252

Στρατηγικές επιβίωσης, ιλαροτραγωδία σε 4711 πράξεις

Αρχείο Παίχτηκε από 27/02/2016 έως 17/04/2016
στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων - ΚΕΤ
Διάρκεια: 80' (χωρίς διάλειμμα)
Σκηνοθέτης: Βίκυ Αδάμου
Ερμηνεύουν: Βίκυ Αδάμου, Χρήστος Καπενής, Μαρία Μπαλούτσου, Γιώργος Νικολαίδης

Περιγραφή

Τέσσερις ηθοποιοί επί σκηνής παρουσιάζουν τη ζωή της Amy σε επτά κεφάλαια. Εναλλάσσονται σε ρόλους και με τις σωστές αναλογίες χιούμορ-συγκίνησης, διηγούνται -μέσα από επιλεγμένα λεκτικά μοτίβα και μέσω σωματικής δράσης- την ιστορία της, μια από τις 50 μαρτυρίες που υπάρχουν μέσα στο βιβλίο του βρετανικού δικτύου Ακούγοντας Φωνές. (http://www.hearingvoices.gr/).

Περισσότερα

Σε έναν κόσμο γεμάτο ετερόκλητες αφετηρίες ζωής, διαφορετικές διαδρομές και συγκρουσιακές καταστάσεις, οι άνθρωποι συνειδητά ή ασυνείδητα αναπτύσσουν τρόπους και μεθόδους επιβίωσης. Προσπαθούν να ξεπεράσουν τα εμπόδια, ορατά και αόρατα, τις δυσκολίες που τους δημιουργούν οι άλλοι ή το ίδιο τους το μυαλό, για να μπορέσουν να ζήσουν και στην καλύτερη περίπτωση να ευτυχήσουν.  Έτσι και η Amy, παλεύει απέναντι στην «κανονικότητα» του μέσου όρου, για να γίνει αποδεκτή. Παλεύει να συμφιλιωθεί με τις «φωνές» της, αλλά και να ενταχθεί στον περιβάλλον της. Εκεί, όπου πρέπει να ακούς όσα ακούν και οι υπόλοιποι και όχι όσα ακούς εσύ μέσα στο κεφάλι σου. Οι «φωνές» της πρέπει να σωπάσουν, διότι μόνο αν είσαι η Ζαν ντ’ Αρκ ή ο Ρόμπερτ Σούμαν μένεις στην ιστορία ως κάτι ξεχωριστό. Αν είσαι η Amy ή ο Γιάννης μένεις στο περιθώριο.

 Στο φινάλε της παράστασης, ακούγεται μέρος από τη μαρτυρία της Jackie Dillon, προέδρου του δικτύου hearing voices της Αγγλίας.

Σκηνοθετικό Σημείωμα:

Το 2015 ήταν μια χρονιά ξεκαθαρίσματος, άφησα πολλα πράγματα, είχα ανάγκη για ελεύθερο χρόνο. Ψάχνοντας νέα ερεθίσματα, ξεκίνησα μαθήματα φιλοσοφίας.

Μιλώντας για τις αποκλεισμένες ομάδες, την ιδρυματοποιηση, κοινωνικά και ιστορικά, ο δάσκαλος μας, Σπύρος Καλτσάς μας έφερε σε επαφή με το δίκτυο hearing voices. Ο Λυκούργος Καρατζαφέρης μας μίλησε για την ιστορία του δικτύου.

Με μάγεψε αυτή η ομιλία, αγόρασα το βιβλίο και κόλλησα μήνες μαζί του. Δεν ήταν εύκολο ανάγνωσμα. Το βιβλιο "ζώντας με τις φωνές" εκτός από ιστορικά και επιστημονικά στοιχεία, περιλαμβάνει 50 μαρτυρίες ανθρώπων που ακούνε φωνές. Η ιστορία που δουλέψαμε είναι η πρώτη. Η πρώτη επαφή μου με αυτούς τους ανθρώπους που μπήκαν στο περιθώριο αντί για αυτούς που τους κακοποίησαν.

Οι φωνές ομως δεν είναι πάντα προϊόν κακοποίησης, μπορεί να είναι απλα μια ανθρώπινη εμπειρία και- αρκετές φορές- βοηθητική και ευχάριστη.

Ακόμα δεν μπορώ να πω με σιγουριά τι με έκανε να δεθώ τόσο με το θέμα.

Με συγκινεί η στιγμή που καταφέρνεις να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου, που βρίσκεις την άκρη από το κουβάρι. Με συγκινεί η εύθραυστη όψη μας παρέα με την ικανότητα να επιβιώνουμε.

Λίγα Λογια για το Έργο

Η Στρατηγική Επιβίωσης της Αmy είναι μία και απόλυτη. Θέλει να ζήσει ακόμα και όταν όλα γύρω της μοιάζουν τρομακτικά και αφιλόξενα.  Θέλει να συμφιλιωθεί με τις φωνές που κατοικούν μέσα της, να την ακούσουν και να της δώσουν χώρο για να υπάρξει.

Σε έναν κόσμο γεμάτο ετερόκλητες αφετηρίες ζωής, διαφορετικές διαδρομές και συγκρουσιακές καταστάσεις, οι άνθρωποι συνειδητά ή ασυνείδητα αναπτύσσουν τρόπους  και μεθόδους επιβίωσης. Προσπαθούν να ξεπεράσουν τα εμπόδια, ορατά και αόρατα, τις δυσκολίες που τους δημιουργούν οι άλλοι ή το ίδιο τους το μυαλό, για να μπορέσουν να ζήσουν και στην καλύτερη περίπτωση να ευτυχήσουν.

Καθημερινά η Αmy - και ο αόρατος θίασος που την ακολουθεί - γίνεται  πρωταγωνίστρια σε μιούζικαλ, θρίλερ, κωμειδύλλιο ή τηλεπαιχνίδι. Όποιο και αν είναι το πλαίσιο, εκείνη αγωνίζεται με κάθε μέσο που διαθέτει, ακόμα και όταν το μόνο όπλο που της έχει απομείνει είναι η λαβή από το σπαθί της ή μια οδοντόβουρτσα.

Παλεύει απέναντι στην «κανονικότητα» του μέσου όρου, για να γίνει αποδεκτή. Παλεύει να συμφιλιωθεί με τις «φωνές» της, αλλά και να ενταχθεί στον περιβάλλον της. Εκεί, όπου πρέπει να ακούς όσα ακούν και οι υπόλοιποι και όχι όσα ακούς εσύ μέσα στο κεφάλι σου. Οι «φωνές» της πρέπει να σωπάσουν, διότι μόνο αν είσαι η Ζαν ντ’ Αρκ ή ο Ρόμπερτ Σούμαν μένεις στην ιστορία ως κάτι ξεχωριστό. Αν είσαι η Amy ή ο Γιάννης μένεις στο περιθώριο.

Ταυτότητα Παράστασης
Επιμέλεια και σύνθεση κειμένων: Χριστίνα Σαμπανίκου
Κίνηση: Άρτεμις Λαμπίρη
Μουσική επιμέλεια - πρωτότυπη σύνθεση: Ορέστης Τάνης
Εικαστικό Περιβάλλον: Παρασκευή Φερεντίνου
Φωτισμοί – φωτογραφίες: Παύλος Μαυρίδης
Σκηνικά – κοστούμια: Lazy Boy*
Σύμβουλος Δραματουργίας: Εύη Προύσαλη
Βοηθός σκηνοθέτη: Άντζη Βαλσαμή

Περισσότερες πληροφορίες:
https://www.facebook.com/StratigikesEpiviosisNo4711/?notif_t=page_fan&__mref=message_bubble

7 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Πολύ καλα δουλεμενη παρασταση,αριστες ερμηνείες σε ένα τοσο απαιτητικο από την φυση του εργο Το να "μιλαει" σχεδόν μονο το σωμα δεν είναι και το πιο ευκολο πραγμα βεβαια Το εργο απευθύνεται
    σε ένα ειδικο κοινο,αλλα νομιζω ότι και ο μεσος θεατης-μιλαω εκ μερους μου-μενει αρκετα ικανοποιημένος.Ευχαριστω πολύ για την προσκληση

  2. Η Liz, μια καθημερινή κοπέλα της διπλανής πόρτας, η οποία θα μπορούσε να είναι φίλη ή συγγενής σου ... Η "στρατηγική επιβίωσης" της Liz είναι μία και μόνη !. Θέλει να ζήσει παρότι όλα γύρω της φαντάζουν τρομακτικά και αφιλόξενα . Δύο άντρες και μια γυναίκα μας συστήνουν τη Liz . Δε λένε ακριβώς τα ίδια, αλλά μιλούν για την ίδια . Έπειτα εμφανίζεται εκείνη, πότε σαν παιδί και πότε σαν γυναίκα, άλλοτε ασθενής και άλλοτε δυνατή. Εργαλείο παρουσίασης, οι λευκές περσίδες που κλείνουν τη θέα στο εσωτερικό των σπιτιών ή γίνονται κάγκελα ενός κελιού ή βιτρίνα . Η Liz θα μιλήσει στο τέλος ... Άνθρωποι και φωνές συγχέονται και τα μουσικά μοτίβα μιλούν κι αυτά . Οι ερμηνευτές ξεχωριστά και όλοι μαζί, λύνουν και συνθέτουν εκ νέου το ζήτημα της Liz σ' ένα λιτό εικαστικό περιβάλλον .