Από την Dr. ιστορικής μουσικολογίας-πιανίστα και μέλος της ΕΕΘΜΚ (Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών) Δήμητρα Χόνδρου
Σολίστ: Eleonora Buratto
Φιλική συμμετοχή: Τάσης Χριστογιαννόπουλος
Παρακολουθήσαμε στο Ολύμπια-Δημοτικό Θέατρο Μαρία Κάλλας το πολυαναμενόμενο γκαλά όπερας με τη διεθνούς φήμης Ιταλίδα σοπράνο, Eleonora Buratto. Συμμετείχε η Συμφωνική ορχήστρα και η χορωδία του Δήμου Αθηναίων, με μαέστρο τον πολυτάλαντο και ανερχόμενο επίσης Ιταλό (Emanuele Quaranta). Το ρεπερτόριο που παρουσιάστηκε ήταν αμιγώς Ιταλικό με εξαίρεση την Carmen του Bizet, ενώ χρονικά, κινήθηκε κατά μήκος του long siècle και συγκεκριμένα, από το 1849 με την Εισαγωγή της όπερας Luisa Miller του Verdi-έργο που άνοιξε τη βραδιά, μέχρι το 1904, με τη Madama Butterfly του Puccini που αποτέλεσε τον τελευταίο σταθμό της συναυλίας.
Η Buratto, έκανε entrée με την άρια υψηλών απαιτήσεων «Ritorna vinvitor» από την Aida (1871) του Giuseppe Verdi, την οποία απέδωσε εξαιρετικά-αν και εμφανώς τρακαρισμένη. Αποθεώθηκε στο «Pace mio Dio» από τη Forza del destino (1861) του ιδίου, όπου εκεί μπήκε στο κλίμα της βραδιάς. Οι φωνητικές της ικανότητες και δυνατότητες, ξεδιπλώθηκαν στην ομολογουμένως δύσκολη άρια της Leonora από τον Trovatore (1853) και πάλι του Verdi «D’ amor sull’ali rosee», ακολουθούμενη από το ντουέτο με τον Conte di Luna «Mira, d’acerbe lagrime», με το οποίο έκλεισε το πρώτο μέρος του gala.
Το δεύτερο μέρος, άφησε πίσω το βερντιάνικο ρεπερτόριο και στράφηκε στον βερισμό. Μετά το ορχηστρικό Intermezzo από τη Manon Lescaut (1893) του Puccini, η σολίστ της βραδιάς ερμήνευσε εκπληκτικά την άρια «Io son l’umile ancella» από Andriana Lecouvreur (1902) του Francesco Cilea, προκαλώντας σε επευφημίες το κοινό. Το αποκορύφωμα της βραδιάς πάντως, ήταν οι τελευταίες δύο πολύ αγαπητές και δημοφιλέστατες άριες. Η πρώτη, από την όπερα La Vally (1892) του AlfredoCatalani «Ebben? Ne andrò lontana» και η δεύτερη, το «Un bel di vedremo» από τη Madama Butterfly(1904) του Puccini, τις οποίες απέδωσε με πάθος ξεσηκώνοντας το κοινό, οδηγώντας στο encore που δεν ήταν άλλο από το «Vissi d’ arte», όπου απελευθερωμένη από τα δεσμά του προγράμματος, έδωσε τον καλύτερό της εαυτό συγκινώντας τους παρευρισκόμενους.
Οφείλουμε να ομολογήσουμε, πως εκτός από το πολύ ωραίο χρώμα φωνής που διαθέτει, η Burattoεξέπληξε με την άνεση με την οποία χρησιμοποίησε τη voce di petto για να αποδώσει τις χαμηλότερες περιοχές, θυμίζοντας παλαιότερες Ιταλίδες τραγουδίστριες. Μελανό σημείο της φωνητικής της προβολής, ήταν οι πολύ υψηλές συχνότητες με χαμηλή δυναμική (pianissimi) κυρίως στον Verdi. Κατά γενική ομολογία, ο βερισμός της ταιριάζει καλύτερα.
Θερμή υποδοχή επιφύλαξε το κοινό για τον διεθνή μας βαρύτονο και διευθυντή του θεάτρου Τάσση Χριστογιαννόπουλο, ερμηνεύοντας με τον δικό του μοναδικό θεατρικό τρόπο, την άρια της τέταρτης πράξης από τον Macbeth (1847) του Verdi «Pietà, rispetto, amore» εισπράττοντας ένα θερμότατο χειροκρότημα, όπως και την άρια του Escamillio της δεύτερης πράξης από το μοναδικό γαλλικό έργο που συμπεριλήφθηκε στο ρεπερτόριο, την Carmen (1875) του Bizet.
Αξιοπρεπέστατη ήταν η εμφάνιση της χορωδίας του Δήμου Αθηναίων υπό τη διδασκαλία του Σταύρου Μπερή, που ερμήνευσαν αγαπημένα χορωδιακά της οπερατικής φιλολογίας, όπως το χορωδιακό των τσιγγάνων και των ταυρομάχων από την Traviata (1853), το χορωδιακό των Σκωτσέζων προσφύγων από τον Macbeth και το χορωδιακό των Εβραίων σκλάβων από τον Nabucco(1842) του Verdi, καθώς και το χορωδιακό της τέταρτης πράξης από την Carmen. Θα ήταν καλό να επισημανθεί, πως τόσο η ορχήστρα όσο και η χορωδία αλλάζουν πρόσωπο όταν διευθύνονται από έναν έμπειρο μαέστρο-κυρίως από μετάκληση από το εξωτερικό. Αναρωτιόμαστε μήπως αυτό θα έπρεπε να συμβαίνει συχνότερα, ώστε τέτοιου είδους τριβές να φέρουν γρηγορότερα τα επιθυμητά αποτελέσματα για τα σύνολα του Δήμου μας. Chapeau στον Quaranta, γιατί εκτός από καλός καπετάνιος (μάζεψε χωρίς φαμφάρες τα παραστρατήματα), κατάφερε να αποσπάσει τον καλύτερο και συμπαγέστερο ήχο από την ορχήστρα για ένα τόσο απαιτητικό ρεπερτόριο.
Κλείνοντας, θα πρέπει επίσης να πούμε ένα μεγάλο μπράβο σε όλους τους συντελεστές που ασχολούνται με την κατάρτιση του προγράμματος, γιατί μας δίνεται η ευκαιρία να ακούσουμε και να θαυμάσουμε καλλιτέχνες μεγάλου βεληνεκούς, όπως η Eleonora Buratto και ο Emanuele Quaranta.
