Προπώληση: ARTINFO.GR & VIVA.GR

https://www.viva.gr/tickets/theatre/veakeio/istoria-xoris-onoma/


Φωτογραφίες

Βίντεο

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Από τον Ιωάννη Λάζιο

    Το μυθιστόρημα του Στέφανου Δάνδολου, «Ιστορία χωρίς όνομα», ζωντανεύει στη σκηνή από τον πολυσχιδή Κώστα Γάκη και την Ανθή Φουντά. Η ιστορία του ανεκπλήρωτου έρωτα των Ίωνα Δραγούμη και Πηνελόπη Δέλτα, εμφανίζεται θριαμβευτικά μέσα από τις σκιαγραφήσεις της ψυχολογίας των προσώπων. Παρότι και τα δύο πρόσωπα του έργου, αποτελούν σημαντικές παρουσίες της ελληνικής ιστορίας και πραγματικότητας, το έργο δεν είναι ιστορικό. Μπορεί, κατά τη διάρκεια του έργου, να γίνεται αθρόα αναφορά σε ιστορικές στιγμές, αλλά δεν είναι ο κύριος άξονας. Είναι αναφορές, που βοηθούν τον θεατή να συλλάβει καλύτερα, τον χαρακτήρα των πρωταγωνιστών. Ακόμη, οι πατριωτικές κορώνες, δεν έχουν ίχνος κιτς και κάλπικης συγκινησιακής διάθεσης. Είναι εκεί για να αναδείξουν την αγεφύρωτη σχέση πατριώτη και εθνικιστή. Τόσο από την ματιά της Δέλτα, όσο και από του Δραγούμη.

    Το έργο, λοιπόν, είναι ξεκάθαρα εσωτερικό, βαθιά ψυχαναλυτικό και το σπουδαιότερο; Διαθέτει την διεισδυτική οπτική, που δίνει στον θεατή το πλεονέκτημα της ενσυναίσθησης. Ο θεατής πάσχει ταυτόχρονα με τα δρώντα πρόσωπα και συνειρμικά κατευθύνεται προς το εσωτερικό του, όπου συναντά όλα εκείνα τα ανεκπλήρωτα σχήματα του παρελθόντος του. Είναι ειλικρινά ένα καλογραμμένο έργο, που δεν λησμονεί την ραχοκοκαλιά του βιβλίου. Βαδίζει σε στέρεες βάσεις, μα συνάμα συντελείται μια πνευματική αιθεροβασία, με την καλή έννοια. Το έργο, μας παίρνει από το χέρι και μας ταξιδεύει στους αιθέρες της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

    Το 1908 ξεκίνησε μια από τις πιο φλογερές και ανεκπλήρωτες σχέσεις του 19ου αιώνα. Ο Ίων Δραγούμης πυρωμένος από το άσβεστο πάθος του για την παντρεμένη Πηνελόπη Δέλτα, αψηφά την κοινωνική κριτική και όλες τις κοινωνικές επιταγές, έτοιμος να δοθεί ολοκληρωτικά στην αγαπημένη του Πηνελόπη. Μα αυτή δεν μπορεί να ξεφύγει από τις ψυχολογικές της αγκυλώσεις, που ξεδιπλώνονται αριστουργηματικά κατά την διάρκεια της παράστασης. Ο γεμάτος πάθος, Ίωνας, τόσο για την αγαπημένη του, όσο και για την Ελλάδα, πάσχει, υποφέρει, πονά και σπαράζει απέναντι στο απροσπέλαστο εμπόδιο, που δεν είναι τίποτα άλλο από την αβεβαιότητα της Πηνελόπης. Δεν είναι βέβαιη ότι μπορεί να αφήσει πίσω όσα έχει και έτσι ταλανίζεται μεταξύ των δύο επιλογών της: έρωτας και καθήκον. Σε μια εποχή που το καθήκον απέναντι στο έθνος, στον λόγο, στην οικογένεια, βάρυνε, σχεδόν όσο η ίδια η ύπαρξη, η θέση της Πηνελόπης, φαντάζει εξαιρετικά δυσμενής. Είναι καταδικασμένη να ζήσει, σύμφωνα με τη γνώμη των άλλων και αυτό μπορεί να το αλλάξει μόνο αυτή.

    Ο φόβος, το άγνωστο, οι επιπτώσεις της επιλογής του έρωτα, την οδηγούν σε μια αντίθετη προς τις ανάγκες της ζωή. Έτσι η Δέλτα, βαθιά θλιμμένη, αθεράπευτα πληγωμένη από τον ίδιο της τον εαυτό είναι η επιτομή της μελαγχολίας και ως τέτοια θα την ενσαρκώσει, με την ώριμη ερμηνεία της, η Μπέτυ Λιβανού. Κατά αντίστιξη, η ερμηνεία της νεαρής Δέλτα, από την Μαρία Παπαφωτίου, είναι γεμάτη ζωή, που αντλεί από τον έρωτά της. Ζωή διαταραγμένη… μα δεν παύει να είναι ζωή.

    Η ενσάρκωση του Ίωνα Δραγούμη, από τον Τάσο Νούσια, θα μπορούσε να συνοψιστεί στη λέξη: υποδειγματική. Μ’ άριστη άρθρωση, άρτια υποκριτική τέχνη και φλογερή ερμηνεία, έδωσε ξεκάθαρα την εικόνα του μεγάλου Έλληνα διπλωμάτη και εραστή.

    Ο Στάθης Ματζώρος και ο Αργύρης Γκαγκάνης, στον ρόλο του Στέφανου Δέλτα και του γιατρού Φρίντμαν, αντίστοιχα, μαζί με την χαριτωμένη Ανθή Φουντά, στο ρόλο της οικονόμου της Δέλτα συνετέλεσαν τα μέγιστα στην θεατρική πραγμάτωση. Ωστόσο, η ερμηνεία του Στέλιου Γιαννακού, με εξέπληξε ευχάριστα. Στο ρόλο του γραμματέα του γιατρού, ακτινοβολούσε από το γνήσιο θεατρικό ταλέντο, που ήλεγχε απίστευτα, υπακούοντας στις σκηνοθετικές φόρμες. Στα μάτια του έλαμπε η τρέλα και ο παρανοϊκός του ρόλος, ενώ το σώμα του εξέπεμπε τόση ενέργεια, που είναι πραγματικά αξιοπερίεργο, το πώς την διαχειρίζονταν.

    Όλα αυτά, τα σπουδαία, καμωμένα σκηνοθετικά από τον Κώστα Γάκη, ο οποίος προσπάθησε να αγγίξει το «τέλειο». Τοποθέτησε, στη σκηνή τις δύο ηλικίες, τις δύο ζωές της Δέλτα και κράτησε τον παλμό της παράστασης σ’ όλη την διάρκειά της. Μ’ ένα κομμάτι νάιλον, έχτισε αγάλματα και γκρέμισε ψευδαισθήσεις. Πάντρεψε τον ρομαντισμό, τον ρεαλισμό και τον μοντερνισμό προσφέροντας μια παράσταση υψηλοτάτου καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος, που ταυτόχρονα, μπορεί να γίνει σαφής και εύπεπτη, από το μεγάλο κοινό. Στόχος, εξαιρετικά δύσκολος, για ανθρώπους με υψηλές αξιώσεις.

    Το ρομαντικό σκηνικό του Κωνσταντίνου Ζαμάνη, που επιμελήθηκε και τα κοστούμια, συνδυάστηκε εξαιρετικά με το μοντέρνο φόντο, των συμβολικών προβολών. Το χθες συμφιλιώνεται με το σήμερα και το αύριο, υπό την μουσική εκτέλεση του Μιχάλη Κωτσόγιαννη και των λειτουργικών φωτισμών του Λευτέρη Παυλόπουλου.

    Εν κατακλείδι, αναρωτιέμαι: τι μπορεί να προσφέρει αυτή η παράσταση στον θεατή και αν απευθύνεται στον οποιοδήποτε. Στους παλιούς, θα θυμίσει το βιβλίο, που κάποτε διάβασαν, στους νεότερους θα δείξει μια εποχή, που έχει πια παρέλθει. Τέλος, σ΄αυτούς, που ελάχιστα ενδιαφέρονται για την τόσο ενδιαφέρουσα ιστορία, του απόλυτου έρωτα, θα «διδάξει» την θεατρική πράξη σε μια από τις καλύτερες εκφάνσεις της. Έτσι, καταλήγω να πιστεύω ότι είναι μια παράσταση για όλους! Επένδυση του πολύτιμου χρόνου και όχι σπατάλη…