Το Ημερολόγιο ενός Τρελού

από 03/05 έως 31/05
Διάρκεια: 75'
Συγγραφέας: Νικολάι Γκόγκολ
Μετάφραση: Ομάδα GAFF
Διασκευή: Ομάδα GAFF
Σκηνοθέτης: Κωνσταντίνος Πασσάς
Σκηνογραφία: Σοφία Καραγιάννη
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Μουσική: Κωνσταντίνος Πασσάς (επιμέλεια)
Ερμηνεύουν: Ιωσήφ Ιωσηφίδης

Περιγραφή

Ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης δίνει σάρκα και οστά στον ήρωα του έργου και βιώνει όλο το φάσμα και τις αποχρώσεις ενός ψυχωτικού ατόμου μέσα από μια περιπετειώδη αναβίωση ενός ιδιότυπου και πολυτάραχου ημερολογίου.

Περισσότερα

Ο δημόσιος υπάλληλος Αξέντι Ιβάνοβιτς Προπίτσιν, διηγείται στιγμές από τη ζωή του, μέσα από ένα ιδιόρρυθμο ημερολόγιο. H εργασία, o έρωτας και η ανάγκη για κοινωνική ανέλιξη τον οδηγούν σε αδιέξοδα, συγκρούσεις, ματαιώσεις σε σημείο που χάνει τον έλεγχο, συγχέει την πραγματικότητα με την ψυχική του παραφορά και ανακηρύσσει τον εαυτό του βασιλιά.

Σκηνοθετικό Σημείωμα

Τι σημαίνει τρέλα; Μήπως είναι ένας μηχανισμός διαφυγής από μια αβάσταχτη πραγματικότητα;

Πόσο ευδιάκριτα είναι τα όρια ανάμεσα στη λογική και τον παραλογισμό;

Η συνεχής προσπάθεια ελέγχου και συγκρότησης μιας ανικανοποίητης ζωής μπορεί να οδηγήσει στη ψυχική εξουθένωση και τελικά στην τρέλα;

Όταν λέμε ότι αυτός είναι τρελός, εννοούμε κάποιον που σκέφτεται και λειτουργεί με κανόνες που ορίζει μια ιδιαίτερη περιοχή του θυμικού του και που δύσκολα μπορεί να συνδεθεί με τους γύρω του ή απλώς έναν άνθρωπο που έχει έναν διαφορετικό τρόπο θέασης του κόσμου;

Ο Αξέντι, μας παίρνει από το χέρι και μας οδηγεί στις πολυάριθμες και δαιδαλώδεις διαδρομές του μυαλού και της ψυχής του. Είναι ένας άνθρωπος που θέλει να ελευθερωθεί και να συνομιλήσει με τον εαυτό του για την ίδια του ζωή, τις επιθυμίες του, τις ανάγκες του, τις φοβίες του, τις ενοχές του, τις ματαιώσεις, τις απώλειες, τα πάθη του. Για γεγονότα που τον στιγμάτισαν. Γελάει, κλαίει, θυμώνει, φωνάζει, δονείται, ερωτεύεται, ησυχάζει, ονειρεύεται, διασκεδάζει, αγωνίζεται και αγωνιά, φοβάται, υποφέρει, συντρίβεται, ελπίζει και απελπίζεται.

Κι ενώ αρχικά φαίνεται να κινείται στον χώρο του ως "φυσιολογικός", μέσα από την κλιμακωτά οριακή συμπεριφορά του και τη χρήση του αυστηρά οριοθετημένου χώρου του, παραδίδεται στην ψυχική του νόσο.

Δίνει τη δική του παράσταση μέσα σε έναν σκηνικό χώρο που λειτουργεί ως καταφύγιο αλλά και βήμα για να εκφράσει τα εσώψυχά του. Με δράσεις που μπορεί να επαναλαμβάνονται αένεα και σαν να τις παρακολουθούμε μέσα από την κλειδαρότρυπα. Έχει δημιουργήσει ένα προσωπικό κελί και ανασύρει τις αναμνήσεις της εγκιβωτισμένης του ζωής μέχρι να φτάσει στην αντίπερα όχθη.

Πόσα κοινά στοιχεία έχουμε εμείς με τον Αξέντι; Τουλάχιστον ως προς την αφετηρία μιας ψύχωσης. Πόσοι έχουμε βιώσει κοινωνικό αδιέξοδο, αποκλεισμό, έναν έρωτα χωρίς ανταπόκριση;

Και τελικά πώς στεκόμαστε απέναντι σε ένα ψυχικά άρρωστο άτομο; Του δίνουμε μια αγκαλιά ή του γυρνάμε με ευκολία την πλάτη στιγματίζοντάς το;

Με όχημα ένα κλασικό έργο, ένα ιδιαίτερο σκηνικό (ιδέα της Σοφίας Καραγιάννη) και με έναν ηθοποιό πολυεργαλείο βουτάμε στα βαθιά της ψυχής του Αξέντι Ιβάνοβιτς Προπίτσιν.

Κατασκευή Σκηνικού: Κώστας Αβραμιώτης

Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Trailer: Στέφανος Κοσμίδης

Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη

Παραγωγή:GAFF

Φωτογραφίες

Πότε & Πού

Επί Κολωνώ

από 03/05 έως 31/05
Ναυπλίου 12 και Λένορμαν 94, Κολωνός, Αθήνα (στάση Μετρό: “Μεταξουργείο”)
Τηλ: 2105138067 Email: [email protected] Website: www.epikolono.gr

Εισιτήρια: Γενική Είσοδος 14€, Μειωμένο 10€, Ατέλειες 5€
Πληροφορίες: 2105138067
Προπώληση: https://www.viva.gr/tickets/theater/to-imerologio-enos-trelou/

Ημέρες & Ώρες
Δ 21:15
Τ 21:15
Τ
Π
Π
Σ
Κ

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Από τον Κωνσταντίνο Πλατή

    Το μικρό αυτό διοίγημα του Νικολάι Γκόγκολ που ανεβαίνει στο θέατρο Επί Κολωνώ, με τον Ιωσήφ Ιωσηφίδη, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Πασσά, σηματοδότησε, όταν γράφτηκε, τον τρόπο με τον οποίο οι μετέπειτα λογοτεχνικές γενιές συγγραφέων θα αντιμετώπιζαν τους εσωτερικούς μονολόγους των ψυχικά διαταραγμένων ανθρώπων. Ο συγγραφέας κατάφερε ουσιαστικά να μπει στο μυαλό του Αυξέντιου Ιβάνοβιτς Ποπρίσσιν και να μας περιγράψει την καθημερινότητα και τις σκέψεις του, έχοντας κάνει, ήδη, την παραδοχή ότι είναι τρελός και καταφέρνοντας με αυτό τον τρόπο να αποστασιοποιηθεί-απενεχοποιηθεί από οτιδήποτε μη λογικό συμβεί στη συνέχεια.

    Το στοιχείο της παιδικότητας που παρατηρούμε στην ερμηνεία του ρόλου, επίσης, έχει τη σημασία του. Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός, συνήθιζα σε καταστάσεις "εκτάκτου ανάγκης" να βρίσκω καταφύγιο στη ντουλάπα του δωματίου μου. Θες γιατί με κατηγορούσαν άδικα επειδή κάποιος ζωγράφιζε τις οικογενειακές φωτογραφίες, θες επειδή έπρεπε σώνει και καλά να φάω και την τελευταία μπουκιά από το φαγητό μου, στη ντουλάπα έβρισκα τη σωτηρία μου. Εκεί ξεχνιόμουνα πολλές φορές φτιάχνοντας με του μυαλό μου ιστορίες μέχρι να ανοίξει η πόρτα και να βρεθώ αντιμέτωπος με τις συνέπειες του "νόμου". Αυτή, λοιπόν, ήταν και η δική μου αφορμή για να ταυτιστώ με "Το ημερολόγιο ενός τρελού" .

    Από εκεί και πέρα, βέβαια, η αμφισημία του έργου επιτρέπει στον καθένα μας να βρει τη δική του αφορμή και δίνει στους συντελεστές τη δυνατότητα αν και υπάρχει έντονο το ρεαλιστικό στοιχείο, να ακουμπήσουν και σε άλλα είδη όπως ο σουρεαλισμός και το θέατρο του παραλόγου. Η ντουλάπα άλλωστε δεν συμβολίζει απλά μια ντουλάπα αλλά επιδέχεται πολλών ερμηνειών όπως ότι πρόκειται για το μυαλό του ήρωα, όπου μέσα εκεί ερμηνεύει με τον δικό του τρόπο τις καθημερινές καταστάσεις που βιώνει στην εργασία του, τις ερωτικές απογοητεύσεις του και την σταδιακή του κάθοδο στον παραλογισμό, εξ ου και η αποσυναρμολόγηση της..

    Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Πασσά κατάφερε να διατηρήσει ένα εξαιρετικό ρυθμό καθόλη τη διάρκεια της παράστασης και να καθοδηγήσει ένα σπουδαίο ηθοποιό όπως είναι ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης σε μια ερμηνεία που ίσως δεν έχουμε ξαναδεί σε αυτό το έργο. Ο Ιωσηφίδης ελέγχει απόλυτα τα εκφραστικά του μέσα και σταδιακά χωρίς υπερβολές και με αστείρευτη ενέργεια που διατηρεί ενεργά τα αισθητήρια κέντρα του θεατή, καταλήγει μέσα από σχεδόν κωμικές καταστάσεις στο απόλυτο δράμα αφήνοντας το κοινό να παρατηρήσει με κάθε λεπτομέρεια αυτή τη μετάβαση.

    Το εξαιρετικά εμπνευσμένο σκηνικό από τη Σοφία Καραγιάννη όχι μόνο δεν εγκλωβίζει τον ηθοποιό αλλά του δίνει τον ιδανικό καμβά για δημιουργία και χαρτογράφηση ενός κειμένου που δεν είναι αμιγώς θεατρικό .

    Σημαντική είναι και η μουσική επιμέλεια από τον Κωνσταντίνο Πασσά που χρωματίζει μελαγχολικά διάφορα σημεία του έργου καθώς οι λειτουργικοί φωτισμοί του Νίκου Βλασόπουλου.

    Εν κατακλείδι πρόκειται για μια παράσταση που προβάλει στο θεατή την ουσία του έργου και του δίνει τη δυνατότητα να αποδεχτεί και να συμπονέσει όχι μόνο το χαρακτήρα του έργου αλλά και οτιδήποτε οικείο βλέπει σε αυτόν.