3659

Το Δείπνο

από 09/10 έως 01/12
2ος χρόνος παραστάσεων
Διάρκεια: 90'
Συγγραφέας: Herman Koch
Σκηνοθέτης: Λίλυ Μελεμέ
Ερμηνεύουν: Στέλιος Μάινας, Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Ευαγγελία Συριοπούλου και ο Γιώργος Κοτανίδης

Περιγραφή

Το απόλυτο περσινό sold out επιστρέφει για 2η χρονιά με ανανεωμένο καστ πρωταγωνιστών. Το «Δείπνο», το ατμοσφαιρικό θρίλερ του Χέρμαν Κοχ, έρχεται από τις 9 Οκτωβρίου στο Σύγχρονο Θέατρο. Στέλιος Μάινας, Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Ευαγγελία Συριοπούλου και ο Γιώργος Κοτανίδης σε μια αγωνιώδη βραδιά - χωρίς επιστροφή. Σκηνοθεσία Λίλλυ Μελεμέ.

Περισσότερα

Ένα δείπνο
Δυο ζευγάρια
Ένα έγκλημα
Τρία παιδιά
Ένα μυστικό που δεν πρέπει να αποκαλυφθεί

Ως που μπορεί να φτάσει κάποιος για να προστατεύσει την οικογένειά του;
 

Το διάσημο μπεστ σέλερ του Ολλανδού Χέρμαν Κοχ, ένα συγκλονιστικό ψυχολογικό θρίλερ, γραμμένο το 2009, το οποίο προκάλεσε παγκόσμια αίσθηση και έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 25 χώρες στον κόσμο, έρχεται ανανεωμένο για δεύτερη χρονιά στην αθηναϊκή σκηνή τον Οκτώβρη του 2019, στο Σύγχρονο Θέατρο. Πέντε σημαντικοί πρωταγωνιστές, ο Στέλιος Μάινας, η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος, η Ευαγγελία Συριοπούλου και ο Γιώργος Κοτανίδης συνεργάζονται με μια ομάδα εξαιρετικών συντελεστών και δημιουργούν μια παράσταση που κινείται στην κόψη του ξυραφιού. Από την λαμπερή εικόνα δυο ζευγαριών σε ένα υπερπολυτελές εστιατόριο, στις πιο ζοφερές οικογενειακές αποκαλύψεις.

Μια παράσταση που οι θεατές την παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα.

Υπόθεση

Δύο παντρεμένα ζευγάρια συναντιούνται για δείπνο σε ένα υπερπολυτελές εστιατόριο. Οι δύο άντρες είναι αδέρφια. Ο ένας, επιτυχημένος πολιτικός, φαβορί για την πρωθυπουργία της χώρας, και ο άλλος, καθηγητής Ιστορίας. Καθώς η ιεροτελεστία του δείπνου προχωρά, η ένταση κορυφώνεται επικίνδυνα, εν αναμονή του "κυρίως πιάτου", που δεν είναι άλλο, από το σκοτεινό μυστικό που συνδέει τα δύο ζευγάρια, και αφορά σε ένα αποτρόπαιο έγκλημα που έχουν διαπράξει τα παιδιά τους. Ο χρόνος κυλά, τα περίτεχνα πιάτα καταφθάνουν και τα μαχαίρια ακονίζονται. Η πολιτισμένη και αψεγάδιαστη βιτρίνα της σύγχρονης, ευτυχισμένης, αστικής οικογένειας, ραγίζει ανεπανόρθωτα, και τα χειρότερα ένστικτα βγαίνουν στην επιφάνεια. Η υψηλή γαστρονομική εμπειρία, μετατρέπεται σε ανελέητο παιχνίδι επιβίωσης, και βάζει σε σκληρή δοκιμασία τα όρια και τις αντοχές τους. Μέχρι ποιο σημείο μπορεί να φτάσει κάποιος άραγε για να προστατεύσει τα παιδιά του;

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

O Χέρμαν Κοχ είναι γεννημένος το 1953 και είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος συγγραφέας μπεστ σέλερ. Τα μεταφραστικά δικαιώματα του Δείπνου (2009) έχουν δοθεί σε πάνω από 55 χώρες, κάτι χωρίς προηγούμενο για ένα σύγχρονο Ολλανδικό μυθιστόρημα. Το Δείπνο έχει διασκευαστεί σε πολλά  θεατρικά κείμενα διεθνώς, και σε μια Ολλανδική και μια Ιταλική ταινία.  Η αμερικανική κινηματογραφική μεταφορά του έγινε το 2017 με πρωταγωνιστές τον Ρίτσαρντ Γκιρ, την Λώρα Λίνει, τον Στηβ Κούγκαν και την Ρεβέκκα Χωλ.  Τα Summer House with Swimming Pool (2011) και  Dear Mr M. (2014) είναι επίσης μπεστ σέλερΗ έκδοση του τελευταίου του μυθιστορήματος The Ditch έτυχε θερμής υποδοχής και είναι ήδη γνωστό ως «Ένας Κοχ εκλεκτής εσοδείας».

Λίγα λόγια από την σκηνοθέτη για την παράσταση

Το μέλλον, στο πρόσωπο των τριών παιδιών της ιστορίας του Κοχ, ευνουχίζεται ή καλύτερα διαμελίζεται. Μια ανίερη θυσία στον βωμό της ευτυχίας. Η ανεξαρτησία και οι προοδευτικές απόψεις διαπαιδαγώγησης κρύβουν επιμελώς ένα απύθμενο κενό επικοινωνίας και ουσιαστικής τρυφερότητας που χάσκει ανεκπλήρωτο. Η αγάπη γίνεται συναλλαγή και η γονεϊκή σχέση αποκτά καννιβαλιστικές διαστάσεις με το πρόσχημα της προστασίας και της επιβίωσης. Ο ναρκισσιστικός εγωισμός των γονέων δηλητηριάζει το μέλλον των παιδιών, αφήνοντας στο πέρασμά του, θλιβερά κουφάρια και υποψήφιους, αδίστακτους δολοφόνους.

Οποιαδήποτε μικρή ή μεγάλη ρωγμή, δυσλειτουργία ή αναπηρία είναι ανεπίτρεπτη στον καλογυαλισμένο κόσμο της δυτικής ευημερίας και ανάπτυξης, στον οποίο υπάρχει χώρος  μόνο γι΄ αυτούς που έχουν υψηλό δείκτη αντοχής, μοιάζουν έτοιμοι για όλα. Οποιοδήποτε ξένο σώμα αδυνατεί να αφομοιωθεί εντελώς και να συμμορφωθεί με τους κανόνες της αψεγάδιαστης  ευημερίας, δεν έχει θέση στον κατασκευασμένο  παράδεισο και επιβάλλεται να εκδιωχθεί με κάθε τρόπο.

Η τυραννία της τελειότητας κατασκευάζει φοβικούς ανθρώπους, ευάλωτους και ανασφαλείς που μεταφράζουν ακόμα και την απειροελάχιστη μετατόπιση από τον γνώριμο, τετραγωνισμένο κόσμο τους, ως απειλή. Η οικονομική κρίση, η έκρηξη της ανεργίας και οι ισχυρές και απότομες μεταβολές στο επίπεδο διαβίωσης δυναμιτίζουν το αίσθημα ασφάλειας και κυριαρχίας και τροφοδοτούν πρωτόγονα ένστικτα επιβίωσης, που μέχρι πρόσφατα ήταν επιμελώς κρυμμένα κάτω από ένα ανακουφιστικό πέπλο  ευδαιμονίας.  Εγκλωβισμένοι στα τείχη που έχουν οι ίδιοι υψώσει ανάμεσά τους, και υπερασπιζόμενοι με νύχια και με δόντια το κεκτημένο δικαίωμά τους στην ευτυχία, οι άνθρωποι αυτοί αναζητούν άλλοθι και επιβεβαίωση για τις πράξεις, τη θέση και τα συναισθήματά τους σε ένα καρουζέλ γαστριμαργικής ηδονής που ναρκώνει τις αισθήσεις και καταπραΰνει τις ενοχές. Ωστόσο τα ηθικά διλήμματα παραμένουν και καραδοκούν να συνθλίψουν τα ψήγματα συνείδησης που είναι ακόμη ζωντανά. Πως αλλιώς μπορεί κανείς να διαχειριστεί την φρίκη της απώλειας του εαυτού; Πώς αλλιώς μπορεί κανείς να συναινέσει σε ένα έγκλημα; Το ανησυχητικό τοπίο της έξαρσης μιας αναίτιας και απροκάλυπτης βίας που σιγοβράζει καταλύει τις ψευδαισθήσεις και διαρρηγνύει τα προσωπεία του καθωσπρεπισμού.  Οι ήρωες του Κοχ, απελπιστικά μόνοι, αν και ζευγάρια, γαντζώνονται ο ένας  απ΄ τον άλλον με λύσσα για να μπορέσουν να αντέξουν την βαθιά οδύνη και την μοναξιά τους, σε έναν κόσμο που διαρκώς μεταβάλλεται σε ένα άψυχο τοπίο,  έναν τόπο πολυτελούς μαρτυρίου χωρίς ηθικούς φραγμούς.

Βοηθοί σκηνοθέτη: Δάφνη Νικητάκη, Ειρήνη Βαλατσού
Βοηθός Σκηνογράφου: Σοφία Ζουρνατζίδου
Βοηθοί ενδυματολόγου: Ειρήνη Γεωργακίλα, Αναστασία Γκιουζέλη 
Βοηθός μουσικού: Γιώργος Μιζήθρας
Διεύθυνση παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα
Βοηθός παραγωγής: Μαριάνθη Μπαϊρακτάρη
Παραγωγή: Ομάδα Νάμα – Λυκόφως

Η παράσταση τελεί υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Ολλανδίας

 

Πολύτιμες πληροφορίες για την παράσταση

Η Άννυ Ηλιοπούλου και ο Κώστας Σεμερτζίδης συνέβαλλαν στην διαμόρφωση των όρων γαστρονομικής τέχνης του κειμένου

Τα φορέματα είναι δημιουργίες TETI CHARITOU Haute Couture.

Τα κοσμήματα της παράστασης είναι Swarovski και τα παπούτσια της εταιρείας Migato, χορηγίες τις οποίες εξασφάλισε ο Στέφανος  Ντομανιάν.                                                   

Το  Δείπνο του Herman Koch κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μεταίχμιο

Την περίοδο 2018-2019 η διανομή ήταν:  Στέλιος Μάινας, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Κατερίνα Λέχου, Κατερίνα Μισιχρόνη και ο Γιώργος Κοτανίδης.

Φωτογραφίες

Βίντεο

Πότε & Πού

Σύγχρονο

από 09/10 έως 01/12
Ευμολπιδών 45, Γκάζι
Τηλ: 2103464380 Email: [email protected] Website: www.sixronotheatro.gr/

Εισιτήρια: Τετάρτη & Παρασκευή
Διακεκριμένη ζώνη: 17€
Α Ζώνη: 15€, 12€ (Φοιτητικό, Ανέργων, +65)
Β Ζώνη: 12€

Σάββατο & Κυριακή
Διακεκριμένη ζώνη: 20€
Α Ζώνη: 17€, 14€ (Φοιτητικό, Ανέργων, +65)
Β Ζώνη: 14€
Πληροφορίες: 2103464380
Προπώληση: https://www.ticketplus.gr/event/56/to-deipno-2h-xronia

Ημέρες & Ώρες
Δ
Τ
Τ 18:15
Π
Π 21:15
Σ 21:15
Κ 21:00

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. θα την χαρακτηριζα ως μετρια καθως δεν βρισκω και τοσο καλο σημαδι οτι κουραστηκα και περιμενα να τελειωσει οταν αυτη ηταν ακομη στη μεση. οι ηθοποιοι φυσικα πολυ καλοι. ο μετρ ηταν φανταστικος! ως ψυχολογικο θριλερ επρεπε να με κανει να νιωσω τουλαχιστον λιγη αγωνια. δεν το εκανε και δεν καταφεραμε να γνωρισουμε και να ταυτιστουμε με τους χαρακτηρες. δεν ξερω τι εφταιξε... ισως οι βαρετοι διαλογοι.

  2. Από τη θεατρολόγο Μαρία Μαρή

    Μια νεανική παρεκτροπή που εξελίσσεται σε έγκλημα, ένα επεισόδιο παραβατικής συμπεριφοράς εφήβων που μετατρέπεται σε ανθρωποκτόνο ξέσπασμα βίας το οποίο έχει τις ρίζες του, όπως αποκαλύπτεται στη ροή του έργου, στη διαπαιδαγώγηση που έλαβαν από επίσης επιθετικούς κι ευεπίφορους στην παραβατικότητα γονείς.

    Το διάσημο μπεστ σέλερ του Ολλανδού Χέρμαν Κοχ, ένα συγκλονιστικό ψυχολογικό θρίλερ, γραμμένο το 2009, προκάλεσε παγκόσμια αίσθηση και έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 25 χώρες στον κόσμο. Το έργο σε δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία της Λίλλυς Μελεμέ και μετάφραση της Κάτιας Σπερελάκη, ανεβαίνει στο Σύγχρονο Θέατρο και πραγματικά κόβει την ανάσα του θεατή καλώντας τον να στοχαστεί πάνω στην προσωπική αλλά και συλλογική ευθύνη, την εύθραυστη οικογενειακή ισορροπία, την προσήλωση στην τέλεια εικόνα, την διαπαιδαγώγηση των παιδιών και τη θέση του Άλλου.

    Η λεκτική και ψυχολογική βία, η καθύβριση του διαφωνούντος, η εύκολη υπέρβαση των ορίων της καλής συμπεριφοράς κι η επιβολή μιας άποψης είναι συμπτώματα μιας φασίζουσας προσωπικότητας. Στοιχεία και συνήθειες γονέων που αντιγράφονται από τα παιδιά, χωρίς καμιά επεξεργασία, όπως λέει στο τέλος ο Γιώργος Κοτανίδης υποδυόμενος τον μετρ ενός πολυτελούς εστιατορίου, κερνώντας φιλικά ποτό προς το τέλος της παράστασης τον πελάτη του Πωλ (Στέλιος Μάινας).

    Πολλά τα μυστικά που καλύπτει η οικογένεια, ο μικρός αυτός αδιαπέραστος πυρήνας της κοινωνίας, που είναι έτοιμος να καλύψει ακόμα και εγκλήματα προκειμένου να μην αμαυρώσει την τιμή της και να εξασφαλίσει την ευημερία της, και κυρίως αυτήν των παιδιών της.

    Η κρίση των αξιών και η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Η βίαιη φύση του ανθρώπου και το ανταγωνιστικό του πρόσωπο, είτε αφορά την οικογένεια είτε την κοινωνία, δεν καλύπτεται ούτε από τα ακριβά ρούχα, ούτε από την «καλή ζωή» και τα πολυτελή δείπνα. Υποκρισία, συμβιβασμοί, εκπτώσεις, συγκαλύψεις και ξεπούλημα των πάντων για να μην αποκαλυφθεί μια αποτρόπαιη πράξη εις βάρος ενός ανυπεράσπιστου και φτωχού ανθρώπου που άθελά του βρέθηκε για να προστατευτεί σε λάθος σημείο τη λάθος ώρα. Όλα αυτά να συζητιούνται γύρω από ένα τραπέζι, σε ένα δείπνο με εκλεκτά εδέσματα και κρασιά, τα οποία περιγράφει εξαιρετικά, φιλήδονα, σαγηνευτικά ο Γιώργος Κοτανίδης, όπου δύο αδέλφια με τις συζύγους τους δειπνούν παρά το απανθρακωμένο πτώμα μιας αδικοχαμένης άστεγης, γεύονται το ζουμερό και αρωματικό κρέας μιας αγελάδας ελευθέρας βοσκής καθώς και το αντίστοιχο έδεσμα από πουλερικό, που ζει με σεβασμό, ελεύθερο την ώρα που αποσιωπάται το στυγερό έγκλημα των παιδιών τους.

    Ο μετρ (Γιώργος Κοτανίδης) κάθε τόσο κάνει τις παρεμβάσεις του, διεγείρει τις αντιδράσεις των συνδαιτυμόνων, ειδικά, όταν πια τα αίματα είχαν οξυνθεί, απορροφά τις εντάσεις, κάνει διαιτησία, και διασκεδάζει την απελπισία αυτών των ανθρώπων, δηλώνοντας στον Πωλ στο τέλος, ότι έχει προσέξει πως η κόρη του κάνει τη ίδια κίνηση με εκείνον ασυναίσθητα στρίβοντας τα μαλλιά της όταν σκέφτεται. Το κάνει αυτό, ενώ το λέει, σχηματίζοντας πλαγιομετωπικά στο κεφάλι του με τα μαλλιά του δύο μικρά κέρατα. Αυτός είναι μήπως ο Βελζεβούλ; Ο ίδιος ο διάολος; Η απόλαυση συνδυάζεται με το θάνατο, ενώ θα έπρεπε να μη θέλει κανείς από εκεί να ακούει για γαστρονομικές γευσιγνωσίες, όταν έχει σπαρθεί ο θάνατος, και μάλιστα με τέτοιο ειδεχθή τρόπο. Όμως σε αυτή την περίπτωση τρώμε τα δικά μας απορρίμματα, τρώμε τις σάρκες των άλλων σαν τις ύαινες.

    Ο Πωλ Λόμαν ( Στέλιος Μάινας) έχει απολυθεί από τη θέση του καθηγητή για ανάρμοστη συμπεριφορά, διακατέχεται από αναλγησία και αυταρχισμό. Αναφέρει ότι ενώ η γυναίκα του Κλαιρ έπασχε από καρκίνο, δεν επέτρεπε στο παιδί τους να την επισκέπτεται στο νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν για 10 μήνες. Την παραμονή της σημαντικής εγχείρησής της θα έτρωγαν οι δυο τους στο σπίτι μακαρόνια και θα έβλεπαν αθλητικά. Καμία συμμετοχή στο οικογενειακό πρόβλημα. Ο αδελφός του ο Σερζ (Λάζαρος Γεωργακόπουλος), με την γυναίκα του Μπαμπέτ (Κατερίνα Μισιχρόνη), ενώ τους επισκέφθηκαν με πρόθεση να βοηθήσουν ο πρώτος κατέληξε στο νοσοκομείο χτυπημένος από μια κατσαρόλα που του πέταξε ο αδερφός του στο κεφάλι ο οποίος δεν επιτρέπει καμιά αμφισβήτηση της αυθεντίας του. Εξαιρετικός ο Στέλιος Μάινας, στο ρόλο αυτό, της αυθεντίας, που δε ανέχεται καμιά κριτική. Ταυτίζεται με το γιο του, τη συνέχειά του, ανταγωνίζεται τον αδελφό του, τον οποίο μάλλον ζηλεύει, είναι έτοιμος να τα βάλει με όλους, με τον μαιτρ, που τον παγίδευσε σε ένα ποτό απεριτίφ, προσφορά, που όμως το χρεώνει στο λογαριασμό, αρπάζεται με τον Διευθυντή του σχολείου του παιδιού του, σχετικά με μια έκθεση που είχε γράψει ο Μισέλ, ο γιος του, όπου υπεραμυνόταν της θανατικής ποινής ακόμα και πριν τη δίκη, ενώ θεωρεί ότι τα μνημεία των πεσόντων ηρώων έχουν και ονόματα κάποιων που είναι «μαλάκες» όπως τους χαρακτηρίζει.

    Ο Σερζ (Λάζαρος Γεωργακόπουλος), υπέρμαχος της απόλυτης ιλουστρασιόν εμφάνισης, με τα καλύτερα εστιατόρια, σπίτια και ρούχα, με μια σύζυγο που χρησιμοποιεί κυνικά και μια ευτυχία προσχηματική που χάσκει από παντού. Φλερτάρει, πουλώντας τον εαυτό του για τις επικείμενες εκλογές, διακόπτει συνέχεια τη γυναίκα του και όταν πια γίνονται οι αποκαλύψεις και φοβάται για την εκλογή του αποφασίζει να αποσύρει την υποψηφιότητά του. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η ευτυχία του Ρικ, του γιου του, που μαζί με τον Μισέλ διέπραξαν το έγκλημα. Από αυτό διαχωρίστηκε ο άλλος τους γιος, ο υιοθετημένος, ο Μπο, που τους παράτησε και έφυγε και έτσι δε συμμετείχε στο έγκλημα. Η αντιμετώπιση του στη συνέχεια υποθάλπει και μια ρατσιστική διάκριση, καθώς το παιδί ήταν υιοθετημένο από την Αφρική και ο Πωλ παρατηρεί ότι δε θα γίνει ποτέ Ολλανδός με τα τυπικά λευκά χαρακτηριστικά, τοποθέτηση που θα κάνει το θεατή να σκεφτεί «ευτυχώς».

    Οι σύζυγοί τους θα έλεγε κάποιος ότι είναι ο παραμορφωτικός καθρέφτης τους. Η Κλαρ, σύζυγος του Πωλ (Κατερίνα Λέχου), χαριτωμένη και κομψή, νομίζει κανείς, αφού κιόλας έχει αρρωστήσει στο παρελθόν, ότι είναι ευαίσθητη και με αναπτυγμένη ενσυναίσθηση. Ωστόσο την ακούει ο θεατής να δίνει το ελεύθερο στο παιδί της 16 ετών, που πια το θεωρεί έξυπνο και ικανό, να διαχειριστεί μόνο του το αδιέξοδο της εγκληματικής του πράξης και τον εκβιασμό, που έχει δεχθεί. Και οι δυο είναι φανερό ότι δεν είναι ευτυχισμένες. Η Μπαμπέτ (Κατερίνα Μισιχρόνη), με κομψή εμφάνιση και υπέροχο στήσιμο του κορμιού, να της δίνει χρόνο ο άνδρας της να μιλήσει για ένα θέμα και αμέσως να τη διακόπτει για να παρέμβει εκείνος. Τον ανέχεται να φλερτάρει ακόμα και τη σερβιτόρα και τελικά όταν δηλώνει την αποχώρησή του από τις εκλογές, ξεσπά, εξοργίζεται, του λέει ότι σκέφτεται μόνο τον εαυτό του και όχι εκείνη και τα παιδιά τους, ούτε τις θυσίες που αυτή έχει κάνει γι΄αυτόν. Κλονίζεται και για εκείνη το σαθρό τους οικοδόμημα με την επικείμενη απόσυρση της υποψηφιότητάς του συζύγου της κάτι που απειλεί με κατάρρευση τους φιλόδοξους σχεδιασμούς τους, που οπωσδήποτε δεν πρέπει να συμβεί.

    Ο Γιώργος Κοτανίδης, αφοπλιστικός, μια παρουσία που προβάλλει το νόημα του έργου. Στην αρχή ως αφηγητής κάνει την εισαγωγή στο έργο και μετά με την υπέροχη παρουσία του, τις απολαυστικές περιγραφές των σπάνιων εδεσμάτων, ενορχηστρώνει με τις δυο μικρές μπαγκέτες του, τα μικρά δακτυλάκια των χεριών του την κίνηση των σερβιτόρων δίνοντας εντολή άφιξης και αποχώρησης στο τραπέζι, την παρουσίαση των πιάτων, χτύπημα στο στομάχι μιας σαρκοφαγικής κοινωνίας, που ενώ είναι ντυμένη με τα καλύτερα μυρίζει αποφορά, όπως το σώμα της αστέγου, θύμα της ακραίας, άρρωστης νεανικής ορμής, τέκνο αυτής της ίδιας της κοινωνίας.

    Με τέτοια ευδαιμονία, ευτυχία, οικονομική ευμάρεια, φιλοδοξίες, όνειρα, Καλή Όρεξη!

    Υπέροχη σκηνοθεσία και διδασκαλία των ηθοποιών από τη Λίλλυ Μελεμέ, ώστε οι ερμηνείες να μην σκεπάσουν το κείμενο και να αναδείξουν τις αιχμές του. Τα σκηνικά του Μιχάλη Σαπλαούρα, ένα μοντέρνο τραπέζι σε ένα πολυτελέστατο εστιατόριο, ένας χώρος ΑTM, και χώρος για να βγαίνουν από τη σάλα του εστιατορίου και να απομονώνονται οι ρόλοι, να τηλεφωνούν οι πρωταγωνιστές και επίσης χώρος εγκλήματος. Οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα και η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου επέτειναν το κλίμα θρίλερ της παράστασης και ενίσχυσαν την αγωνία και το δέος, μπροστά στα δεινά μιας κοινωνίας, για τα οποία όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι.

    Μια παράσταση για τη σύγχρονη δομή της κοινωνίας, τη διαφθορά των ηθών, την απώλεια των αξιών και τον ευτελισμό της ανθρώπινης υπόστασης.

  3. Ενδιαφέρουσα ήταν η υπόθεση της παράστασης με καταξιωμένους και ταλαντούχους ηθοποιούς που ερμήνευσαν τους ρόλους.
    Όμως το πολύ κακό άνευρο, κείμενο και η σκηνοθεσία με απογοήτευσαν.
    Επί μία ώρα ένας κουραστικός τραβηγμένος μακράς διάρκειας διάλογος άνευ ουσίας μέχρι τη στιγμή που παραδέχονται οι γονείς ότι γνωρίζουν τη δολοφονία που είχαν διαπράξει τα παιδιά τους...και άρχισαν επιτέλους να συζητούν πως πρέπει να το αντιμετωπίσουν.
    Στο τέλος της παράστασης χειροκροτήσαμε τους υπέροχους ηθοποιούς αλλά δεν φεύγαμε ενθουσιασμένοι από τη παράσταση, μάλλον απογοητευμένοι και προβληματισμένοι από την σπουδαία υπόθεση του έργου που χάθηκε... Μπορούν να διορθώσουν το κείμενο και τη σκηνοθεσία γιατί είναι ένα σπουδαίο μυθιστόρημα του Χέρμαν Κοχ.