Η κόλαση

Η παράσταση προσκαλεί το κοινό να έρθει αντιμέτωπο με αυτής της τάξης τα ερωτήματα, μέσα από μια επανερμηνεία της Κόλασης του Dante βασισμένης κατά κύριο λόγο στο σώμα. Συνδυάζοντας κίνηση, μουσική, λόγο, εικόνα και χώρο, καταδύεται στο ανυπέρβλητο μεσαιωνικό κείμενο, επιχειρώντας μια διερεύνηση των εννοιών της ηθικής, της τιμωρίας και της ανθρώπινης ευθύνης, ανιχνεύοντας τη σημασία τους στις μέρες μας.

Ως βασικό αφηγηματικό μέσο χρησιμοποιείται το σώμα, δεδομένου ότι αυτό -δια της τιμωρίας- είναι και ο τόπος εφαρμογής της δικαιοσύνης. Τρεις ηθοποιοί και ένας επί σκηνής μουσικός, προσεγγίζουν την πτώση, τη βάσανο, τις εντάσεις και τις αντιφάσεις των “καταραμένων”, μετασχηματίζοντας τον λόγο σε εμπειρία του πάσχοντος σώματος.

Κάθε κύκλος της Κόλασης δεν γίνεται απλώς ένας τόπος, αλλά μια κατάσταση ύπαρξης. Προσπαθώντας να αντισταθεί σε μια ταυτολογική εικονοποίηση της τιμωρίας, η παράσταση διερωτάται αν η ηθική και η δικαιοσύνη εξακολουθούν να φέρουν σημασίες, ή έχουν εκφυλιστεί σε κανονιστικά πλαίσια που απλώς συγκαλύπτουν τον φόβο και την ανάγκη για έλεγχο.

Τελικά η κάθοδος του ποιητή στην Κόλαση φέρει ως προοπτική τη λύτρωση, ή τον εκπαιδεύει απλώς να ζει εντός της;