276

Οδός Ολύμπου 12

Αρχείο Παίχτηκε από 14/03/2016 έως 31/05/2016
στο Θέατρο του Νέου Κόσμου
Διάρκεια: 80'
Συγγραφέας: Νίκος Τσιφόρος
Σκηνοθέτης: Βασίλης Ανδρέου
Ερμηνεύουν: Ανδρέας Κανελλόπουλος, Άρης Κανέλλος, Γιώργος Μακρής, Μαρία Νικητοπούλου, Φαίδρα Παπανικολάου, Νατάσα Σφενδυλάκη

Περιγραφή

Μία παράσταση βασισμένη στην «Ελληνική Μυθολογία» του Νίκου Τσιφόρου. Στο  ξενοδοχείο ΟΛΥΜΠΟΣ, στην οδό Ολύμπου 12, οι ιδιοκτήτες και οι εργαζόμενοι ζουν μεγάλες στιγμές. Τύφλα να ‘χει το Χόλλυγουντ και η Τσινετσιτά μεριά…

Περισσότερα

Ενώ η ζωή τους κυλά μέσα στα καθημερινά προβλήματα και την ανέχεια, τσουπ βγάζουν φτερά, τσουφ αποκτούν παλάτια, τσιφ δεν πεθαίνουν ποτέ. Κι όλα αυτά γιατί κόλλησε  ο ανελκυστήρας στον τελευταίο όροφο και την είδαν και το είπαν «ουρανό». Και να σου η ποτηρολαντζού η Ήβη να τα σερβίρει τα θεάκια και τα γαμησιάτικα του Δία καλά κρατούν.

Ο αντιπαθέστατος κύριος Πόλεμος -  του ρου του του - και η Αθηνά-Νανά, παρθένα, μέχρι αηδίας στα καλύτερα τους. Ο κούτσαβλος ο Ήφαιστος, που η γυναικούλα του η Αφροδίτη, τον έκανε πανελλήνιο ρεζίλι και κερατά, είχε πάει για κάτι παλιοσίδερα και επέστρεψε την κατάλληλη στιγμή. Η Ελενάρα, η κουκλάρα, ο Ηρακλής και κάτι άλλα ρεταλάκια  περισσευούμενα, ο μέγας αλά κέφα θεός Διονυσσάκης, ο άνευ χαρτοφυλακίου, Ερμής Ερμόπουλος, ο Λελλές Αχιλλεύς, από καλήν οικογένεια και άλλοι ..... Πιαστο αυγο και κουρευτο.

Ανδρόγυνο-ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου, οι αχθοφόροι, η ρεσεψιονίστ, η καθαρίστρια την έχουν καταβρεί. Μα και θεός να είσαι τη βαριέσαι την πλήρη τελειότητα αδερφέ μου και κοπιάρεις τους θνητούς για να’ χει ενδιαφέρον η ζωούλα σου. Θες τον καυγά σου, την απάτη σου,  την χυλόπιττά σου, τη θνητότητα σου. Να ζεις, να παλεύεις για κάτι . Άρα «τ’ είναι  θεός  τι μη θεός και τι τ’ αναμεσό τους». Ο Σεφέρης αποδίδει στα νέα ελληνικά τον στίχο του Ευριπίδη (Ελένη, στ. 1137): «Ό,τι θεός ή  μή θεός ή τό μέσον, τίς φησ’ ερευνήσας βροτών», δηλαδή: ποιος άνθρωπος μπορεί να βρει και να πει τι είναι θεός. Όλα είναι μια απάτη της αιωνιότητας.

«Ένα μεγάλο βιβλίο και σε όγκο και σε ουσία είναι η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ του Νίκου Τσιφόρου. Όταν η ομάδα ΑΙΟΛΟΣ μου πρότεινε να δουλέψουμε ξανά, μετά από τον Ταχτσή και τον Λόρκα μας, και μου έδωσαν να διαβάσω Τσιφόρο ετρελλάθηκα και είπα:  «ω θεέ μου». Ακολούθησε από τον Μάρτιο του 2015 διασκευή και μια και δυο και τρεις φορές με την πολύτιμη βοήθεια των ηθοποιών και της Σοφίας Καστρησίου. Μια πιστή, ακριβής διασκευή, που προσπαθεί να αποδώσει το στοιχείο της χαρμολύπης, που διέπει το έργο του ευφυούς Τσιφόρου. Αυτή η καυστική, σκληρή, έξω καρδιά στάση του απέναντι  στην εξουσία, τους άρχοντες, τους κερατάδες, το θάνατο, την ανέχεια, το σνομπισμό,  έχει πάντα μια λύπη αφόρητη για το αναπόφευκτο. Μια ομάδα, που πετά κυριολεκτικά, είναι οι Αιολείς και τους ευχαριστώ για την ευκαιρία, που μου έδωσαν να περάσω τόσο μα τόσο όμορφα αυτό το χρόνο. Ο Σπύρος  Παρασκευάκος,  ο σταθερός μας συνεργάτης,  γεμίζει με ήχους και μελωδίες, με ό, τι μπορείς να φανταστείς, τον Όλυμπό μας . Ο Στέλιος Κοτίδης, ο σκιτσογράφος και σκηνογράφος μας, δίνει μια ψευδαίσθηση ονείρου, που μας τρελαίνει. Ο Νίκος Καρδώνης μας ντύνει και μας αλλάζει τα φώτα. Αυτό το έργο ήθελε να απενοχοποιήση την ιερή βλακεία, παλμό, καλή καρδιά και ξερό ψωμί. Επιστροφή που λέω κι εγώ στην παιδική μας  σύνταξη. Αυτή τη σύνταξη τη χρωστάμε στους εαυτούς μας. «Να σου κοτσάρω  ένα ένσημο χαράς» που θα ‘λεγε και ο Ερμής Ερμόπουλος, ο ψυχοπομπός μας…» Βασίλης Ανδρέου.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ:

“ Έξυσε το μούσι του ο Ησίοδος και άρχισε να γράφει : «Εν αρχή ήτο το χάος». Πάντα είναι το χάος και παντού.

  • Ξέρετε τι θα του κάνω εγώ αυτουνού, του πατέρας σας του Ουρανού;
  • Τί καλέ μαμά;
  • Θα του κόψω...θα του κόψω... ( ο Ροϊδης το λέει  «πάσαν πατρότητος ελπίδα»)
  • Όχι μαμά.
  • Μωρέ θα του τα κόψω. Τί δηλαδη; Άσε που μ΄έχει αναστενάξει, αλλά θα γενάμε σερί και δε θα έχουμε παιδιά στο σπίτι;

Φρικιάσανε τα παιδιά, «όχι, δεν γίνονται τέτοια», πετάχτηκε όμως ο νεότερος ο Κρόνος, και λέει της μάνας του, της Γης:

  • Εγώ.
  • Θα το κάνεις βρε;
  • Φσσσς! Και είμαι στο δρεπάνι καλύτερος από σκοπευτής του Τέξας.

Έτσι, φίλε μου, σβήνει η δόξα των δυνατών. Πολλές φορές με μια δρεπανιά.”.........

“Για τον Όλυμπο βέβαια, ξέρουμε όλοι . Έδρα της Εταιρίας των Θεών το ψηλότερο βουνό της Ελλάδος, ο Μακεδονικός Όλυμπος έγινε «δώμα  Θεών»... Στο βουνό δημιουργήθηκε ένας συνοικισμός με ανάκτορα, ένα είδος  σαν  το Μπέβερλυ Χίλλ του Χόλυγουντ... Κατασκευαστής εργολαβικά ο Ήφαιστος.

Φαίνεται ότι έξω από τα ανάκτορά τους  τα προσωπικά, οι Ολύμπιοι είχανε και ένα κοινό λίβινγκ ρούμ, όπου και την βγάζανε ζάχαρη.... Ελείψει πιάνου ή ραδιοπικάπ στέρεο, έπαιζε λύρα ο Απόλλων.  Ντιζέζ  οι Μούσες.  Μπαργούμαν η Ήβη, που κέρναγε την αμβροσία χωρίς σόδα.  Αργότερα επειδή τα μούσκευε, μπάρμαν έγινε ο Γανυμήδης, όστις και ήτο και κατά πως λέγουσι κοινώς, και λιγάκι....συκιά... Άμα μερακλωνόταν ο Ζεύς, αντί να βγάλη καμιά καραμπιστόλα να ρίχνη, αμόλαγε κεραυνούς....Μεγάλο Αυλαρχείο να κάνη ανακοινώσεις δεν υπήρχε, αλλά τις παραγγελίες τις  μεταβίβαζε ο Ερμής.... Οι μικρότεροι Θεοί, κάτι της καρπαζιάς, είχανε φτηνότερα  δωμάτια και δεν μπαίνανε εύκολα στα μεγάλα.. όχι να γινόμαστε το ένα μας πρώτοι και ρετάλια. ...Επί των θεϊκών δωμάτων επιτρεπόντουσαν μόνο «νόμιμοι έρωτες μεταξύ των Θεών». Τις ζαβολιές τους  τις κάναν αλλού και φαίνεται ότι από κει θεσπίστηκε η συνήθεια της γκαρσονιέρας...Οι μεταφορές θεών γινόντουσαν αστραπιαία, έτσι καύσιμα, μεταφορικά αυτοκίνητα, πολεμικά καράβια και τέτοια δεν επιβάρυναν τον προϋπολογισμό...Σώματα ασφαλείας δεν υπήρχανε....ΚΥΠ υπήρχε, αλλά δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα ποιός την διηύθυνε, διότι αυτά κρατιούνται μυστικά και άμα φανερώνονται δεν είναι πια ΚΥΠ, είναι ρεζίλι... Επίσης, μυστικά κοντύλια δεν είχανε....

Γενικά όπως σε όλα τα ανάκτορα, καλά περνάγανε και σκοτούρες δεν είχανε οι Θεοί, εκτός από τίποτα κρεβατομουρμούρες της Ήρας και τίποτα διαφωνίες μεταξύ τους.”

Σκηνοθεσία: Βασίλης Ανδρέου

Διασκευή: Ομάδα Αίολος

Μουσική: Σπύρος Παρασκευάκος

Κοστούμια: Νίκος Καρδώνης

Σκίτσα: Στέλιος Κοτίδης

Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Καστρισίου