3336

Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα

από 04/10
Συγγραφέας: Federico Garcia Lorca
Σκηνοθέτης: Έφη Μεράβογλου
Σκηνογραφία: Ευγένιος Αρβανιτάκης
Κοστούμια: Η ομάδα
Ερμηνεύουν: Μυγδαλιά Ανδρέου (Μπερνάρντα), Κωνσταντίνα Βάρδα (Μαρτίριο), Αριστέα Ανύση (Δούλα), Χριστίνα Μούζη (Μαγκνταλένα), Σωτηρία Χρυσικοπούλου (Ανγκούστιας), Έφη Μεράβογλου (Πόνθια), Σόνια Πούλη (Μαρία Χοσέφα), Αναστασία Ραβάνη (Αμέλια), Ανδριάνα Σταυριδοπούλου (Αδέλα).

Περιγραφή

Το έργο επικεντρώνεται στα ζητήματα της καταπίεσης, του συμβιβασμού και του πάθους και την επιρροή των ανδρών στις γυναίκες. Η τυραννία της Μπερνάρντα απέναντι στις κόρες της προμηνύει τη φύση του φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο στην Ισπανία, λίγο αφού τελειώσει το έργο του ο Λόρκα.

Περισσότερα

από τη θεατρική ομάδα Mariposa

Τα μέλη της θεατρικής ομάδας "Πρόζα", ενώθηκαν με τους απόφοιτους της σχολής 92 Artschool και δημιούργησαν την θεατρική ομάδα ''Mariposa''.

Με την έναρξη της ομάδας, αποφασίσαμε να ανεβάσουμε το θεατρικό έργο του Federico Garcia Lorca, ''Το σπίτι της Mπερνάρντα Άλμπα''. Ήταν για εμάς μια πρόκληση καθώς το έργο του Ισπανού συγγραφέα και ποιητή είναι το τελευταίο έργο που έγραψε, το 1936, και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1945. Μαζί με τη "Γέρμα" και το "Ματωμένο Γάμο" αποτελούν την τριλογία της "ισπανικής υπαίθρου" του συγγραφέα. Το έργο περιγράφει τα γεγονότα κατά την περίοδο πένθους σε ένα σπίτι στην Ανδαλουσία, όπου η 60χρονη Μπερνάρντα Άλμπα κατέχει τον απόλυτο έλεγχο πάνω στις κόρες της: Αγκούστιας, Μαγκνταλένα, Αμέλια, Μαρτίριο και Αδέλα. Στο σπίτι ζουν επίσης η Πόνθια, η οικονόμος, κι η Μαρία Χοσέφα, μητέρα της Μπερνάρντα. Στο έργο δεν εμφανίζεται επί σκηνής κανένας ανδρικός χαρακτήρας. Ακόμα κι ο Πέπε Ρομάνο, το αντικείμενο του πόθου για τις κόρες της Μπερνάρντα και μνηστήρας της Ανγκούστιας, δεν εμφανίζεται ποτέ.

Το έργο επικεντρώνεται στα ζητήματα της καταπίεσης, του συμβιβασμού και του πάθους και την επιρροή των ανδρών στις γυναίκες. Η τυραννία της Μπερνάρντα απέναντι στις κόρες της προμηνύει τη φύση του φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο στην Ισπανία, λίγο αφού τελειώσει το έργο του ο Λόρκα.

Όλα τα μέλη της ομάδας, με μεράκι και αγάπη για το θέατρο, δούλεψαν αρκετούς μήνες με την σκηνοθέτιδά τους, Έφη Μεράβογλου.

 

Λίγα λόγια

Μετά το θάνατο του δεύτερου συζύγου της, η Μπερνάρντα Άλμπα γίνεται τυραννική με τις πέντε κόρες της, που σπάνια είχαν οποιαδήποτε επαφή με το άλλο φύλο. Επιβάλλει πένθος 8 χρόνων και τον εγκλεισμό τους μες στο σπίτι, καθώς η ανώτερη τάξη τους δεν τους επιτρέπει να "ανακατεύονται" με τους απλούς χωρικούς. Η Ανγκούστιας, η μεγαλύτερη κόρη της Μπερνάρντα από τον πρώτο της γάμο, κληρονομεί την περιουσία του πατέρα της κι έτσι προσελκύει το ενδιαφέρον ενός μνηστήρα, του Πέπε Ρομάνο. Τον Πέπε όμως ποθούν κι η Αδέλα, η μικρότερη κόρη, που αρνείται να υποταχθεί στη μητέρα της και συνάπτει ερωτική σχέση μαζί του, αλλά κι η Μαρτίριο, που τη ζηλεύει για κάτι που η ίδια δεν μπορεί να αποκτήσει, λόγω του παρουσιαστικού της.

Φωτογράφιση : Νικολέττα Γιαννούλη
Παραγωγή 92 Artschool
Δημόσιες σχέσεις: Εργοτάξιον ([email protected])
Προσαρμογή σχεδίου αφίσας: Λυδία Σταυριδοπούλου

Η διανομή τη σεζόν 218-2019 ήταν: Μυγδαλιά Ανδρέου, Κωνσταντίνα Βάρδα, Αριστέα Ανύση, Χριστίνα Μούζη, Λυδία Κουτσοκώστα, Έφη Μεράβογλου, Σόνια Πούλη, Αναστασία Ραβάνη, Ανδριάνα Σταυριδοπούλου

Φωτογραφίες

Πότε & Πού

Εργοτάξιον

από 04/10
Διογένους 1, Άγιος Δημήτριος (δίπλα στο μετρό της Δάφνης)
Τηλ: 6983930220 Email: [email protected]

Εισιτήρια: 10 ευρώ (κανονικό), 5 ευρώ (μειωμένο & ομαδικό για γκρουπ άνω των 8 ατόμων).
Πληροφορίες: 6983930220

Ημέρες & Ώρες
Δ
Τ
Τ
Π
Π 21:15
Σ
Κ
Πρόσβαση

Ακριβώς πίσω από τις αφετηρίες των λεωφορείων, στον Σταθμό Δάφνης του Μετρό. Εξυπηρετούν τα λεωφορεία 141,131, 212, 112, 219, 218, 206, 237, 816, 217, 229
Διατίθεται χώρος στάθμευσης για περιορισμένο αριθμό αυτοκινήτων.

24 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Πολύ ωραία παράσταση. Πράγματι το σκηνικό ήταν ευφυές, καθώς μπορούσε να αποδώσει το σπίτι-φυλακή, δίχως να περιορίζει την ορατότητα των θεατών. Πολύ καλές ερμηνείες, με μόνη παρατήρηση ότι μια δυο ηθοποιοί ίσως θα έπρεπε να μιλούν λίγο πιο δυνατά. Θα την ξαναεβλεπα ευχαρίστως. Περάσαμε όμορφα. Ευχαριστούμε Θεατρομανια για τις προσκλήσεις.

  2. Χθες πήγα είκοσι λεπτά νωρίτερα για να παραλάβω την πρόσκληση μου και μου είπαν να περιμένω διότι θα με φωνάξουν παράλληλα το θέατρο ήταν αδειο, περνάει η ώρα και ξαφνικά έχει γεμίσει πάω στο ταμείο λέω δεν μου έχετε δώσει πρόσκληση μου λένε δεν γίνεται γιατί γέμισε το θέατρο δυστυχώς δεν θα δείτε την Παρασταση! Πρώτη φορά μου συμβαίνει αυτό και μπορώ να δηλώσει απογοητευμένη από το ρατσισμό που υπήρξε απέναντι μου διότι είχα μια δωρεάν πρόσκληση και όχι πληρωμένη μόνο αυτό μου αρκεί για να δηλώσω απαράδεκτη συμπεριφορά και δεν θα την πρότεινα !

  3. Ευχαριστούμε τη Θεατρομάνια για την ευκαιρία που μας έδωσε να παρακολουθήσουμε μία πάρα πολύ καλή παράσταση!
    Το σκηνικό ήταν όμορφο, "έδεσε" με την εποχή στην οποία αναφερόταν1 το έργο.
    Η μουσική επένδυση τέλεια.
    Η απόδοση των ρόλων ήταν από καλή μέχρι άριστη.
    Η σκηνοθεσία πάρα πολύ καλή.
    Ευχαριστούμε και πάλι!

  4. Ευχαριστούμε για την πρόσκληση. Αρχικά το κείμενο καταπληκτικό, όσες φορές και να το έχεις διαβάσει ή ακούσει δεν το βαριέσαι ποτέ. Οι ερμηνείες σε κάποια σημεία αρκετά καλές σε κάποια άλλα όχι τόσο. Υποκριτικά το ίδιο χρειαζόταν και άλλη δουλειά καθώς το έργο είναι αρκετά δύσκολο! Η μουσική και η ενδυμασία βοηθούσαν στο να μπεις στο κλίμα. Το χειρότερο κομμάτι της παράστασης ήταν αυτό το "σπίτι" από πανί. Αν δεν υπήρχε θα ήταν κατά την γνώμη μου πολύ πιο ευχάριστη για τον θεατή. Σε γενικές γραμμές καλή παράσταση!

  5. Παρακολούθησα την παράσταση χθες, 25/10. Δυστυχως δεν έχει γίνει καλή απόδοση του έργου. Δεν εκφράζονται επαρκώς οι χαρακτήρες, συνολικά. Οι ηθοποιοί προσπαθούν και δίνουν όσα μπορούν. Περιττό το διάλειμμα. Το σκηνικό ζωντανό. Έξυπνη η σκέψη να μπει ανάμεσα στο κοινό και στη σκηνή τούλι σαν έναν αόρατο τοίχο διάφανο, όμως. Υπέροχες οι μουσικές επιλογές. Συμπερασματικα ένα όμορφο βράδυ. Ευχαριστώ για την πρόσκληση.

  6. Μια αξιόλογη παράσταση που αξίζει να δει κανείς. Η σκηνοθεσία και το στήσιμο των ηθοποιιών, η απόδοση των ρόλων αλλά και τα κοστούμια, η ενδυματολογία, τα σκηνικά και η μουσική καταφέρνουν να μας μεταδώσουν το κλίμα μιας εποχής. Ο Λόρκα αποδομεί το συντηρητικό πλαίσιο, την ηθικολογία και μέσα από αυτή την αποδόμηση τροφοδοτεί την ανάγκη για μια νέα κοινωνική πραγματικότητα. Γι’ αυτό και εκτελέστηκε από τους φασίστες του Φράνκο. Από την άλλη αποδεικνύεται πως η δικτατορία του Φράνκο δεν έπεσε από τον ουρανό αλλά στηρίχθηκε κοινωνικά και από κάτω (πέρα από την επιλογή της από την κυρίαρχη τάξη), μέσα από αυτό το πλέγμα του συντηρητισμού.
    Οι ρόλοι διατηρούν μια αυτονομία, δεν ομογενοποιούνται, παρότι συνολικά δένουν αρμονικά. Η μάνα πείθει όχι μόνο λεκτικά αλλά με τον τρόπο που αποδίδει τη γλώσσα του σώματος. Σε δύο σκηνές η Μπερνάντα γίνεται ανθρώπινη. Αυτή η εναλλαγή ανθρώπου / υπερανθρώπου είναι στοιχείο των αντιφάσεων της εποχής και βοηθάει σε μια εσωτερική και εξωτερική σύγκρουση. Ας σκεφθούμε εξάλλου πώς μια γυναίκα του τότε με 2 γάμους, 5 κόρες, με συγκεκριμένο κοινωνικό στάτους, θα αντιδρούσε στο πλαίσιο των ηθικών αξιών της εποχής. Θεωρούσε πως δρώντας όπως δρούσε προφύλασσε τα κορίτσια της από την κατακραυγή του κόσμου και τον ξεπεσμό. Ο Λόρκα θυμίζει εδώ Παπαδιαμάντη. Η μισότρελη γιαγιά αποδόθηκε καταπληκτικά, όπως και οι υπόλοιποι ρόλοι με έντιμη προσπάθεια.
    Τα σκηνικά, πέρα από ότι ήταν εποχής, απέδιδαν την εσωτερικότητα του χώρου. Ήταν σημαντικό σε αυτό και το γεγονός ότι οι ηθοποιοί δεν αποχώρησαν το διάλλειμα από τη σκηνή. Η σπανιόλικη μουσική αποτύπωνε το χωροχρονικό στίγμα.

  7. Την Παρασκεύη 11-10-2019 παρακολουθήσαμε ''Το σπίτι της Μπερνάντα Αλμπα''.Μια φιλότιμη προσπάθεια χωρίς κάτι το ιδιαίτερο.Μέτριες ερμηνείες από τους ηθοποιούς.Το σκηνικό του σπιτιού δεν βοηθούσε στην θέαση.Ευχαριστούμε το Θεατρομάνια για την πρόσκληση που μας παραχώρησε!!

  8. Παρακολουθήσαμε μία πολλή καλή παράσταση
    Το σενάριο του Λόρκα καταπληκτικό
    Η μουσική της Ισπανικής κιθάρας καταπληκτική
    Η σκηνοθεσία πολλή καλή
    Οι ηθοποιοί υπέροχοι στο ρόλο τους
    Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα,Ευχαριστούμε τη theatromania για τις προσκλήσεις

  9. Από τη θεατρολόγο Μαρία Μαρή

    Τα μέλη της θεατρικής ομάδας «Πρόζα», ενώθηκαν με τους απόφοιτους της σχολής 92Artschool και δημιούργησαν την θεατρική ομάδα «Mariposa» η οποία στο ξεκίνημά της ανεβάζει το θεατρικό έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα «Το σπίτι της Mπερνάρντα Άλμπα», το τελευταίο που έγραψε ο Ισπανός συγγραφέας, το 1936, ολοκληρώνοντας με αυτό την τριλογία του «ισπανική ύπαιθρος». Τα άλλα δυο είναι βέβαια η «Γέρμα» και ο «Ματωμένος Γάμος».

    Το έργο περιγράφει την οκτάχρονη περίοδο πένθους στο σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα (Μυγδαλιά Ανδρέου), που ακολούθησε το θάνατο του συζύγου της, με την προαναφερθείσα διάρκειά της αν αποφασίζεται απ’ την ίδια, καθώς έχει πρόθεση να βυθίσει το σπίτι και τις κόρες της σε βαθύ θρηνητικό σκότος. Θέλει να χτίσει το σπίτι , τις πόρτες και τα παράθυρα. Οι κόρες της Ανγκούστιας (Σωτηρία Χρυσικοπούλου), Μαγκνταλένα (Χριστίνα Μούζη), Αμέλια (Αναστασία Ραβάνη), Μαρτίριο (Κωνσταντίνα Βάρδα) και Αδέλα (Ανδριάνα Σταυριδοπούλου) πέφτουν σε μαρασμό, η καθεμιά για τους λόγους της, κυρίως όμως γιατί η ζωή δεν μπορεί να φυλακιστεί, ούτε να ελεγχθούν οι παρορμήσεις των ανθρώπων. Στο σπίτι ζουν επίσης η Πόνθια (Έφη Μεράβογλου), η οικονόμος, που γνωρίζει πολύ καλά τη μαύρη ψυχή της Μπερνάντα και τους χειρισμούς της, όπως επίσης η Μαρία Χοσέφα (Σόνια Πούλη), μητέρα της Μπερνάρντα, η οποία είναι ψυχικά κλονισμένη. Η Πόνθια την ξέρει καλά τη Μπερνάντα και θεωρεί ότι ο άνδρας της είναι ευτυχής που πέθανε και γλίτωσε, ενώ παράλληλα την καταγγέλλει ως κακιά γυναίκα και εύχεται « μαύρα καρφιά να της βγουν στα μάτια». Η Μαρία Χοσέφα σχεδόν έχει ξεχάσει τα πάντα ή έχει μια επιλεκτική μνήμη, αυτή των γηρατειών. Παραμένει έγκλειστη σε ένα χώρο του σπιτιού, και όταν τους ξεφεύγει και βγαίνει έξω δηλώνει ότι θέλει να παντρευτεί, στολισμένη με όλα της τα κοσμήματα και με ένα μωρό στην αγκαλιά, σχεδιάζει γάμο στην ακροθαλασσιά και απεύχεται να καταντήσει σαν αυτές τις ρημαγμένες κόρες της Μπερνάντα. Το μωρό, ίσως να παραπέμπει στην εγκυμοσύνη της Αδέλα, ή και στα « κλεμμένα μωρά» επί καθεστώτος Φράνκο, όπου νεογνά απομακρύνονταν από τις μητέρες τους - συχνά κομμουνίστριες ή αναρχικές- και δίνονταν σε ανάδοχες οικογένειες -φίλα προσκείμενες στο δικτατορικό καθεστώς του Φράνκο. Η γιαγιά, είναι ένα σουρεαλιστικό πρόσωπο του έργου, η απεγνωσμένη φωνή της καταπιεσμένης και θαμμένης ζωής. Εμφανίζεται αιφνιδίως σαν τη φωνή απελπισίας, με το κωμικοτραγικό κοστούμι μια ματαιωμένης ζωής. Μιας ζωής που δεν ευτύχησε να απολαύσει τις χαρές της.

    Βοηθός στις δουλειές της Πόνθιας είναι η Δούλα (Αριστέα Ανύση), μια πολύ φτωχή γυναίκα, που λόγω της ανέχειάς της γίνεται τρομερά επιθετική στη ζητιάνα, που μόνο τη φωνή της ακούμε να ζητιανεύει για τα παιδιά της. Εκείνη τη διώχνει με αγριότητα για να πάρει εκείνη τα αποφάγια της ημέρας « Να πας από εκεί που ήρθες!». Εξαιρετική η ηθοποιός στον μικρό αυτό ρόλο, όπου συμπύκνωσε όλον τον πόνο και την οργή των φτωχών ανθρώπων.

    Ο Πέπε Ρομάνο, ο άνδρας - σκάνδαλο, αυτός που επρόκειτο να παντρευτεί την Ανγκούστιας, που παράλληλα διατηρεί παθιασμένη σχέση με την αδελφή της Αδέλα, ενώ τον συναντά στα όνειρά της η άσχημη και άρρωστη Μαρτίριο, δεν εμφανίζεται ποτέ στην σκηνή. Μετά τις αποκαλύψεις τον διώχνει με πυροβολισμούς η Μπερνάντα, η οποία εξαφανίζει οποιαδήποτε «απειλή» ευτυχίας, οποιοδήποτε όνειρο ή επιθυμία για διαφυγή από τη φυλακή της. Ο Φράνκο και η δικτατορία του κατήργησε την πολιτισμική πολυμορφία της Ισπανίας, ενώ η βία ξεπερνούσε κάθε όριο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι σκληρές σκηνές που η Μπερνάντα πράγματι χτυπά και τη Μαρτύριο και την Αδέλα, γιατί τόλμησαν να σκεφτούν έναν άντρα και να ονειρευτούν μια διαφυγή. Η Μαρτύριο χαίρεται που ο θεός την έκανε άσχημη και άρρωστη κάτι που την αποκλείει από τους άνδρες. Για τη δικτατορία του Φράνκο η γυναίκα ήταν δέσμια στο σπίτι , υπό την επιτήρηση των γονιών της και μετά του συζύγου της. Καμιά άλλη δραστηριότητα πέρα από την μητρότητα και το σπίτι. Η έγνοια της Μπερνάρντα είναι μόνο να διακηρύξει ότι οι κόρες της είναι παρθένες, άμωμες, άθικτες να πενθούν τη ζωή τους, μετά το θάνατο του πατέρα τους. Ακριβώς όπως η Δούλα, που έγινε επιθετική με τη ζητιάνα, ομοίως και η Μπερνάρντα γίνεται αν και γυναίκα ο μεγαλύτερος καταπιεστής των γυναικών. Πολύ καλή η ερμηνεία της Μυγδαλιά Ανδρέου, με εκείνο το αγέρωχο ύφος του δυνάστη, με το ζυγό που επιβάλλει της μαγκούρας της.

    Η Μαγκνταλένα (Χριστίνα Μούζη) ράβει τα προικιά της Ανγκούστιας, της μόνης που θα μπορούσε να παντρευτεί γιατί είναι από άλλον πατέρα και όχι από τον θανόντα. Χτυπά ωστόσο και την Ανγκούστιας γιατί τόλμησε να βάλει άνδρα στο περιβόλι του σπιτιού ενώ έχει πεθάνει ο πατέρας της οικογένειας. Όλες θα ήθελαν να δραπετεύσουν. Μόνο η Αδέλα (Ανδριάνα Σταυριδοπούλου) ωστόσο από την πρώτη στιγμή το δηλώνει με τη συμπεριφορά της και με τα λόγια ότι εκείνη θα φύγει από αυτή την κόλαση. Ένα γλυκό κορίτσι που του στερούν την ομορφιά του έρωτα. Όταν πρόκειται να λιντσάρουν μια στο χωριό που έκανε νόθο παιδί μόνο εκείνη είναι επιεικής και τους φωνάζει να μην την πετροβολήσουν. Πρώτη η Μπερνάρντα με θυμό και εκδίκηση θέλει να σκοτώσει τη γυναίκα. Είναι το ίδιο θέμα με τη Δούλα. Ο στερημένος, ο αδικημένος, γίνεται πιο επιθετικός και εκδικητικός από οποιονδήποτε, είναι σαν να παίρνει το αίμα του πίσω.

    Το εξαιρετικό στην παράσταση πέρα από κάποιες ερμηνείες, είναι το σκηνικό του Ευγένιου Αρβανιτάκη, ένα σπίτι, σαν μεγάλο κουκλόσπιτο, με τοίχους από διάφανη γάζα ώστε να βλέπουμε την δράση μέσα στο σπίτι, σαν να κοιτάμε μέσα από τους τοίχους. Περίκλειστο το περιβάλλον, φυλακή, καταπίεση. Το τρίτο είναι η πραγματική δράση, με την κουζίνα, την ραπτομηχανή, μια ρεαλιστική άσκηση των ηθοποιών στο έργο, ώστε αυτό να καθίσταται ζωντανή πραγματικότητα.

    Θαυμάσια ενταγμένες οι ισπανικές μουσικές επιλογές και η αφίσα που επιμελήθηκε η Λυδία Σταυριδοπούλου παριστάνοντας όλες τις κόρες να απαγχονίζονται μπροστά στη μάνα - δυνάστη, είτε συνέβη είτε όχι καθώς πρόκειται για ζωντανές - νεκρές.

  10. Αυτή η προσπάθεια να αποδοθεί επί σκηνής το αριστούργημα του Λόρκα δυστυχώς δεν καταφέρνει να συγκινήσει ούτε στην κορύφωση της πλοκής, με ερμηνείες επίπεδες που δεν πείθουν, εξέλιξη της ιστορίας κάπως μονότονη και πληκτική και σκηνικό (σπίτι από σίτα) κακοφτιαγμένο. Ευχαριστώ πολύ Θεατρομάνια για την πρόσκληση και ιδιαιτέρως τον Γεώργιο Καλυβιώτη για την παραχώρησή της!

  11. Ενα "μαυρο" σπιτι, με μια δεσποτικη, τυραννικη, και καταπιεστικη μητερα απεναντι στις κορες της. Πρωτο θεμα η ασκηση εξουσιας, μετα ο εγκλεισμος, η υποταγη, η αντιδραση, το παθος, η ζηλεια, ο κοινος ερωτας.., η παλαιων αρχων πατριαρχικη κοινωνια, η διαπομπευση των γυναικων, ο φοβος της σποκαλυψης και το τραγικο τελος.. Ωραιοτατη παρασταση με δυνατες ερμηνειες. Δεν μου αρεσε το τελος (στενοχωρηθηκα!). Περιττο θεωρησα το σκηνικο του σπιτιου και εμποδιο στη θεαση..

  12. Μια ομάδα εννέα γυναικών δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας και σε καθηλώνουν με τον ρεαλισμό που αποπνέει η παράσταση.Δίνουν το τόνο της εποχής του καθωσπρεπισμού και της απομόνωσης των γυναικών στο σπίτι για την προστασία του ονόματος της οικογένειας σε βάρος του ψυχισμού των μελών της.Η ασφυκτική πίεση της κοινωνίας,το φαίνεσθαι και η κατηγοριοποίηση των ανθρώπων σε έχοντες τον πλούτο και μη,οδηγούν στον εγκλεισμό των πέντε ανύπαντρων αδελφών στο σπίτι.Το μίσος που φωλιάζει στην καρδιά τους για την ζωή που περνά χωρίς να την χαίρονται,τον άντρα και τα παιδιά που δεν θα έχουν,τις φέρνουν αντιμέτωπες μεταξύ τους με τραγικό τέλος.
    Είναι μια παράσταση υψηλού επιπέδου.Συγχαρητήρια στις ηθοποιούς για την δουλειά τους!!Ευχαριστώ πολύ το site της Θεατρομάνια για την πρόσκληση!!

  13. Συγχαρητηρια.Καταπληκτικη παρασταση σπουδαια σκηνοθεσια υπεροχες ερμηνειες απο ολες τις ηθοποιους.Μουσικη κ φωτισμος πολυ καλοι κ ακομη κ η σιγαλια της νυχτας με τους ηχους της ακουηοταν πολυ ομορφα.Λατρεψα την μουσικη κ τις ερμηνεις.Ενα σπουδαιο εργο ανεβασμενο απο εξαιρετο θιασο.κοστουμια κ σκηνικα πολυ καλα.περασα ενα υπεροχο Σαββατοβραδο.Ευχαριστω Θεατρομανια.Μπραβο σε ολους κ στο θεατρο.