5011

Προσωπική Συμφωνία

Αρχείο Παίχτηκε από 02/05/2019 έως 26/05/2019
στο Από Μηχανής Θέατρο
Συγγραφέας: Ρόναλντ Χάργουντ
Μετάφραση: Αθανασία Καραγιαννοπούλου
Σκηνοθέτης: Δημήτρης Μυλωνάς
Σκηνογραφία: Αγγελικη Αθανασιάδου, Λήδα Σπερελάκη
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Μουσική: Παύλος Κατσιβέλης
Μουσική σύνθεση: Παύλος Κατσιβέλης
Ερμηνεύουν:

Διανομή
Νικήτας Τσακίρογλου: Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ
Χρήστος Βαλαβανίδης: Χέλμουτ Ρόντε
Αλέξανδρος Μπουρδούμης: Ταγματάρχης Άρνολντ
Άννα Ελεφάντη: Έμμυ Στράουμπε
Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου: Ταμάρα Ζαχς
Παναγιώτης Γουρζουλίδης: Υπολοχαγός Ντέιβιντ Γουίλς
Κώστας Κουτρούλης: Φαντάρος
Δημήτρης Μπούρας: Φαντάρος

Περιγραφή

Στο Από Μηχανής Θέατρο παρατείνονται μέχρι την Κυριακή 26 Μαΐου λόγω μεγάλης καλλιτεχνικής και εμπορικής επιτυχίας οι παραστάσεις του βραβευμένου έργου «Προσωπική Συμφωνία» (Taking sides) του Ρόναλντ Χάργουντ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά, σε μια μεγάλη σύμπραξη πρωταγωνιστών όλων των γενεών, Νικήτας Τσακίρογλου, Χρήστος Βαλαβανίδης και Αλέξανδρος Μπουρδούμης.

Περισσότερα

ΚΑΤΩ ΣΚΗΝΗ

  Λίγα λόγια για το έργο:

Στη Ναζιστική Γερμανία, ο Βίλχελμ Φουρτβένγλερ θεωρείται ο σημαντικότερος Διευθυντής Ορχήστρας γι’ αυτό και χαίρει της εύνοιας του Αδόλφου Χίτλερ. Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στο κατεχόμενο Βερολίνο, ο Φουρτβένγκλερ θα κατηγορηθεί για τη σχέση του με το Ναζιστικό καθεστώς και θα υποβληθεί σε ανάκριση από τους Αμερικανούς. Την ανάκριση του μαέστρου αναλαμβάνει ο ταγματάρχης Άρνολντ ο οποίος δείχνει αποφασισμένος να αποδείξει πως ο μουσικός υπήρξε στέλεχος των Ναζί κι εκμεταλλεύτηκε τα προνόμια που του προσέφερε το Κόμμα. Τα αποδεικτικά στοιχεία είναι μηδαμινά μόλο ταύτα, τα επιχειρήματα του Φουρτβένγκλερ σχετικά με τη «διατήρηση της Γερμανικής μουσικής παράδοσης και των υψηλών αξιών», συγκρούονται με τις ανεξίτηλες μνήμες του Ταγματάρχη από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους αμέτρητους νεκρούς. O μάρτυρας που θα αλλάξει την τροπή της ανάκρισης είναι ο Ρόντε, δεύτερο βιολί της Φιλαρμονικής του Βερολίνου, ο οποίος με αντάλλαγμα την προσωπική του απαλλαγή, προδίδει κρυφές πτυχές του μαέστρου.

«Στα ερείπια τοποθετηθεί ο Χάργουντ τη δράση της Προσωπικής Συμφωνίας, το ιδανικό σκηνικό ενός πολέμου που μόλις έχει τελειώσει. Ή μάλλον δεν έχει τελειώσει. Διότι ακόμη κι αν έχει υπάρξει κατάπαυση του πυρός, τα πρόσωπα του έργου κουβαλάνε την οδύνη και τις μνήμες αυτού του πολέμου.

Στον πόλεμο δεν υπάρχουν καθαροί νικητές. Πρόκειται για μια συνθήκη ακραία, ολοκληρωτική, βάναυση. Όλοι κάτι χάνουν. Σε τέτοιες συνθήκες οι συμπεριφορές είναι αποκαλυπτικές. Κι εκεί ακριβώς συναντιέμαι με αυτό το σπουδαίο έργο, όχι μόνο σε μια προσπάθεια να αποτυπώσω σκηνικά μία από τις χειρότερες σελίδες της ανθρώπινης Ιστορίας αλλά να αναζητήσω αντιστοιχίες σε ένα σήμερα που αν και με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά, έχει επίσης ακραίες εκδοχές.»

Δημήτρης Μυλωνάς

 

Στο «Προσωπική Συμφωνία» η δράση συμβαίνει σε ένα τοπίο από ερείπια. Διόλου τυχαία. Γιατί εκτός από τα ορατά ερείπια του πολέμου, των βομβαρδισμών, υπάρχουν κι εκείνα τα βαθιά ριζωμένα στις ψυχές των ανθρώπων, αποτέλεσμα ενός άλλου «πολέμου» εσωτερικού, υπαρξιακού. Τα πρόσωπα στέκονται στα ορατά ερείπια για να μιλήσουν τη δική τους ιστορία, ιστορία-ψηφιδωτό της «μεγάλης» Ιστορίας, σε μια προσπάθεια να διαχειριστούν και να επουλώσουν τις ψυχικές τους πληγές. Αυτές οι «μικρές» ιστορίες είναι που θα φωτίσουν στα μάτια μας τη «μεγάλη» Ιστορία για να μας επιτρέψουν τελικά και τη δική μας προσωπική εμπλοκή σε γεγονότα του παρελθόντος τα οποία αν και με διαφορετικά χαρακτηριστικά, φωτίζουν πρακτικές του μέλλοντος.

Το «Προσωπική Συμφωνία» του Ρόναλντ Χάργουντ (συγγραφέα του επίσης βραβευμένου έργου The dresser), γράφτηκε το 1995 και βασίζεται σε πραγματικά ημερολόγια του σπουδαίου μαέστρου Βίλχελμ Φουρτβένγλερ, τα οποία κρατούσε κατά τη διάρκεια της ανάκρισής του. Πρεμιέρα του έργου έγινε στην Αγγλία, στο Minerva Theatre του Τσίτσεστερ σε σκηνοθεσία Χάρολντ Πίντερ. Για την ερμηνεία του μαέστρου ο Ντάνιελ Μάσεϊ απέσπασε το βραβείο Laurence Olivier Award for Best Actor ενώ το έργο τιμήθηκε με το βραβείο Laurence Olivier Award for Best New Play. Το 2001 μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη σε διασκευή του ίδιου του συγγραφέα, σκηνοθεσία του Ούγγρου Ίστβαν Σάμπο και με τον Χάρβευ Καϊτέλ στο ρόλο του ανακριτή Άρνολντ.

Βοηθός σκηνοθέτη: Βίκη Παναγιωτοπούλου

Μια παραγωγή του Από Μηχανής Θεάτρου 

 H παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

Φωτογραφίες

Βίντεο

49 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Από τη θεατρολόγο Μαρία Μαρή

    Ο Βίλχελμ Φούρτβενγκλερ ένας από τους μεγαλύτερους μαέστρους του 20ου αιώνα, ήταν μόνιμος αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής του Βερολίνου στις χρονικές περιόδους 1922 - 1945 και 1952 - 1954. Ήταν επίσης αρχιμουσικός της ορχήστρας Gewandhaus (1922–26) και προσκεκλημένος μαέστρος άλλων μεγάλων ορχηστρών όπως η Φιλαρμονική της Βιέννης. Ήταν ο κορυφαίος μαέστρος στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ωστόσο υπάρχουν αμφιβολίες γύρω από το πρόσωπό του αναφορικά με το εάν ήταν ή όχι προσκολλημένος στο Ναζιστικό καθεστώς καθώς έχαιρε της εκτίμησης και της εύνοιας του Αδόλφου Χίτλερ. Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στο κατεχόμενο Βερολίνο, ο Φουρτβένγκλερ θα κατηγορηθεί για τη σχέση του με το Ναζιστικό καθεστώς και θα υποβληθεί σε ανάκριση από τους Αμερικανούς.

    Ο Φουρτβένγκλερ διέθετε έναν προσωπικό τρόπο ερμηνείας των συνθέσεων των μεγάλων ευρωπαίων δημιουργών - μουσουργών, που ήταν αναγνωρίσιμος. Πολλοί μεταγενέστεροι μαέστροι επηρεάστηκαν από αυτόν αναφερόμενοι συχνά στο δικό του ερμηνευτικό στυλ.

    Ο Ρόναλντ Χάργουντ στο έργο του Προσωπική Συμφωνία (Taking Sides) με αφορμή τη δίκη του κορυφαίου μαέστρου Βίλχεμ Φούρτβενγκλερ (Νικήτας Τσακίρογλου) θίγει το ζήτημα της θέσης του καλλιτέχνη στα κρίσιμα πολιτικά διακυβεύματα ενός τόπου. Όταν δεν αντιστέκεται σημαίνει ότι συνθηκολογεί; Πόσο νομιμοποιούμαστε να χρεώνουμε δειλία σε έναν άνθρωπο, ακόμα κι αν αυτός είναι καλλιτέχνης; Δεν έχει δικαίωμα αυτός να λιποψυχήσει; Μήπως όλοι έχουμε πολλές απαιτήσεις από ανθρώπους που μπορεί να είναι σπουδαίοι σε έναν τομέα οι οποίοι όμως παραμένουν εντέλει άνθρωποι τρωτοί και ευάλωτοι;

    Σε ένα σκηνικό διάλυσης, με ένα σωρό πράγματα εδώ κι εκεί, σπασμένα, τοποθετείται το γραφείο του ταγματάρχη Άρνολντ (Αλέξανδρος Μπουρδούμης), του επικεφαλής της επιτροπής αποναζιστικοποίησης της Γερμανίας. Η γραμματέας του, η Έμμυ, βάζει στο γραμμόφωνο την 8η του Μπετόβεν. Εκείνος εκνευρίζεται, αλλά τον συμβουλεύει να ακούσει όλους τους δίσκους για να μπορέσει να καταλάβει. Ο Ταγματάρχης προετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει τον μαέστρο και να τον ρίξει στην παγίδα με την ανάκριση στην οποία θα τον υποβάλει. Δεν δείχνει να έχει καμία ευαισθησία για το μέγεθος της αξίας αυτού του ανθρώπου, ξεπερνά το όριο, τον προσβάλλει, του ασκεί ψυχολογική και σωματική βία, ενώ εκείνος εμφανίζεται αξιοπρεπής και πάντα στο ύψος του. Η στρατηγική του είναι να κάνει πρώτα το φίλο στον ανακρινόμενο για να φτάσει σταδιακά στην ερώτηση όπου δε μπορεί ν΄απαντήσει ο κατηγορούμενος οδηγώντας τον σε μια ομολογία ενοχής. Ωστόσο ο Μαέστρος απαντά και σ’ αυτή.

    Αντίβαρο στον ταγματάρχη αποτελεί ο λοχαγός Γουίλς. Σαφώς πιο ευαίσθητος, προσπαθεί να τον συγκρατήσει. Έχει βέβαια και άλλες προσλαμβάνουσες καθώς είναι νεώτερος και λάτρης της μουσικής. Ο ταγματάρχης όταν ο λοχαγός τον αποκαλεί «κύριο ταγματάρχη» τον απειλεί ότι την άλλη φορά που θα τον αποκαλέσει κύριο θα τον βάλει να ακούσει Μπετόβεν. Δεν είναι ένας απλός ανακριτής, που τον ενδιαφέρει η δικαιοσύνη, όπως δηλώνει αλλά «θέλει να τσακίσει τον μπάσταρδο», είναι εμπαθής και αυτό δεν τον αφήνει να σκεφτεί ψύχραιμα, εξομοιώνεται σταδιακά με το τέρας στο οποίο εναντιώνεται.

    Ο ρόλος του είναι άκαμπτος και απαιτεί μια προφορά που παραπέμπει στον Τζον Γουέιν. Όταν μιλά για την Έμμυ Στράουμπε, τη γραμματέα του, τη συστήνει σαν καλή Γερμανίδα, γιατί ο πατέρας της συμμετείχε σε μία από τις πολλές αποτυχημένες απόπειρες δολοφονίας του Αδόλφου Χίτλερ.

    Μια γυναίκα μάρτυρας υπεράσπισης η Ταμάρα Ζακς (Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου) έρχεται οικειοθελώς και δηλώνει πως μόνο ο Βίλχεμ Φούρτβενγκλερ μπορεί να αποδείξει ότι υπήρξε ο άντρας της, ο Βάλτερ Ζακς, μεγάλος πιανίστας, εβραίος, μιας και τον βοήθησε, μαζί με άλλους εβραίους, να διαφύγουν στο Παρίσι, όπου αργότερα όμως ο άντρας της συνελήφθη για να μην τον ξαναδεί έκτοτε αφού πέθανε στο Άουσβιτς, στην Πολωνία. Είναι ευγνώμων για τη βοήθεια του μαέστρου και το καταθέτει. Εξαιρετική η ερμηνεία της ηθοποιού, σπαρακτική στην απώλειά της και θεωρεί απότιση τιμής στον άνδρα της την υπεράσπιση αυτού του ανθρώπου, που προσπάθησε να τον σώσει. Η αντίδρασή της είναι ακραία. «Αν κάψετε έναν καλό άνθρωπο κάνετε κακό στο μέλλον», λέει στον ταγματάρχη , ενώ τον απειλεί κρατώντας μια λάμα ξυρίσματος.

    Στο αντίποδα του μαέστρου ο Ρόντε (Χρήστος Βαλαβανίδης), το δεύτερο βιολί της Φιλαρμονικής του Βερολίνου. Μιλά με τρόπο ευγενικό για τον Φουρτβένγκλερ και αναφέρεται στην μπαγκέτα του την οποία κατόρθωσε να του αποσπάσει σαν ενθύμιο και την οποία, καθώς είπε, ο μαέστρος χρησιμοποιούσε σαν ξίφος. Όταν έπαιξε για τα γενέθλια του Χίτλερ προκειμένου να αποφύγει τον χαιρετισμό προς εκείνον πρότεινε την μπαγκέτα με το δεξί του χέρι σα να ήθελε να του βγάλει το μάτι. Αφήνει κάποιες αιχμές του για να κάνει τον καλό ώσπου τελικά αποδεικνύεται η σκαιότητά του. Ωραίο η αντίστιξη στην προσωπικότητα του μαέστρου, θυμίζοντας εκείνη του Αντόνιο Σαλιέρι απέναντι στον Μότσαρτ. Η μεταστροφή αυτού του ήρωα είναι εντυπωσιακή. Από κάποιος που μισούσε, καθώς δηλώνει, το ναζιστικό κόμμα, καταγγέλοντας τον τρόμο κάτω από τον οποίο ζούσαν τότε, γίνεται κάποιος που προσχωρεί σ’ αυτό. Ένας βιολιστής , που δεν ήταν ποτέ πρώτος, ένας άνθρωπος που με γλοιώδη μέσα προσπαθεί να επιπλεύσει σε οποιοδήποτε περιβάλλον και καθεστώς. Μιλά με θαυμασμό για το μέγεθος του μαέστρου, για τη διάνοιά του, για το μέγεθος, που θα ήθελε ίσως να διαθέτει αλλά δεν έχει. Καταπληκτικός ο Χρήστος Βαλαβανίδης στην ερμηνεία των μεταπτώσεων, τονίζοντας τον αγώνα μια μετριότητας να επιβιώσει.

    Ο Βίλχεμ Φούρτβενγκλερ (Νικήτας Τσακίρογλου), μπαίνει αγέρωχος ενώ ο ταγματάρχης λυσσάει να τον εξοντώσει, αυτόν που ήταν επί Χίτλερ αντιπρόεδρος του Σωματείου Μουσικών, που τον χαιρετούσαν ο Γκέμπελς και ο Γκέρινγκ. Η αντίστιξη του θρασύ ταγματάρχη έναντι του ευγενούς μουσικού είναι τεράστια και υπέρ του μουσικού.

    Όπως τονίζει άλλοι διακεκριμένοι καλλιτέχνες και επιστήμονες διέφυγαν στην Αμερική, ενώ αυτός που αγαπούσε την πατρίδα του προτίμησε να παραμείνει σ’ αυτή αφού δεν ήθελε να την εγκαταλείψει.

    Η ισορροπία κρατείται στο κείμενο από τους δεύτερους ρόλους και κάθε ένας έχει τη δική του συμβολή. Οι δυο φρουροί, Ντύλαν και Τόμας, (Κώστας Κουτρούλης, Δημήτρης Μπούρας),που έχουν ακόμα και το κωμικό στοιχείο, η γραμματέας, που αποκαλύπτεται με την τραγική της κατάληξη στο τέλος, η κυρία Ζακς, που εκθειάζει τον μεγάλο μαέστρο εκφράζοντάς του την ευγνωμοσύνη της, ο Ρούντε, που συνθηκολόγησε από τρόμο με το απάνθρωπο καθεστώς, που του έδωσε το μανδύα, τη θέση στη Φιλαρμονική, καλύπτοντας έτσι την ένδειά του.

    Ακούγεται το τραγούδι «Satan your Kingdom come down.[…] The voice of Jesus said Satan your Kingdom come down.» Ο Ρόντε φέρνει την περίφημη μπαγκέτα του μαέστρου, ο ταγματάρχης τον κερνά ψωμί, το οποίο αυτός τρώει πρόθυμα, ενώ ο ταγματάρχης ψελλίζει τη μουσική από την Όπερα της Πεντάρας του Μπρεχτ. Ο συνειρμός είναι ξεκάθαρος για έναν άλλο καλλιτέχνη, εβραίο, που έκανε άλλες επιλογές και τόλμησε να εγκαταλείψει τη χώρα του διαφεύγοντας από την βία και την απανθρωπιά, κάνοντας πάντα τέχνη καταφερόμενος ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή εκμετάλλευσης και ανελεύθερης κατάστασης. Ενώ ακούγεται η 9η με διεύθυνση του Φουρτβένγκλερ και ενώ παίζει με την μπαγκέτα ο ταγματάρχης προσπαθώντας να τη λυγίσει, γίνεται τρομερά επιθετικός, απέναντι στο Ρόντε λέγοντας ότι κάτι τέτοια κομματόσκυλα σαν αυτόν θα έπρεπε να αυτοκτονούν.

    Ο βιολιστής δικαιολογείται λέγοντας ότι δεν μπορεί να καταλάβει κανείς, πώς είναι να ζει κάποιος κάτω από καθεστώς τρόμου. Αρχικά « ξεκινά να λογοκρίνει τα λόγια του , μετά τη σκέψη του, τα αισθήματά του και τελικά ολόκληρη την ύπαρξή του.» Βρήκε τη θέση του βιολιστή στη Φιλαρμονική όταν « ξεφορτώθηκαν» τους εβραίους μουσικούς. Μια δήλωση που αυτόματα τον ενοχοποιεί. Ο Ρόντε είναι από αυτούς που επιζούν. Αυτός ωφελήθηκε από το καθεστώς του Χίτλερ, πήρε τη θέση ανθρώπων που « έφυγαν» με οποιοδήποτε τρόπο. Αποδέχτηκε την εμπλοκή του στους μηχανισμούς του ναζιστικού καθεστώτος, την προσυπέγραψε και έτσι η ανακριτική αρχή που ενδιαφέρεται για την αποναζιστικοποίηση του δίνει και θέση στην υπηρεσία, καθώς της βρίσκει πληροφορίες για να ενοχοποιήσει τον μαέστρο. Ο Άρνολντ μαθαίνει για την 7η συμφωνία του Bruckner που διηύθυνε στα γενέθλια του Χίτλερ.

    Μόνο η Έμμυ (Άννα Ελεφάντη) και ο λοχαγός Γουίλς (Παναγιώτης Γουρζουλίδης) είναι η φωνή της σύνεσης. Η Έμμυ κάποια στιγμή ξεσπά, μιας και εκείνη διαφωνεί με κάποια απ΄όσα συμβαίνουν στην ανάκριση, όμως είναι υποχρεωμένη μόνο να τα δακτυλογραφεί στη γραφομηχανή της, χωρίς να τα λογοκρίνει. Ο Γουίλς θυμάται τον Φούρτβενγκλερ να διευθύνει κάποια φορά που ο πατέρας του τον είχε πάει όταν ήταν μικρός στη Φιλαρμονική και αυτή η εμπειρία του άλλαξε τη ζωή, κάνοντάς τον να αγαπήσει τη μουσική. Αυτό και μόνο είναι πράξη αντίστασης σύμφωνα με την αντίληψη του μαέστρου. Βέβαια το αντεπιχείρημα εδώ είναι ότι οι ναζί άκουγαν κλασική μουσική, όμως έκαιγαν ανθρώπους. Ο Άρνολντ βρίσκεται σε πυρετό μανίας και θέλει να τιμωρήσει όλους αυτούς που προέβησαν στα φριχτά αυτά εγκλήματα και όλους εκείνους που συντάχθηκαν ή έστω δεν είχαν το σθένος να σηκώσουν το ανάστημά τους. Για εκείνον « η ανοχή είναι συνενοχή». Έπειτα καταλαβαίνει ότι υπήρχε και ένας ανταγωνισμός με τον Κάραγιαν, οπότε για να μην τον υποσκελίσει ο «μικρούλης» όπως συνήθιζε να αναφέρεται σε αυτόν ο γηραιότερος Φουρτβένγκλερ συντάχθηκε με το ναζιστικό κόμμα. Ο Φούρτβενγκλερ του επεσήμανε ότι μέσω της μουσικής μπορούσε να διαφυλάξει τις αξίες της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης. Ακολουθεί έναν άγριος αγώνας σε όλα τα μέτωπα, επαγγελματικό, προσωπικό, ηθικό. Αντιπαραβολή του πολιτισμού, της μουσικής, της τέχνης, απέναντι στη μυρωδιά της καμένης σάρκας. Ο ταγματάρχης του το λέει ξεκάθαρα: «Σε κατηγορώ γιατί δεν αυτοκτόνησες!»

    Η παράσταση αποκαλύπτει έναν άτεγκτο ανακριτή, με τον εξαιρετικό Αλέξανδρο Μπουρδούμη να εμφανίζεται υβριστής, απεχθής, εκδικητικός, παρά το γεγονός ότι ξεκινά με καλές προθέσεις. Στην πορεία ωστόσο εξελίσσεται σε δολοπλόκο που με κατασκευασμένα στοιχεία προσπαθεί να ενοχοποιήσει τον κατηγορούμενο. Από την άλλη ο αμφίβολης ηθικής Φούρτβενγκλερ, ο Νικήτας Τσακίρογλου, σε μια μεστή ερμηνεία, με εσωτερικό ρυθμό, αυτοσυγκράτηση, ψυχική ποιότητα και εξωτερική κομψότητα.

    Η μετάφραση της Αθανασία Καραγιαννοπούλου είχε ροή και ρυθμό που εξυπηρετήθηκε πλήρως από τη σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά. Τα σκηνικά της Αγγελικής Αθανασιάδου, λειτουργικά, επιτείνουν με την επιτηδευμένη διάλυση που αποτυπώνεται στο χώρο την κρίση των αξιών, την ταραχή του πνεύματος και της συμπεριφοράς, τα αποκαΐδια του πολέμου. Τα κοστούμια της Λήδας Σπερελάκη απόλυτα ενταγμένα στην εποχή και στις συνθήκες. Πρέπει να γίνει λόγος για τον φωτισμό του Γιώργου Αγιαννίτη. Ένας φωτισμός που σχολιάζει το κείμενο, φωτίζοντας στοιχεία του σκηνικού, ανάλογα με τη συνθήκη κάθε φορά.

    Μια εξαιρετική παράσταση που οδηγεί σε έντονο προβληματισμό, βασισμένη σε ένα σπουδαίο κείμενο, με πολλές αιχμές, υποστηριζόμενο από έξοχες ερμηνείες.

  2. Ίσως η καλύτερη θεατρική παράσταση της χρονιάς και μεγάλη θετική έκπληξη για εμένα ο κος Βουρδούμης. Ενα έργο βαθύτατα πολιτικό, κοινωνικό, διαχρονικό αφού αγγίζει σε διαφορετικό επίπεδο και τη σημερινή κοινωνία έτσι όπως διαμορφώνεται. Μπορεί ο καθένας να έχει διαφορετικές απόψεις για το θεατρικό κείμενο όμως η θεατρικότητα των ηθοποιών σε καθήλωνε κυριολεκτικά.
    Ευχαριστώ τη κα Αναστασοπούλου που μου παραχώρησε τη πρόσκληση και λυπάμαι που έχασε τη παράσταση

  3. Μοναδική παράσταση. Από τις καλύτερες των τελευταίων ετών. Ο ρόλος της τέχνης σε σκοτεινές για την ανθρωπότητα εποχές. Είναι άραγε η τέχνη ανεξάρτητη από την πολιτική; Μπορεί κανείς φτάνοντας στο αποκορύφωμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας να συμπορεύεται με τον φασισμό ακόμα και αν κρυφά βοηθά Εβραίους μουσικούς να ξεφύγουν από τα γρανάζια της χιτλερικής κτηνωδίας; Η παράσταση διαδραματίζεται πάνω στα αποκαΐδια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, μας μιλά για τη θηριωδία του ναζισμού, θίγει ηθικά διλλήμματα καθώς και προσωπικές εμμονές. Τρεις γενιές ηθοποιών συναντώνται επί σκηνής δίνοντάς μας μοναδικές ερμηνείες. Νικήτας Τσακίρογλου, γλυκύτατος, λιτός, δωρικός θα έλεγε κανείς υποδύεται άψογα τον Φούρτβενγκλερ, Χρήστος Βαλαβανίδης εξαιρετικός, με τη γνωστή ζωντάνια που τον χαρακτηρίζει, πολύ καλός στον ρόλο του καιροσκόπου Χέλμουτ, Αλέξανδρος Μπουρδούμης σε εξαιρετική ερμηνευτική στιγμή στον ρόλο του άμουσου Αμερικανού ανακριτή. Σε καμία περίπτωση δεν θα ξεχάσουμε τις ερμηνείες των δύο γυναικών Άννα Ελεφάντη και Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου. Θεατρομάνια ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ για τη διπλή πρόσκληση.

  4. Ευχαριστώ πολύ μου δώσατε την ευκαιρία να παρακολουθήσω μια τόσο δυνατή παράσταση. Πολύ δυνατές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς με έντονα συναισθήματα όπως αρμόζει μετά τό τέλος αυτής της φρικιαστικης περιόδου που έζησαν. Πολύ καλοί όλοι οι ηθοποιοί, ξεχωριστή θέση για μένα έχουν ο κύριος Τσακίρογλου οποίος δίνει απλόχερα την υποκριτική του μαεστρία και εμπειρία στον θεατή, ο κύριος Βαλαβανίδης και τέλος ο κύριος Μπουρδούμης οποίος είχε μια ερμηνεία έκπληξη για μένα. Ευχαριστώ πολύ και πάλι.

  5. Με παραχώρηση της Νατάσας Κακνου παρακολούθησα την παράσταση και μου άρεσε πολύ. Καθώς πρόκειται για πολύ δυνατό κείμενο, που ερμηνεύεται από εξαιρετικούς ηθοποιούς. Ευχαριστώ τη Νατάσα και τη Θεατρομανία για την προσκληση

  6. Εξαιρετική, καλοσκηνοθετημένη παράσταση με πολύ καλές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς-με εξαίρεση κάποια σημεία overacting του Α. Μπουρδούμη-, βασισμένη σ' ένα δυνατό πολυεπίπεδο ψυχογράφημα με σύνθετους χαρακτήρες που θέτει διαχρονικά ερωτήματα.

  7. Η Προσωπική Συμφωνία είναι μια καταπληκτική παράσταση βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα με έντονο αντιπολεμικό χαρακτήρα.Οι ηθοποιοί είχαν θαυμάσιες ερμηνείες ΟΛΟΙ όπως επίσης ΟΛΟΙ είχαν "τσακισμένη" ψυχολογία ως επακόλουθο του τι είχαν βιώσει...
    ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ σε όλους και ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ για το ωραίο απόγευμα!

  8. Εξαιρετικός Αλέξανδρος Μπουρδούμης, που στην ουσία είναι όλη η παράσταση. Σπουδαίος δε και ο Νικήτας Τσακίρογλου, ειδικά αν αναλογιστούμε την προχωρημένη ηλικία του (81)! Ευχαριστώ πολύ τη Θεατρομάνια για τις προσκλήσεις!

  9. Είναι μία καταπληκτική παράσταση η οποία σου προσφέρει τη δυνατότητα να μάθεις σημαντικά στοιχεία του Β' Παγκόσμιου Πολέμου αλλά και μια δραματική αληθινή ιστορία. Επίσης είναι εξαιρετικοί και οι ηθοποιοί της με χιούμορ.

  10. Μία αξιολογότατη, άρτια παράσταση με ενδιαφέρον θέμα και προβληματισμούς πολλών επιπέδων. Ιδίως το δεύτερο μέρος είναι εξαιρετικό. Ο Τσακίρογλου συναρπαστικός. Αξιόλογες οι ερμηνείες των υπόλοιπων ηθοποιών με Βαλαβανίδη, Μπουρδούμη να ξεχωρίζουν. Η Ελεφάντη εξαιρετική στις εκφράσεις και τη γλώσσα του σώματος. Πολύ ωραίο σκηνικό. Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση Θεατρομάνια!

  11. Εξαιρετική παράσταση, ίσως κ η παράσταση της χρονιας!!!!!
    Η "προσωπική συμφωνία" του σκηνοθέτη (μαέστρος) με τους ηθοποιούς (μουσικοί ορχήστρας) πέτυχε κ μάλιστα με πανηγυρική επιτυχία!!
    Θερμα συγχαρητήρια σε ολους τους συντελεστές!
    Ο κ.Τσακιρογλου ήταν πραγματικα έξοχος...αληθινός "μαεστρος" της υποκριτικής...!
    Ο κ.Βαλαβανιδης ως "δεύτερο βιολι" απέδειξε για αλλη μια φορα το ανυπέρβλητο ταλεντο του..!
    Κ Φυσικά ο πρωταγωνιστής ο κ.Μπουρδουμης ένας εκπληκτικός "ανακριτής" ξεδιπλωσε αριστοτεχνικα το υποκριτικό του ταλέντο, υπέροχος, ομορφος, άλλοτε σκληρός κ αλλοτε ευαίσθητος, σε εκανε να νιωθεις οτι ειναι ενας αληθινός ανακριτής κ όχι ενας απλός ηθοποιός που υποκρίνεται εναν ανακριτή!!
    Θερμά Συγχαρητήρια!!

  12. Πολύ δυνατή παράσταση, καλοστημένη και στις λεπτομέρειές της, την παρακολούθησα με αμείωτο ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος.
    Οι χαρακτήρες καλοδουλεμένοι, ξεδιπλώνονταν έξοχα, πολύ καλή η κίνησή τους μέσα στο τόσο επιτυχημένο σκηνικό. Ο καθένας επιτελούσε το σκοπό του ακριβώς όπως έπρεπε, προκειμένου να φανερωθούν οι διαφορετικές πτυχές του έργου: ο απαίδευτος μουσικά ανακριτής λειτουργεί με πάθος για δικαιοσύνη που φτάνει μέχρι και την εμμονή, το δεύτερο βιολί φοβάται και προσπαθεί με χιούμορ να γλυτώσει, ο βοηθός ανακριτή έχει σοβαρότητα και ισορροπία,  η χήρα του μουσικού θυμό και πόνο, η γραμματέας επαγγελματισμό αλλά και ευαισθησία. Και ο μαέστρος, υπηρέτης της μουσικής, φιλτράρει τα πάντα μέσα από την αγάπη για την τέχνη.
    Συγχαρητήρια. Παράσταση που απόλαυσα.
    Προσωπικά δεν θα στεκόμουν σε κάποιες "υστερικές" ερμηνείες για τις οποίες διάβασα, βρισκόμαστε μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο και η Ευρώπη είναι κομμάτια, οι αξίες έχουν γκρεμιστεί, οι άνθρωποι έχουν πονέσει από την καταστροφή και τον θάνατο και προσπαθούν να ορθοποδήσουν ξανά. Οι ερμηνείες έδωσαν αυτό ακριβώς.
    Θεατρομάνια ευχαριστώ πάρα πολύ για την πρόσκληση!

  13. Συγκλονιστική παράσταση, με καταπληκτική σκηνοθεσία και καθηλωτικές οι ερμηνείες όλων!
    Διάβασα αρκετές κριτικές πριν πάω να το δω και περίμενα να δω κάποιες υπερβολές.....όμως δεν διαπίστωσα κάτι τέτοιο.
    Η παράσταση διαδραματίζεται σε ένα ανακριτικό γραφείο στη Γερμανίας μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου πολέμου!!! και όχι σε κάποιο γραφειάκι του 2019!
    Όλα ήταν τότε όπως και το ωραίο σκηνικό, ΑΝΑΚΑΤΕΜΕΝΑ, χρήσιμα και άχρηστα μαζί, χαρά και πόνος, αγάπη και μίσος,.....
    Προσωπικά το μόνο που με κούρασε ήταν οι αναφορές πολλών ονομάτων και τα Γερμανικά που δεν γνωρίζω.
    Σπεύσατε.....
    Οι θεατρόφιλοι δεν πρέπει να τη χάσουν!!!

  14. Η παρασταση απογειωθηκε στο δευτερο μερος της, το οποιο ηταν καταπληκτικο. Μιλουσε στην ψυχη.. Η τεχνη και οι καλλιτεχνες απεναντι στην πολιτικη, στην κτηνωδια, στον θανατο, στα ερειπια, στις δολοφονιες και στην "τρελλα". Η αντισταση των ανθρωπων του πολιτισμου, στον παραλογισμο της βιας του πολεμου και της εξουσιας..Ο ταγματαρχης τα εδινε "ολα για ολα". Ο μαεστρος θαυμαζοταν για την ερμηνεια του, ως υπηρετης της τεχνης..Πολυ καλο και το υπολοιπο καστ των ηθοποιων.. Δυνατο θεατρικο, μονο που η διαρκεια του ηταν 155' με το διαλειμμα.

  15. Εξαιρετικα καλοστημενη παρασταση. Ο σκηνοθετης εχει λειτουργησει ως μαεστρος κι οι ηθοποιοι ως μελη ορχήστρας, κατ' αντιστοιχια των αναφορων του εργου.
    Ισορροπια, ρυθμος, κορυφωσεις, παυσεις ολα λειτουργουν αρμονικα. Υπεροχες ερμηνειες απο ολους ανεξαιρέτως. Ο κυριος Τσακιρογλου παντα με εντυπωσιαζει με τη φωνη και την αρθρωση του, ειναι ευτυχημα και σπανιο να ακουμε ετσι το θεατρικο λογο. Συγχαρητήρια και στο απο μηχανης θεατρο, οπου γινεται πραγματικα σημαντικη δουλεια.

  16. Η Προσωπική Συμφωνία είναι μια εξαιρετική παράσταση , που δεν αφήνει κανένα θεατή ασυγκινητο. Είναι ένα έργο που σε καθηλωνει απο την αρχή μέχρι το τέλος με έντονες αναφορές στο φρίκη του πολέμου καθώς και στις ακροδεξιες πρακτικές του Ναζιστικού κόμματος. Είναι επίσης τρομακτικα επικαιρο λόγω της ανόδου των σημερινών ακροδεξιων κομμάτων στην Ευρώπη, αποδεικνυοντας ότι όταν οι ηθικές αξίες ευτελιζονται και η δημοκρατία καταπαταται, η ιστορία κινδυνεύει να επαναληφθεί. Εκπληκτικες οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών με ιδιαίτερα ξεχωριστή εκείνη του Νικήτας Τσακιρογλου στο ρόλο του μαεστρου που ενθερμα υπερασπίζεται την μουσική, τις τέχνες και τον πολιτισμό απέναντι στις θηριωδιες του πολέμου, που μπορούν να γιατρεψουν τις ψυχές των ανθρώπων. Μπράβο θεατρομανια, συνεχειστε έτσι δυναμικά! !!

  17. παρακολούθησα την παράσταση χθες και ακόμα νιώθω ένα σφίξιμο στο στομάχι, καταπληκτική παράσταση που σε "μεταφέρει" σε εκείνη την εποχή και σε κάνει να διχάζεσαι στο ποιος τελικά είναι ο καλός και ποιος ο κακός της υπόθεσης. ρεσιτάλ ερμηνείας από όλους του ηθοποιούς, άψογη σκηνοθεσία και πολύ σωστά τεχνικά μέσα (φωτισμοί, μουσική κλπ). Μην την χάσετε.

  18. Πάρα πολύ καλή παράσταση, με εξαιρετικούς ηθοποιούς που κατάφεραν να μας μεταδώσουν την εικόνα εκείνης της περιόδου και να μας βάλουν στο κλίμα και το πως βίωνε ο καθένας τις καταστάσεις.
    Σίγουρα ξεχώριζε ο Τσακίρογλου, εμπειρότατος και με στόφα μεγάλου ηθοποιού μας συγκίνησε.
    Από τις λίγες παραστάσεις φέτος που σε κάνουν να τις θυμάσαι και να σκέφτεσαι μετά από μέρες.
    Αξίζει!!!

  19. Παρακολουθήσαμε προχθές την παράσταση!
    Υψηλής ποιότητας από όλες τις πλευρές, σκηνοθετικής προσέγγισης, υποκριτικής από πλευράς ηθοποιών.Και αρκετά επίκαιρης , σε προβληματίζει με την άνοδο ακροδεξιών τάσεων.
    Κατάφερε να μας μεταφέρει στην ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής δημιουργώντας μας ανάμικτα συναισθήματα.
    Θίγονται θέματα, πόλεμος, προδοσία, τέχνη, επιβίωση και της ''θέσης'' που παίρνει κάποιος σε τέτοιες καταστάσεις.
    Ο Τσακίρογλου αριστουργηματικός, μας άφησε αποσβολωμένους με την εξαιρετική του ερμηνεία και η εκφορά του λόγου του συναρπαστική.
    Ο Μπουρδούμης εξαιρετικός στο ρόλο του ανακριτή αν και έβγαζε υπερβολικές εκρήξεις και ''γαυγίσματα''.
    Η παράσταση ίσως αδικείται από το μικρό θέατρο και δεν έχει την προβολή που θα έπρεπε.
    Την συνιστώ!!!

  20. Συγχαρητήρια πραγματικά στους εξαιρετικούς ηθοποιούς .Για τον Νικήτα Τσακιρογλου δεν χρειάζονται λόγια γιατί η αξία του είναι αναμφισβήτητη αλλά και οΑλεξανδρος Μπουρδούμης πραγματικά είναι άξιος συγχαρητηρίων .Ειναι απίστευτη η προσπάθεια που καταβάλλει και πραγματικά στηρίζει το έργο.Ο κύριος Βαλαβανίδης εξαιρετικός όπως πάντα.Ειναι κρίμα που το θέατρο αυτό δεν έχει προβληθεί και διαφημιστεί όπως θα του άξιζε.