Ζ - Το χρονικό μιας δολοφονίας

Μια δολοφονία. Ένα κράτος σε παρακμή. Μια κοινωνία που σιωπά. Μηχανισμοί που γνωρίζουν πώς να σβήνουν ίχνη και απέναντί τους ένας άνθρωπος που επιμένει να μιλά. Μια παράσταση για μια ιστορία που παραμένει συγκλονιστικά επίκαιρη.

Ακριβώς 60 χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του, το “Ζ” επιστρέφει στη σκηνή για να υπενθυμίσει πως κάποιες ιστορίες δεν πρέπει να μένουν στη λήθη.

Η παράσταση “Ζ - Το χρονικό μίας δολοφονίας”, σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Γκιζώτη, αποτελεί μια θεατρική κατάθεση για τη συλλογική μνήμη και την ανάγκη αναμέτρησης με την πολιτική ιστορία της μετεμφυλιακής Ελλάδας, παράλληλα με τη χαρτογράφηση των μηχανισμών που γεννούν, συγκαλύπτουν και κανονικοποιούν τη βία.

Η Ιστορία επιστρέφει στη μνήμη μέσα από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, ένα γεγονός που σημάδεψε την Ελλάδα.

Το “Ζ” από το σύνθημα “Ζει” που ακολούθησε τη δολοφονία του, έγινε σύμβολο της μνήμης και της ιστορίας που αρνείται να σβηστεί και της ανάγκης να ειπωθούν όσα επιχειρήθηκε να αποσιωπηθούν.

Επί σκηνής μια ομάδα καλλιτεχνών με βάση την Αθήνα και ρίζες από τη Θεσσαλονίκη, αντλεί έμπνευση από την ιστορία του τόπου της και επιστρέφει σε αυτόν.

Το “Ζ - Το χρονικό μιας δολοφονίας” είναι μια παράσταση για το τέλος της σιωπής, φωτίζοντας τις ρωγμές πάνω στη σκηνή. Γιατί κάποια γεγονότα δεν τελειώνουν όταν σβήνουν τα φώτα της δημοσιότητας.

Σημείωμα Σκηνοθέτη

Κάθε πόλη έχει τις ιστορίες που θυμάται και εκείνες που προσπαθεί να ξεχάσει.

Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη είναι ένα ιστορικό γεγονός. Έχει ημερομηνία, πρόσωπα, τόπο, πολιτικές συνθήκες. Αν όμως σταθεί κανείς λίγο περισσότερο μέσα σ’ εκείνη τη στιγμή, θα αρχίσει να βλέπει κάτι πέρα από το ίδιο το γεγονός.

Θα δει μια πόλη και τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι μέσα της σωπαίνουν, αντιδρούν, φοβούνται, οργίζονται, συμβιβάζονται, διεκδικούν, διχάζονται και ενώνονται.

Θα δει την κοινωνία του τότε και ταυτοχρόνως θα αναγνωρίσει αντανακλάσεις της πόλης του σήμερα. Η Θεσσαλονίκη είναι γεμάτη τέτοιες αντιφάσεις. Όμορφη και σκληρή, ανατρεπτική και συντηρητική, φωτεινή και σκοτεινή, ποιητική και πεζή. Μια πόλη που αφήνεται στο φως, κρατώντας τις σκιές της. Μια πόλη που κουβαλά πολλές ιστορίες και συχνά δυσκολεύεται να τις κοιτάξει όλες κατάματα.

Το “Ζ” γίνεται ένα παράθυρο στο χρόνο, μέσα από το οποίο μπορεί κανείς να δει το παρελθόν και όσο βαθύτερα κοιτάξει, τόσο καθαρότερα θα διακρίνει το παρόν και τη Θεσσαλονίκη του σήμερα. Άλλωστε ό,τι δε φάνηκε αρκετά, δεν ειπώθηκε και επιχειρήθηκε να περάσει στη λήθη, βρίσκει πάντα τον τρόπο να επιστρέφει, γιατί Ζει

Ευχαριστούμε την οικογένεια του Νίκου Χρ. Καλόγερόπουλου για την παραχώρηση του χώρου τους «Οικία Νίκου Χρ. Καλογερόπουλου-Χώρος Τέχνης & Τοπικού Πολιτισμού» στο Ροδοχώρι Βοΐου, για τα γυρίσματα του βίντεο της παράστασης.