Μπουμπουλίνας 18

Πρόκειται για τη σκηνική μεταφορά της συγκλονιστικής μαρτυρίας της Κίττυς Αρσένη  που γράφεται το 1968, κατά τη διαδρομή της με το τρένο από το Παρίσι στο Στρασβούργο. Η νεαρή τότε ηθοποιός έχει μόλις διαφύγει από την Ελλάδα για να καταθέσει ως μάρτυρας στο Συμβούλιο της Ευρώπης για τα βασανιστήρια που υπέστη στα κρατητήρια της οδού Μπουμπουλίνας, κατά την περίοδο της Δικτατορίας. Η μαρτυρία  συνετέλεσε μαζί με πολυάριθμες ακόμα καταθέσεις Ελλήνων μαρτύρων, στη δημόσια καταγγελία της συστηματικής άσκησης βασανιστηρίων την περίοδο της Χούντας και προκάλεσε δραματικό αντίκτυπο στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, ενώ η διαρροή της Έκθεσης της Επιτροπής στον Τύπο εξώθησε την ελληνική κυβέρνηση να αποχωρήσει από το Συμβούλιο της Ευρώπης και αποτέλεσε ισχυρό πλήγμα κατά της Δικτατορίας.

Η μαρτυρία της  δεν επιμένει στη βία, την ταπείνωση και την εξαθλίωση που υπέστη. Οι ωμές περιγραφές των βασανιστηρίων δεν κυριαρχούν στην αφήγηση. Το βλέμμα της στρέφεται αλλού, στα πρόσωπα των φίλων και των συναγωνιστών της, στο κοινό τους όραμα για ελευθερία και στη δύναμη που γεννιέται μέσα από τη συντροφικότητα και την αντίσταση.

Καθώς οι τρεις μήνες εγκλεισμού οδηγούν την Κίττυ Αρσένη σε μια βαθιά σύγχυση μνήμης και πραγματικότητας, σε σημείο που να μην μπορεί πια να ξεχωρίσει αν βρίσκεται στο κελί ή στο καμαρίνι της,  αυτή η εσωτερική ρωγμή γίνεται η αφετηρία για τη βραβευμένη σκηνοθέτη Σοφία Καραγιάννη, να μεταμορφώσει το κολαστήριο της Μπουμπουλίνας σε ένα καμαρίνι θεάτρου.

Η αιτία της σύλληψής της γίνεται σκηνικό υλικό της παράστασης: μια κασέτα με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη που βρέθηκε στα χέρια της. Την ίδια περίοδο ο Θεοδωράκης κρατείται επίσης στο κτίριο της οδού Μπουμπουλίνας. Η Κίττυ Αρσένη δεν μπορεί να τον δει, ακούει όμως συνεχώς το σφύριγμά του, που στην παράσταση μετατρέπεται σε ηχοτοπίο μνήμης, βίας και βαθιάς επιθυμίας για ελευθερία.

Η Αμαλία Αρσένη ανιψιά της Κίττυς Αρσένη, φέρνει τη ζωντανή μνήμη αυτής της ιστορίας. Η ερμηνεία της αναδύεται μέσα σε έναν κόσμο συγγενικό με την Κίττυ, όπου κάθε κίνηση και λέξη γίνονται φόρος τιμής στη γυναίκα που την ενέπνευσε και την οδήγησε στον δρόμο του θεάτρου.

Η παράσταση τελεί υπό την αιγίδα της Διεθνούς Αμνηστείας.

Βοηθοί σκηνοθέτιδας Iοκάστη Σαράντη, Σοφία Χατζηευθυμιάδη

Βοηθός σκηνογράφου - ενδυματολόγου Ηρώ Παρδαβέλλα

Φωτογραφίες Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Τρέιλερ Στέφανος Κοσμίδης