An attempt at controlling the chaos

Ένα συναίσθημα ωμό, ακατέργαστο, ικανό να φέρει κοντά τους ανθρώπους και να τους κάνει να δουν τον παραλογισμό και το εφήμερο της ζωής. Ο φόβος του αποχωρισμού και της φθοράς, το «ανοίκειο» και γοητευτικό άγνωστο δημιουργούν έναν σουρεαλιστικό κόσμο επί σκηνής, όπου η περιέργεια διαδέχεται την αποστροφή.

Όλα ξεκινούν από μία φωτογραφία. Τέσσερις γυναίκες βυθίζονται μέσα στο “κάδρο”. Μια ρωγμή στην παγωμένη εικόνα αφήνει το φαντασιακό να εισχωρήσει και να λιώσει μαζί με το πραγματικό σε έναν μετέωρο χωροχρόνο. Μια στιγμή, μια αποτύπωση της πραγματικότητας σε παρελθοντικό χρόνο, γίνεται η δίοδος για ένα παραισθησιογόνο σύμπαν, φτιαγμένο από θραύσματα ονείρου και χάους ανοίγοντας τον δρόμο προς το σαγηνευτικό μυστήριο που τυλίγει τα πάντα.

Άγριες λάμψεις διαδέχονται το ελκυστικό σκοτάδι, εκκωφαντικοί ήχοι μετατρέπονται σε τέκνο και εικόνες επιστρέφουν ξανά και ξανά, σαν ένα γρήγορο βλεφάρισμα που κάθε φορά αποκαλύπτει κάτι καινούργιο. Ζούμε στο βασίλειο των αντιθέτων, όπου το υπερβατικό συγκρούεται με το οικείο, κάτι που μας πείθει ότι υπάρχουν παράλληλοι κόσμοι στην ατμόσφαιρα, στα όνειρα, αλλά κυρίως εντός μας.

Κι αν τελικά ο νόμος του ανοίκειου συμφιλιώσει το πραγματικό με το «άλλο», όλα χάνονται πίσω από το κάδρο, αφήνοντας θολό το αν υπήρξαν ποτέ.