1471

Αντιγόνη

ΔιαγωνισμόςΑρχείο Παίχτηκε από 22/06/2018 έως 12/09/2018
Συγγραφέας: του Σοφοκλή
Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Διασκευή: Μανώλης Δούνιας
Σκηνοθέτης: Αιμίλιος Χειλάκης - Μανώλης Δούνιας
Σκηνικά: Εύα Νάθενα
Κοστούμια: Εύα Νάθενα
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Μουσική σύνθεση: Σταμάτης Κραουνάκης
Ερμηνεύουν: Αθηνά Μαξίμου, Αιμίλιος Χειλάκης, Μιχάλης Σαράντης

Χορός: Σωκράτης Πατσίκας, Παναγιώτης Κλίνης, Κρις Ραντάνοφ, Σμαράγδα Κάκκινου,  Μαρία Τζάνη, Πάρις Θωμόπουλος,  Τίτος Λίτινας, Άννα Λάκη

Σχετικά

Η εταιρεία παραγωγής «Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη» και οι συντελεστές της παράστασης «Αντιγόνη» του Σοφοκλή δεν μπορούν να μείνουν αμέτοχοι μπροστά σ’ αυτή την καταστροφή που έπληξε εκατοντάδες συμπολίτες μας. Ως ελάχιστη ένδειξη στήριξης και συμπαράστασης θα διαθέσουν όλα τα έσοδα από την προγραμματισμένη παράσταση στη Νέα Μάκρη (2 Αυγούστου) υπέρ των πυρόπληκτων συνανθρώπων μας.

Για το σκοπό αυτό, τα εισιτήρια για εκείνη την ημέρα γίνονται ενιαία με γενική είσοδο 12 €. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να τα προμηθευτούν μόνο από τα σημεία προπώλησης και όχι ηλεκτρονικά (viva.gr).

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την ανταπόκριση σας και ελπίζουμε αυτή να είναι η τελευταία φορά που άνθρωποι βιώνουν τέτοια καταστροφή. 
Σημεία προπώλησης: Κυλικείο Κινηματογράφου-Λεωφόρος Μαραθώνος 196, τηλ.: 22940 69 870.

Μετά την επιτυχημένη «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη, o Αιμίλιος Χειλάκης και o Μανώλης Δούνιας συν-σκηνοθετούν φέτος την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή. Η νέα μετάφραση είναι του ποιητή Γιώργου Μπλάνα, η πρωτότυπη μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμηνεύουν η Αθηνά Μαξίμου, ο Αιμίλιος Χειλάκης και ο Μιχάλης Σαράντης.

Οι δύο σκηνοθέτες ακολουθούν τα πρότυπα της αρχαίας τραγωδίας, όπου όλοι οι χαρακτήρες του δράματος μοιράζονται σε τρεις υποκριτές. Έτσι, ο Αιμίλιος Χειλάκης γίνεται Κρέοντας και Ευρυδίκη, η Αθηνά Μαξίμου, Αντιγόνη και Τειρεσίας και ο Μιχάλης Σαράντης, Αίμονας, Σκοπός και Ισμήνη. Τα οκτώ μέλη του χορού αναλαμβάνουν το ρόλο των αφηγητών και διηγούνται την ιστορία της εμμονικής σχέσης των ηρώων με τα πιστεύω τους. Αυτά που τους οδηγούν στην καταστροφή τους, αφού ο Κρέοντας είναι αποφασισμένος να επιβληθεί και η Αντιγόνη αποφασισμένη να πεθάνει. Στο μεταξύ, οι πολίτες παραδομένοι στον φόβο, ψιθυρίζουν κρυφά, μα δεν τολμούν να αντιδράσουν, ενώ η πόλη παραμένει ακυβέρνητη.

Κίνηση: Αγγελική Στελλάτου
Μουσική Διδασκαλία-Ακορντεόν: Άννα Λάκη
Βοηθός Σκηνοθετών: Αλέξανδρος Βάρθης
Βοηθός Σκηνογράφου: Ερατώ Τσάτσου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Δανάη Ψωμοδότη
Φωτογράφος: Μαριλένα Αναστασιάδου
Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη
Προβολή και επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will

Σημείωμα μεταφραστή: 
Το πραγματικό θέμα της τραγωδίας είναι κάτι περισσότερο από την αντιπαράθεση ανάμεσα στο δίκαιο της πολιτείας και το θεϊκό δίκαιο, ανάμεσα στο θετό και το φυσικό δίκαιο ή ανάμεσα στην εξουσία και τη δικαιοσύνη. Η πραγματική σύγκρουση είναι ανάμεσα στην ιδιωτική επιθυμία και τη δημόσια πραγματικότητα. Σ’ αυτήν την πόλη, όλοι είναι μόνοι. Προσπαθούν να ευτυχήσουν, αλλά δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνουν γι’ αυτό. Προσπαθούν να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους, αλλά διαλέγουν λάθος μέσα. Διότι, όπως λέει ο Τειρεσίας: «Δεν ξέρουν οι άνθρωποι. Δεν έμαθαν ποτέ. Δεν μπήκαν καν στον κόπο να σκεφτούν... πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο αγαθό απ’ την ορθοφροσύνη».
Γιώργος Μπλάνας

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ
22/6 Κηποθέατρο Παπάγου
28/06 Πειραιάς - Βεάκειο
30/6 Κηποθέατρο Παπάγου
5/7 Θέατρο Κήπου - Θεσσαλονίκη
6/7 21:30 Θέατρο Κήπου - Θεσσαλονίκη
7/7 21:30 Θέατρο Κήπου - Θεσσαλονίκη
8/7 21:30 Θέατρο Βουνού - Καστοριά
10/7 21:00 Ωδείο Ηρώδου Αττικού - Αθήνα
11/7 21:00 Ωδείο Ηρώδου Αττικού - Αθήνα
12/7 21:30 Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο Φρούριο - Τρίκαλα
13/7 21:30  Ανοιχτό Αμφιθέατρο ΤΕΙ Σερρών - Σέρρες
14/7 21:30 Παρκο Αλτιναλμάζη - Αλεξανδρούπολη
15/7 21:30 Δημοτικό Αμφιθέατρο Ξάνθης - Ξάνθη
16/7 21:30 Θερινό Δημοτικό Θέατρο - Κομοτηνή
17/7 21:30 Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο - Κοζάνη
18/7 21:30 Υπαίθριο θέατρο ΕΗΜ - Φρόντζου - Γιάννενα
19/7 21:30 Θέατρο Γαβαλιώτισσας - Έδεσσα
20/7 21:30 Υπαίθριο Θέατρο Γιαννιτσών - Γιαννιτσά
21/7 21:30 Ανοιχτό Θέατρο Μουδανιών - Μουδανιά
22/7 21:30 Αμφιθέατρο Σίβηρης - Κασσάνδρα
23/7 21:30 Θερινό Δημοτικό Θέατρο Μελίνα Μερκούρη - Βόλος
27/7 21:30 Υπαίθριο Θέατρο Αιγιαλείας Γ. Παππάς - Αίγιο
28/7 21:30 Αρχαίο θέατρο Οινιαδών - Μεσολόγγι
29/7 21:30 Θέατρο Αρχαίας Ηλιδας - Ηλιδα
31/7 21:30 Αρχαίο θέατρο - Άργος
1/8 21:30 Ανοιχτό θέατρο Βασίλης Γεωργιάδης - Ξυλόκαστρο
2/8 21:30 Αθλητικό & Πολιτιστικό Πάρκο Νέας Μάκρης - Νέα Μάκρη
3/8 21:00 ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΙΟΥ - Δίον
4/8 21:00 Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων - Καβάλα
5/8 21:00 Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων - Καβάλα
8/8 21:30 Κηποθέατρο Ν. Καζαντζάκης - Ηράκλειο
9/8 21:30 Κηποθέατρο Ν. Καζαντζάκης - Ηράκλειο
10/8 21:30 Θέατρο "Ερωφίλη" - Ρέθυμνο
11/8 21:30 Θέατρο Ανατολικής Τάφρου - Χανιά
27/8 21:00 Δημοτικό θέατρο του Άλσους (Δ. Κιντής) - Ηλιούπολη
29/8 21:00 Ρωμαϊκό Ωδείο - Πάτρα
31/8 21:00 Θέατρο Ορέστης Μακρής - Χαλκίδα
3/9 21:00 Κατράκειο Θέατρο - Νίκαια
5/9 21:00 Θέατρο Μοσχοποδίου - Θήβα
8/9 21:00 Δημοτικό Θέατρο Μ. Θεοδωράκη - Μενίδι
9/9 21:00 Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη - Βύρωνας
11/9 21:00 Θέατρο Πέτρας - Πετρούπολη
12/9 21:00 Θέατρο Αλίκη Βουγιουκλάκη - Βριλήσσια


Φωτογραφίες

7 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Υπέροχη παράσταση!
    Ωραία σκηνοθεσία με
    εκπληκτικές  ερμηνείες.
    Θα ήταν χρήσιμο να είχαν υπότιτλους στα Ελληνικά και Αγγλικά!
    Θα βοηθούσε πολύ στην κατανόηση των τραγουδιών του χορού για όσους έχουν μικρο-προβλήματα ακοής.
    Μην τη χάσετε!!

  2. Από την κριτικό θεάτρου Βαλεντίνη Δαφνούλη

    Την περιοδεία του έχει ξεκινήσει το δεύτερο σκηνοθετικό εγχείρημα Χειλάκη-Δούνια, μετά την περσινή Ιφιγένεια εν Αυλίδι, φέτος με την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Με μια φρέσκια προσέγγιση, πιστή ωστόσο στο αρχαίο κλίμα, και παίζοντας με τις ισορροπίες -κυριολεκτικά και μη- οι Χειλάκης και Δούνιας προσφέρουν μια παράσταση σκηνοθετικά αψεγάδιαστη και ιδιαίτερα χαρακτηριστική. Η Αντιγόνη έχει υπάρξει από τις πιο γνωστές αρχαίες τραγωδίες και ουκ ολίγες φορές έχει ανέβει στη σκηνή, γεγονός που κανείς θα περίμενε πως θα την απομάκρυνε από την πρωτοτυπία, ωστόσο η συγκεκριμένη παράσταση είχε γνήσια σκηνοθετική άποψη.

    Η Αντιγόνη είναι παιδί του Οιδίποδα Τυράννου και επί Κολωνώ, με αδέλφια της την Ισμήνη, τον Ετεοκλή και Πολυνείκη. Οι τελευταίοι, μετά τον αυτοεξορισμό του πατέρα τους από τη Θήβα λόγω της ατυχούς αιμομικτικής σχέσης με τη μάνα του, συμφωνούν στην εναλλάξ βασιλεία της πατρίδας τους ανά χρονιά. Ο Ετεοκλής, ωστόσο, μετά το τέλος της δικής του βασιλείας, αρνούμενος να παραδώσει τον θρόνο στον αδελφό του, οδήγησε στη φυγή του Πολυνείκη από τη Θήβα στο Άργος, και στην επιθυμία του για εκδίκηση. Η εκστρατεία του αυτή, όμως, δε στέφθηκε με επιτυχία αλλά με αίμα, αφού τα αδέλφια σκοτώθηκαν μονομαχώντας και οδηγώντας, εν τέλει, τον θρόνο της Θήβας στα χέρια του Κρέοντα, του κακού της ιστορίας, αφού με τη κυριαρχία του διέταξε την ταφή του Ετεοκλή που πάλεψε για την πατρίδα του, αλλά όχι του Πολυνείκη, αφού τον θεώρησε προδότη με τιμωρία να αφεθεί στα όρνεα, μια απόφαση σκληρή και άδικη, μιας και οι Θεοί δεν αφήνουν περιθώρια για να μείνει ένας νεκρός άταφος και άτιμος.

    Όπως και μέσα από το έργο του Σοφοκλή, έτσι και στην προκειμένη παράσταση, βλέπουμε την αέναη πάλη μεταξύ εξουσίας και δικαίου, των κοινωνικών πρέπει και των θεϊκών εντολών, της συναισθηματικής νηφαλιότητας, του έρωτα και του παραλογισμού. Οι σκηνοθέτες παίζουν με τις ισορροπίες νοημάτων και σκηνικών, συμβολίζοντας, και ονομάζοντας σιωπηλά, άκρα και αντιθέσεις, σε μια σκηνή άδεια και επικεντρωμένη σε ένα βράχο-βάθρο, που αποτελεί θρόνο αλλά και τάφο ταυτόχρονα. Η σκηνοθεσία, πιστή στην αρχαία πλατφόρμα του μοιράσματος των χαρακτήρων σε τρεις υποκριτές, θέλει τον Αιμίλιο Χειλάκη Κρέοντα και Ευρυδίκη, την Αθηνά Μαξίμου, Αντιγόνη και Τειρεσία και τον Μιχάλη Σαράντη, Αίμονα, φρουρό και Ισμήνη. Συνοδευόμενοι από έναν ιδιαίτερο και σύγχρονα κουρδισμένο χορό, στην ιδιαίτερη μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη, βρίσκεται η πολυπόθητη ισορροπία μεταξύ αρχαίου και σύγχρονου συνδυαστικά, παράγοντας έναν παράδοξα ρέτρο ήχο με την συνοδεία ενός ακορντεόν από την Άννα Λάκη, που μάγεψε και ταίριαξε με την σκηνοθετική αισθητική του σκηνοθετικού ντουέτου. Πάνω σε αυτή τη μουσική, ο χορός μπόρεσε να θέσει τον τόνο για όλη την παράσταση, και κυρίως, να αφηγηθεί και να έρθει κοντά στο κοινό. Η μετάφραση του κειμένου από τον Γιώργο Μπλάνα, φάνηκε να βρίσκεται εξίσου στα μισά μεταξύ παλιού και νέου, κρατώντας στοιχεία από το ορίτζιναλ κείμενο, αλλά δίνοντας παράλληλα μια πιο φρέσκια, απλή και κατανοητή νότα, ταιριαστή ιδιαίτερα με τον χορό και τη μουσική υπόκρουση, χαράσσοντας άμεμπτα το τεχνικό κομμάτι της παράστασης.

    Η Αντιγόνη αποτελεί ένα κείμενο έντονο, με μια θεματολογία συναισθηματική και άκρως αμφίσημη, καθώς και με έντονο φεμινιστικό χαρακτήρα, επιδεικνύοντας τα χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας βαθιά σεξιστικής, την πάλη (μεταξύ άλλων) άντρα και γυναίκα, εξουσίας και έλλειψης προνομίου, λογικής και παραλογισμού, δίνοντας φωνή σε αυτήν που δεν είχε, καταρρίπτοντας στερεότυπα και νόρμες. Η πρωταγωνίστρια, αγωνίζεται με ρίσκο την ίδια της τη ζωή, για να μην αφήσει άταφο τον αδελφό της, και να μη δεχτεί την κατάχρηση εξουσίας του θείου και βασιλιά της, ο οποίος, εκτός από έλλειψη ανθρωπιάς, θρασύτατα κοντράρει τη θέληση και τις εντολές των Θεών. Μόνη της, παίρνει στα χέρια της την κατάσταση και απαρνείται της αδικίας, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει έσχατη τιμωρία. Στην παράσταση, είδαμε την τίμια ενσάρκωση της Αντιγόνης από την Αθηνά Μαξίμου, η οποία αξιοπρεπέστατα απεικόνισε την πρωταγωνίστρια, ελαχιστοποιώντας αυτήν τη δύναμη, αποφασιστικότητα, και επαναστατικότητα που χαρακτηρίζει την Αντιγόνη στην ερμηνεία της, δίνοντας εντούτοις μια πιο γλυκιά χροιά στον χαρακτήρα της, ίσως με σκοπό να καλλιεργήσει τη συμπόνια στα μάτια του κοινού και με αυτόν τον τρόπο να κερδίσει τη συμπάθεια και το δίκιο του. Η δύναμη της ηθοποιού έλαμψε και εκτιμήθηκε ακόμα παραπάνω, όταν, κατά τη διάρκεια ενός από τους κυριότερους μονολόγους του έργου, εξωτερικές συνθήκες προσπάθησαν να χαλάσουν το κλίμα, αλλά η Μαξίμου, -μαζί και ο χορός- συνέχισε επί σκηνής να δίνει το εκατό τοις εκατό. Στη συνέχεια, με την ερμηνεία της ως Τειρεσίας, όπου, ακόμα και χωρίς πρόσβαση στις εκφράσεις της και το πρόσωπό της, πέρασε ανατριχιαστικά το συναίσθημα των γραμμών της. Με βάση αυτή τη βερσιόν Αντιγόνης, μιας όχι και τόσο έντονης, πολυεπίπεδης ή φανερά θαρραλέας προσωπικότητας, η παράσταση φάνηκε να επικεντρώνεται παραπάνω στον Κρέοντα, και στη δική του εσωτερική πάλη με τον εγωισμό και το δίκιο, κάνοντας αυτόν τον κεντρικό ήρωα της ιστορίας, γεγονός που παραβίασε την ταύτιση και τη συμπάθεια του κοινού μαζί του, καθώς και περιόρισε τη φεμινιστική διάθεση της πλοκής. Ο Χειλάκης, με τη γνήσια και γνώριμη φωνή του, καθώς και το ελισσόμενο και μεγαλοπρεπές παρουσιαστικό και ταλέντο του, ενσαρκώνει έναν Κρέοντα λογικά τυφλό, σε απόλυτη ψυχολογική άρνηση της πραγματικότητας, πνιγμένο στον εγωισμό του, χωρίς επίγνωση του μεγέθους εξουσίας που καταχράται.

    Τρομερή έκπληξη αποτελεί ο Μιχάλης Σαράντης, που προκάλεσε ψιθύρους θαυμασμού στις θέσεις των θεατών, και δικαίως, αφού ερμήνευσε και τους τρεις ρόλους με την ίδια απύθμενη ενέργεια. Ως Ισμήνη, κράτησε τη σεμνή και παθητική χροιά του χαρακτήρα, ενώ ως Αίμονας και Σκοπός, μάγεψε. Για την ακρίβεια, ως φρουρός του Κρέοντα, έθεσε τον πήχη πολύ ψηλά για το υπόλοιπο της παράστασης, κάνοντας την απουσία του σε σκηνές παραπάνω από αισθητή, ενώ Σαράντης και Χειλάκης πάνω στο βράχο ως πατέρας και γιός αποτέλεσαν ένα δίδυμο που προκάλεσε ρίγος με τα κύματα χημείας στην ερμηνεία τους (σε αντίθεση με το φινάλε της αφήγησης από Σαράντη και Μαξίμου, που ενώ οι χαρακτήρες τους είχαν μόλις αυτοκτονήσει, τρομερά ερωτευμένοι και συντετριμμένοι, η δέσμευση μεταξύ τους δε φάνηκε ανάλογη).

    Οι ενδυματολογικές επιλογές και ο γενικότερος χρωματισμός της παράστασης (Εύα Νάθενα, Νίκος Βλασόπουλος) επί σκηνής, είχε μεγάλο ενδιαφέρον, και σίγουρα κατάφερε να χαραχθεί στις μνήμες του κοινού, αφού είχαν κάτι το παλιακό αλλά και σύγχρονο, μεταπολεμικό αλλά και αρχαϊζον, με κύρια παραδείγματα τις ενδυματολογικές επιλογές της Ισμήνης και του Κρέοντα, και το συνολικό σκηνογραφικό ντύσιμο της παράστασης. Εν κατακλείδι, η συγκεκριμένη Αντιγόνη πρόσφερε μια ξεκάθαρη προσέγγιση στο έργο του Σοφοκλή, παράλληλα με μια σκηνοθετική πρωτοτυπία στα κομμάτια της μουσικής, του κειμένου και της σκηνογραφίας, ανοίγοντας τα μάτια του κοινού προς την κατανόηση του έργου. Από την άλλη μεριά, ωστόσο, η παράσταση άφησε ένα κομμάτι ανολοκλήρωτο, όσο αφορά μια, είτε νέα, είτε πιο έντονη, είτε επίκαιρη και διαφορετική οπτική στο πέρασμα των μηνυμάτων του αρχαίου δράματος που μένει πάντα μέσα στα χρόνια καίριο, παραμένοντας αυστηρά, πιστή στα του κειμένου. Παρόλα αυτά, μιλάμε για μια τεράστια προσπάθεια, που ό,τι κι αν φάνηκε επίπεδο μέσα σε αυτήν, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ελαττωματικό, αφού η πλειοψηφία των παραγόντων προσέφερε ένα αψεγάδιαστο θέαμα.