210

Ο κήπος

Αρχείο Παίχτηκε από 07/07/2020 έως 15/09/2020
Συγγραφέας: Bruce Gooch
Μετάφραση: Κάτια Σπερελάκη
Σκηνοθέτης: Δημήτρης Μυλωνάς
Σκηνογραφία: Λήδα Σπερελάκη- Αγγελική Αθανασιάδου
Κοστούμια: Λήδα Σπερελάκη- Αγγελική Αθανασιάδου
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Χορογραφία: Χρυσηίς Λιατζιβίρη
Κίνηση: Χρυσηίς Λιατζιβίρη
Ερμηνεύουν: Στέλιος Μάινας, Κάτια Σπερελάκη

Σχετικά

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ
 
7 Ιουλίου Βόλος Κινηματοθέατρο Εξωραιστική
8 Ιουλίου Λαμία Τόπος Τεχνών
9 Ιουλίου Χαλκίδα Θέατρο Ορέστης Μακρής
13 Ιουλίου Ιεράπετρα 3ο Γυμνάσιο Ιεράπετρας
14 Ιουλίου Ηράκλειο Κηποθέατρο Νίκος Καζαντζάκης
15 Ιουλίου Χανιά Ανατολική Τάφρος
16 Ιουλίου Ρέθυμνο Ερωφύλλη
21 Ιουλίου Σάμος Πυθαγόρειο Αρχαίο θέατρο Πυθαγορείου
22 Ιουλίου Σάμος Καρλόβασι Αύλειος χώρος Γυμνασίου
23 Ιουλίου Χίος Θέατρο Μίκης Θεοδωράκης Καστρομηνά
25 Ιουλίου Μυτιλήνη Κάστρο
28 Ιουλίου Σπέτσες Αύλειος χώρος Αναργύρειας Σχολής
30 Ιουλίου Καλαμάτα Κάστρο
31 Ιουλίου Αργοστόλι Αύλειος χώρος Ξενία
1 Αυγούστου Ληξούρι Αύλειος χώρος Γυμνασίου
4 Αυγούστου Αντίπαρος
5 Αυγούστου Πάρος Θέατρο Λεύκες
9 Αυγούστου Άνδρος Ανοιχτό θέατρο Άνδρου
10 Αυγούστου Αίγινα Αύλειος χώρος Λαογραφικού Μουσείου
19 Αυγούστου Κάλυμνος Ανοιχτό θεατράκι Καλύμνου
20 Αυγούστου Ρόδος Μεσαιωνική Τάφρος
23 Αυγούστου Νέα Μάκρη Αμφιθέατρο Πολιτιστικού και Αθλητικού Πάρκου
25 Αυγούστου Πέραμα Ανοιχτό θέατρο Μίκης Θεοδωράκης
26 Αυγούστου Κηποθέατρο Νίκαιας
7 Σεπτεμβρίου Παπάγου Κηποθέατρο Παπάγου (Ώρα προσέλευσης κοινού 20:30)
8 Σεπτεμβρίου Ηλιούπολη Άλσος Δ.Κηντής
9 Σεπτεμβρίου Νέα Σμύρνη Άλσος Νέας Σμύρνης
14 Σεπτεμβρίου Βεάκειο Κήπος Βεακείου
15 Σεπτεμβρίου Βριλήσσια Νταμάρι Αλίκη Βουγιουκλάκη

(Tangled Garden)

Η παράσταση, που θυμίζει στους θεατές με τον πιο συγκινητικό τρόπο τη δύναμη της αγάπης, μετά την πολύ πετυχημένη πορεία της στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, ξεκινάει την περιοδεία της σε μια δύσκολη περίοδο για όλους μας, δίνοντας στις πόλεις της περιφέρειας το πολιτιστικό στίγμα, που μας αξίζει.

Πόσο βαθιά μπορεί να είναι η ανάγκη του ανθρώπου για αγάπη, για συντροφικότητα, για πλήρη αποδοχή; Μπορούν δύο φαινομενικά αντίθετες προσωπικότητες να βρουν ο ένας στον άλλο το πρόσωπο, που έψαχναν σε όλη τους τη ζωή;

Τις απαντήσεις δίνουν επί σκηνής σε μια συγκλονιστική ερμηνεία ο Στέλιος Μάινας και η Κάτια Σπερελάκη. Το έργο του Καναδού ηθοποιού και συγγραφέα Bruce Gooch, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά μιλάει για μνήμες και εμπειρίες, που παίζουν καθοριστικό ρόλο στη ζωή του καθενός.

Ο «Κήπος» (Tangled Garden) είναι το τελευταίο έργο του Bruce Gooch, σημαντικού ηθοποιού και συγγραφέα με επιτυχίες σε πολυάριθμες παραγωγές σε Η.Π.Α και Καναδά και ιδρυτικού μέλους της Εταιρείας Θεάτρου New Fangled Stages η οποία εδρεύει στο Τορόντο. Το Από Μηχανής Θέατρο σε συνεργασία με την New Fangled Stages παρουσίασε σε παγκόσμια πρεμιέρα τον Κήπο (Tangled Garden).

Λίγα λόγια για το έργο:
Ο Μπάρι, βετεράνος του Βιετνάμ και οικοδόμος τώρα στο επάγγελμα, αναρρώνει μετά από εγχείρηση στο γόνατό του, όταν ξαφνικά εμφανίζεται στο σπίτι του η Λουίζ. Καθωσπρέπει, άψογη επαγγελματίας και με ποιητικές ανησυχίες, έχει προσληφθεί από τον ανιψιό της πρώην γυναίκας του Μπάρι, για να τον φροντίζει. Ο άξεστος χαρακτήρας του την τρέπει σε άτακτη φυγή, όμως η συνέχεια τούτης της γνωριμίας κάθε άλλο παρά αναμενόμενη αποδεικνύεται. Ο Μπάρι δείχνει αποφασισμένος να γίνει καλύτερος άνθρωπος ενώ η Λουίζ, στο πρόσωπο του, θα αναζητήσει απεγνωσμένα τη βοήθεια.

Δύο μοναχικοί άνθρωποι συναντιούνται σε μια προσπάθεια να γεφυρώσουν δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους και να βρουν, ο καθένας με τον τρόπο του, τη σωτηρία. Η διαδρομή που πρέπει να διανύσουν είναι μεγάλη.

Σημείωμα σκηνοθέτη
«Στην «ξηρή» ζωή των δύο ηρώων, ο Κήπος είναι μία όαση. Εκεί θα συναντηθούν, εκεί θα προσπαθήσουν να αρθρώσουν μια κοινή γλώσσα, εκεί θα αναζητήσουν ρωγμές για να εισχωρήσουν και να τολμήσουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Παρά τις αντιθέσεις τους. Παρά τις αποτυχίες που κουβαλάνε. Παρά το δισταγμό. Ο Κήπος μετατρέπεται σε έναν τόπο διαπραγμάτευσης με τον άλλο, προπαντός όμως με τον ίδιο τους τον εαυτό. Η απόφαση, κόντρα στις συνθήκες, να χαράξουν μια κοινή διαδρομή, είναι άλλοτε ανακουφιστική άλλοτε επώδυνη, πάντα όμως γενναία. Κι ακόμα κι αν δεν ξέρουμε πόσο γερή είναι αυτή η γέφυρα συνάντησης που επιθυμούν να χτίσουν μαζί, το γεγονός ότι το προσπαθούν, έχει για μένα κάτι το μεγαλειώδες. «
Δημήτρης Μυλωνάς

Βοηθός Σκηνοθέτη: Βίκη Παναγιωτοπούλου
B΄ Βοηθός Σκηνοθέτη:Xρήστος Καρανικόλας
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας
Επικοινωνία – Δημόσιες σχέσειςΝταίζη Λεμπέση, Χρύσα Αρβανιτίδου


Φωτογραφίες

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Από τη θεατρολόγο Μαρία Μαρή

    Ο Κήπος (Tangled Garden) είναι το τελευταίο έργο του Μπρούς Γκουτς, σημαντικού ηθοποιού και συγγραφέα με επιτυχίες σε πολυάριθμες παραγωγές σε Η.Π.Α και Καναδά και ιδρυτικού μέλους της Εταιρείας Θεάτρου New Fangled Stages η οποία εδρεύει στο Τορόντο.

    Σε ένα φτωχικό σαλόνι, μάλλον ακατάστατο, ζει ο Μπάρι Κάρσον, βετεράνος του Βιετνάμ, στοιχειωμένος από τα εκεί φαντάσματα και τον θάνατο και τώρα πια οικοδόμος. Μένει σε μια φτωχική γειτονιά με ανθρώπους που αντιμετωπίζουν πολλά κοινωνικά προβλήματα. Ξεκινά με το να παρουσιάζει τον εαυτό του, κάνοντας τον θεατή να συνειδητοποιήσει πόσο σημαντικό είναι, βγαίνοντας από έναν τέτοιο πόλεμο όπως αυτός του Βιετνάμ να μην χάσει κάποιος την ταυτότητά του, τον εαυτό του. Την εξεύρεση και διατήρηση αυτής της ταυτότητας υπηρετεί και η Λουίζ που εισβάλλει με τα κλειδιά του στο σπίτι του, μιας και εκείνος, μεθυσμένος, δεν ακούει το κουδούνι και το τηλέφωνο το έχει απλήρωτο. Μέσα σε ένα κλίμα διάλυσης, με εκείνον πεσμένο κάτω, η Λουίζ σπεύδει να βοηθήσει, αφού γι’ αυτό έχει προσληφθεί από τον ανιψιό της πρώην γυναίκας του Μπάρι. Έχει προσληφθεί από την υπηρεσία «Βοήθεια στο Σπίτι» για να τον βοηθήσει να αναρρώσει μετά από εγχείρηση στο γόνατό του.

    Η γραφή του Μπρούς Γκόυτς, είναι πολύ μελετημένη , με πολλές αναλογίες και αναφορές στις μεγάλες πληγές του ανθρώπου και τις αδυναμίες του. Ο φόβος του θανάτου, με τον οποίο ζει ένας βετεράνος του Βιετνάμ, είναι ο ίδιος με αυτόν που προσπαθεί να αντιμετωπίσει η Λουίζ, γράφοντας ποίηση. Εκείνη ευαίσθητη, καλαίσθητη, πολύ διακριτική και ευγενική, άψογη βοηθός στην υπηρεσία της και ποιήτρια την ίδια ώρα.

    Εκείνος άξεστος, αμέσως απειλεί με το όπλο του την «εισβολέα» στο σπίτι του, την οποία αμέσως θα διώξει. Η μικρή αυτή συνάντηση θα είναι το έναυσμα για την μεταστροφή του Μπάρι, ο οποίος αρχίζει να ασχολείται με την λογοτεχνία, την ποίηση και βέβαια με τη Λουίζ.

    Ο Κήπος είναι το πάρκο που συναντιούνται, και συγκεκριμένα μια γωνιά του Central Park, αλλά επίσης είναι και ο κήπος στο σπίτι της Λουίζ. Είναι εκείνος ο μαγικός τόπος όπου ανθίζουν η σκέψη και τα συναισθήματα, μαζί με τα διάφορα φυτά και τα πτηνά που τον επισκέπτονται. Είναι ο χώρος αυτός, ο ονειρικός, που βοηθά τη διαφυγή από μια στεγνή καθημερινότητα, είναι ο χώρος της ανάρρωσης και τελικά της λύτρωσης και για τους δυο. Το έργο έχει κυκλική μορφή, δυο σώματα πεσμένα σε διαφορετικό μέρος, το ένα στο σαλόνι του, το άλλο στον κήπο, δυο σώματα που φωνάζουν για βοήθεια, αποκαμωμένα από την κούραση να παλεύουν μόνα τους.

    Ο κήπος, ένας κήπος που συναντιέται αυτός ο μοντέρνος Αδάμ και αυτή η σύγχρονη Εύα, κήπος γνωριμίας και αντιπαράθεσης, κήπος ζωής και θανάτου. Ο ανά πάσα στιγμή έτοιμος να υπερασπιστεί τον εαυτό του προτείνοντας το όπλο του και εκφοβίζοντας , φτάνει στο σημείο να προσφέρει με αγάπη τη λύτρωση στον κήπο αυτόν, στη φύση που είναι η αρχή και το τέλος! Εκείνη στο χώρο αυτό θα συγχωρέσει, θα μάθει να δέχεται την προσφορά και θα λυτρωθεί. Ένα πολυδιάστατο έργο με πολλές προεκτάσεις.

    Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μυλωνάς, έχει πολλές φορές αποδείξει τις ικανότητές του καθώς και την διεισδυτική ματιά του. Έχει πλήρως αντιληφθεί το έργο διδάσκοντάς το αποτελεσματικά. Ο Μπάρι Κάρσον ( Στέλιος Μάινας) περνά με μεγάλη ευελιξία από την άγρια εκείνη και απροσπέλαστη φύση σε μια διαλεκτική και ευαίσθητη. Ανατρέπει την πραγματικότητα και το τραύμα ενός πολέμου και γιατρεύει τη ψυχή του. Η ερμηνεία του αξιοσημείωτη και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Το ίδιο και η Λουίζ (Κάτια Σπερελάκη), ξεπερνά τη νευρικότητα της τελειότητας, την αγωνία της υπερευαισθησίας της, καθώς αρχίζει να συνομιλεί ψυχικά μαζί του και να ξεδιπλώνει τον συναισθηματικό της κόσμο. Από το σημείο που τον φοβόταν με την άγρια συμπεριφορά του, όπου εκείνη δεν δεχόταν καν ένα δώρο από εκείνον, έφτασε να τον προσκαλεί σε ποιητική βραδιά και να του ζητά και μια λυτρωτική για εκείνην χάρη. Ωραία η παρουσία της ηθοποιού με μεγάλη προσοχή στην κίνηση και το λόγο κάνοντας λεπτή διάκριση στις μεταβολές της ηρωίδας της.

    Τα σκηνικά και τα κοστούμια των Λήδα Σπερελάκη - Αγγελική Αθανασιάδου με μεγάλη επιμέλεια. Ειδικά τα σκηνικά με εκείνα τα τελάρα που μετακινούνται και δηλώνουν αλλαγή χώρου από το σπίτι του Μπάρι Κάρσον, στο σπίτι της Λουίζ και εκείνα τα ριντό που αναδιπλώνονται και προσφέρουν θέα στο πάρκο ή στον κήπο, κάνοντας το θεατή να ακούει τα κολιμπρί και τα άλλα πουλιά, να απολαμβάνει τα ποιήματα που διαβάστηκαν στο χώρο αυτόν, να βλέπει τα στεγανά που έπεσαν, τα οχυρά που γκρεμίστηκαν. Τόπος και μη τόπος της ζωής και του θανάτου, της μνήμης και της λήθης, της συγχώρεσης, της έμπνευσης, της υπέρβασης, της αλήθειας και της μη αλήθειας.

    Τα ταμπλό αυτά σχηματίζουν εκείνο τον διάδρομο μετάβασης και για τους δυο ήρωες. Εξαιρετικό σκηνοθετικό εύρημα, που υποστηρίχτηκε έξυπνα σκηνογραφικά.

    Πολύ ενδιαφέροντες οι φωτισμοί του Γιώργου Αγιαννίτη, που σε κάθε περίπτωση φώτισαν καίρια την κάθε στιγμή.

    Μια παράσταση που συγκινεί και προβληματίζει. Ένα ευαίσθητο κείμενο με εκλεκτές ερμηνείες.