IFIGENIA ή Πώς να πεθάνεις σωστά για την πατρίδα σου

Η Ιφιγένεια, εδώ, δεν σφάζεται από έναν πατέρα. Επιλέγει να πεθάνει μόνη της. Για την πατρίδα. Από πεποίθηση. Από πίστη. Από φρόνημα. Όταν η αναγκαία, πολυαναμενόμενη και δακρύβρεχτη θυσία μετατρέπεται σε αυτοκτονία, το πολιτικό αφήγημα παραληρεί: ο αέρας δεν φυσάει, τα καράβια δεν φεύγουν. Η ιστορία μένει μετέωρη. Δεν υπάρχει πια πόλεμος.

Μέσα σε έναν σκηνικό χώρο που θυμίζει ξεχαρβαλωμένο πανηγύρι στην ελληνική επαρχία, οι ήρωες του Ευριπίδη διαλύονται και ξαναγεννιούνται. Χορεύουν, τραγουδούν, παθαίνουν υπαρξιακά breakdowns, σαρκάζουν και εκθέτουν την ίδια τους τη δραματουργία.

Ένα Ελάφι εμφανίζεται για να μας ψιθυρίσει:

«Αυτή είναι η πιο μεγαλειώδης ανταλλαγή
που έχουμε να προσφέρουμε στο θέατρο:
η ομιλία και σφαγή»

Ένα camp, πολιτικά διαβρωτικό, θεατρικό καμπαρέ μετατοπίζει τον μύθο της Ιφιγένειας εν Αυλίδι και επανεξετάζει τις ιδέες που θεμελιώνουν τις σύγχρονες αφηγήσεις περί έθνους, ηρωισμού, μητρότητας, ταυτότητας και θυσίας.

Τίποτα δεν είναι σταθερό. Τίποτα δεν είναι ιερό.
Όλα είναι αληθινά και ταυτόχρονα ψεύτικα. Όλα είναι performance.

Αλλά τι απομένει όταν οι μεγάλοι ρόλοι καταρρέουν — και στη σκηνή υπάρχει μόνο ένα σώμα που αρνείται να θυσιαστεί με τον πατροπαράδοτο τρόπο;

Σχεδιασμός ήχου Θάνος Ζαρκαλής
Μάσκα Ιφιγένειας  Βίκυ Κωστοπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη  Αφροδίτη Μπαλίδου

Trailer & Φωτογραφίες:
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Σακουλάς
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Ιωάννης Μυλωνάς
Μοντάζ: Νικόλας Ρουμελιώτης
MUA: Βίκυ Κωστοπούλου
Φωτογραφίες Παράστασης  Ισμήνη Γούλα