Όπου κι αν πας να μη χαθείς

Αρχείο Παίχτηκε από 18/05/2022 έως 12/06/2022
στο Από Μηχανής
Διάρκεια: 150' χωρίς διάλειμμα
Κείμενο: Νίκος Σκορίνης
Διασκευή: Δημήτρης Μυλωνάς
Σκηνοθέτης: Δημήτρης Μυλωνάς
Σκηνογραφία: Νάντια Κασσάρα
Κοστούμια: Νάντια Κασσάρα
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Ερμηνεύουν: Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Θεοδόσης Σκαρβέλης, Δημήτρης Μπούρας, Δήμητρα Μάζη, Δάφνη Δίγκα, Θανάσης Κορλός

Περιγραφή

Βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Νίκου Σκορίνη και σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά.

Περισσότερα

του Νίκου Σκορίνη

Η παράσταση «Όπου κι αν πας να μη χαθείς» βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Νίκου Σκορίνη και σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά παρουσιάζεται από την Τετάρτη 11 Μαΐου στην Πάνω Σκηνή του «Από Μηχανής» Θεάτρου για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, μέχρι την Κυριακή 5 Ιουνίου.

Το συγκλονιστικό αυτό μυθιστόρημα, το οποίο έχει έως σήμερα πουλήσει πάνω από 20.000 αντίτυπα, γίνεται η αφετηρία για τη δημιουργία ενός πρωτότυπου θεατρικού κειμένου γεννημένου εξολοκλήρου μέσα από τη διαδικασία των προβών. Πότε σε πρώτο πρόσωπο και πότε σε τρίτο, άλλοτε σε μορφή προσωπικής μαρτυρίας με συχνές αναφορές στη σπαρακτική ερωτική αλληλογραφία του κεντρικού ήρωα και μετά ξανά πίσω στη γειωμένη πραγματικότητα και τα γεγονότα της πολιτικής σκηνής, το «Όπου κι αν πας να μη χαθείς» λειτουργεί ως ένα σύγχρονο «έπος», μια σύγχρονη Οδύσσεια στην οποία ξετυλίγεται η Ιστορία της νεότερης Ελλάδας από τη δεκαετία του 1950 έως και τις μέρες μας και μαζί η ξενιτιά, η δικτατορία, τα κινήματα, η μεταπολίτευση, η πτώση του ανατολικού μπλοκ κ.α. Η περιπλάνηση του κεντρικού ήρωα Ορέστη στους τόπους της Ιστορίας, γίνεται ένα ταξίδι με προορισμό την προσωπική του «Ιθάκη» αλλά ταυτόχρονα αντανακλά την προσδοκία και τη ματαίωση μιας ολόκληρης εποχής.

Η λογοτεχνία, το θέατρο και η Ιστορία συνομιλούν σκηνικά, η αφήγηση και η δράση εναλλάσσονται δημιουργικά έτσι ώστε να απολαμβάνουμε επί σκηνής μια παράσταση γεμάτη συγκίνηση, χιούμορ, ατμόσφαιρες, ανατροπές, μια παράσταση στην οποία η «μεγάλη» Ιστορία συναντιέται με τις ιστορίες των χαρακτήρων που
έρχονται να μας τις εκμυστηρευτούν και μαζί να ξυπνήσουν και δικές μας μνήμες.

Η παράσταση επιχορηγείται από το ΥΠΠΟΑ.

Συντελεστές:
Δραματουργική επεξεργασία: Άννα Ελεφάντη
Επιμέλεια κίνησης: Ειρήνη Κυρμιζάκη
Κατασκευή σκηνικού: Γκέντι Κούση
Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Make up & hair styling: Δέσποινα Τρελλοπούλου
Βοηθοί σκηνοθέτη: Δήμητρα Μάζη, Δανάη Μαθιουλάκη
Βοηθός ενδυματολόγου: Ζωή Σιαμαντά

Μια παραγωγή της Εταιρείας Θεάτρου Εν Δράσει
ΠΑΝΩ ΣΚΗΝΗ

Φωτογραφίες

Βίντεο

14 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Είδα χτες την παράσταση χωρίς να έχω δει- διαβάσει τίποτα για αυτήν. Στην αρχή ξεκίνησε πολύ ελπιδοφόρα τόσο από την πλευρά του θέματος με το οποίο φαινόταν ότι θα καταπιαστεί, όσο και των ηθοποιών και της σκηνοθετικής ματιάς, με εξαίρεση μόνο το γεγονός ότι οι περισσότεροι ηθοποιοί φώναζα σαν να έπαιζαν σε ένα πελώριο θέατρο και όχι στη μικρή σκηνή του από μηχανής. Στην πορεία όμως κάθε ελπίδα διαψεύσθηκε γιατί το κείμενο ήταν αδύναμο χωρίς συμπαγής χαρακτήρες, η πλοκή ανισοβαρή και αδιάφορη και οι φωνές συνεχίστηκαν. Εν κατακλείδι η παράσταση είναι κουραστική λόγω διάρκειας και αδιάφορη λόγω κειμένου που δεν μπορεί να σωθεί από τις πραγματικά καλές ερμηνείες των ηθοποιών εξαιρουμένου του κομματιού των φωνών που φυσικά είναι σκηνοθετική οδηγία. Ξεχωρίζει όλων η κα. Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου.

  2. Εξαιρετική παράσταση που στηρίζεται στο κέφι και την ασταμάτητη κίνηση και ενέργεια των ηθοποιών. Πολλές ιστορικές αναφορές που προσομοιάζουν σε ένα παλίμψηστο του 20ου αιώνα και βοηθάνε στο να θυμηθεί ο θεατής την ιστορία σαν φιλμ. Το βιβλίο δεν βοηθάει και πολύ την παράσταση γιατί φαντάζει κάπως τραβηγμένο ώστε να καλύψει τις απαιτούμενες 600 σελίδες των μυθιστορημάτων που εκδίδει ο Λιβάνης και πουλάνε. Ο ήρωας αργεί πολύ να συνειδητοποιήσει αν είναι επαναστάτης ή ασυγκράτητος ερωτύλος! Επίσης ενώ η μάνα ξεκινά με κομβικό ρόλο περνά γρήγορα στο περιθώριο, όμως ξεχωρίζει σαν ρόλος, ίσως και λόγω της ηθοποιού που αξιοποιεί υποκριτικά το συναίσθημα που εγείρει κάθε μητρική φιγούρα.
    Θα την πρότεινα σίγουρα να την δει κάποιος γιατί ο θίασος δε σε αφήνει να βαρεθείς και σε καθοδηγεί να μάθεις και να σκεφτείς.

  3. Μία μέτρια παράσταση που δεν κατάφερε να με κερδίσει στο σύνολό της. Οι ερμηνείες ήταν πομπώδεις με εξαίρεση την κυρία Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου που ξεχώρισε με το υποκριτικό της ταλέντο.
    Η σκηνοθετική προσέγγιση του έργου ήταν λίγο παιδική και κουραστική. Ο κεντρικός ήρωας Ορέστης έπαιζε με τον ίδιο παιδικό τρόπο σε όλη την διάρκεια του έργου παρότι η ηλικία του δεν παρέμενε ίδια. "Αβάσταχτη ελαφρότητα" σε ένα έργο βαθιά ιστορικό...

  4. Μας γοήτευσε η παράσταση! Η δραματοποίηση ανέδειξε το κείμενο και στήριξε μια εξαιρετικά δημιουργική σκηνοθεσία με γρήγορο ρυθμό, δουλεμένη στην παραμικρή της λεπτομέρεια. Χαρήκαμε πολύ όλες τις ερμηνείες. Μπράβο σας! Θεατρομάνια, σε ευχαριστούμε θερμά.

  5. Ειδαμε την εξαιρετικη παρασταση οπου κι αν πας να μην χαθεις απο νεους ηθοποιους που εδωσαν τον καλυτερο ευτο τους Παρακολουθουμε την Ιστορια του ηρωα μας του Ορεστη απο την αρχη της ζωης του τις περιπετειες του θετικες και αρνητικες μεχρι το τελος ττου Ενα λογοτεχνικο εργο που μεταφερεται στη θεατρικη σκηνη Ενδιαφερουσα παρασταση που αξιζει να την δει ο θεατης !Ευχαριστω πολυ για την προσκληση!

  6. Συμπαθητική παράσταση. Όλα τα παιδιά έπαιξαν με κέφι τους ρόλους τους. Ενδιαφέρουσα η χωροχρονικη αφήγηση, μολονότι άρχισε να "ενοχλεί" η επανάληψη της. Καλά και ξεκάθαρα τα ηχητικά ντοκουμέντα. Δυστυχώς, η παράσταση ήταν υπερβολικά μεγάλη σε διάρκεια. Σχεδόν ξεπέρασε τις 2,5 ώρες, χωρίς διάλειμμα. Το κοινό ειλικρινά άρχισε να κουράζεται, όσο κι αν παρέμενε στις θέσεις του. Από ένα σημείο και μετά, ειλικρινά, ήταν εξαντλητικη η παράσταση και φάνηκε και στην εξέλιξη του έργου η αύξηση της ταχύτητας εξιστόρησης του ώστε να φτάσουμε κάποια στιγμή στο τέλος. Έχασε πολλούς πόντους το θεατρικό. Δυστυχώς, ισχύει το κλασικό "παν μέτρον άριστον".