363

Εκτός ύλης ή ο μονόλογος ενός καθ' ομολογία παράλογου

Αρχείο Παίχτηκε από 22/10/2016 έως 09/04/2017
στο Αλκμήνη
Διάρκεια: 60’ χωρίς διάλειμμα
Συγγραφέας: Κώστας Λεϊμονής
Σκηνοθέτης: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη
Ερμηνεύουν: Γεράσιμος Σκιαδαρέσης
Συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Μαγδαληνή Παλιούρα, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Τάσος Κονταράτος.

Περιγραφή

Τελειώνοντας αυτό το όμορφο ταξίδι θα θέλαμε να κάνουμε μια προσφορά για όσους θέλουν να δουν την παράσταση "Εκτός Ύλης " και δεν έχουν προλάβει μέχρι τώρα.

Για τις επόμενες παραστάσεις και συγκεκριμένα για τις ημερομηνίες 1, 2 & 9 Απριλίου η γενική είσοδος θα είναι στα 10€

Το θεατρικό έργο «ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ» ή «Ο μονόλογος ενός καθ’ ομολογία παράλογου» του συγγραφέα Κώστα Λεϊμονή, βραβευμένο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, ανεβαίνει από 22 Οκτωβρίου 2016 στο θέατρο Αλκμήνη με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Η παράσταση αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού οι θεατές έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν αν θα καθίσουν στα έδρανα της Βουλής ως συνάδελφοι πολιτικοί ή θα παρακολουθήσουν από τα θεωρεία ως αγανακτισμένοι πολίτες.

Περισσότερα

Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί. (Πλάτων)

Η πολιτική και η ορθή άσκησή της, κεντρίζει το ενδιαφέρον του κόσμου, θεωρώντας την ως τη σημαντικότερη βάση για την ευημερία ενός κράτους και του λαού του. Σήμερα, οι πολίτες της Ελλάδας -και όχι μόνο- δεινοπαθούν λόγω της οικονομικής κρίσης, η οποία έχει γίνει και κρίση αξιών.

Όπως εύστοχα έχει σημειώσει ο συγγραφέας Arthur Clarke, «Ένας πολιτικάντης σκέφτεται τις επόμενες εκλογές. Ένας πολιτικός, τις επόμενες γενιές». Στο βραβευμένο έργο του Κώστα Λεϊμονή, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης μετατρέπεται από πολιτικάντης σε πολιτικός, εκφωνώντας πριν παραιτηθεί, τον τελευταίο του λόγο στη Βουλή.

Ανάμεσα στα ερωτήματα, που θέτει το συγκεκριμένο έργο, είναι: «Τελικά, το να παραδεχτεί ένας πολιτικός, που επέλεξε να βρεθεί στα γρανάζια της εξουσίας και της διαφθοράς τα λάθη του, προσωπικά και συνολικά είναι τόσο μα τόσο σουρεαλιστικό;
Είναι τόσο δύσκολη μία ειλικρινής συγνώμη στον εξαπατημένο λαό;»

nea-foto

Κείμενο: Κώστας Λεϊμονής
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη
Σκηνικά-Κοστούμια: Πολυτίμη Μαχαίρα
Πρωτότυπη Μουσική: Γιώργος Περού
Σχεδιασμός Φωτισμών: Μανώλης Μπράτσης
Video/Φωτογραφία: Αλεξάνδρα Μασμανίδη
Σκίτσο: Ιουλία Μακρή (www.behance.net/iouliaMak)
Γραφιστική Επιμέλεια: Γιάννης Στιβανάκης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Μαγδαληνή Παλιούρα, Κωνσταντίνος Μουταφτσής
Προώθηση παράστασης: Άντζυ Νομικού

ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΕΣΟΔΩΝ ΔΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΙΤΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ ΥΓΙΕΙΝΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ - ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ PROLEPSIS ΓΙΑ ΤΗ ΣΙΤΙΣΗ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΕΥΠΑΘΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (Πληροφορίες: www.diatrofi.prolepsis.gr)

Σημείωμα σκηνοθέτη

Έφτασε η στιγμή! Το θεατρικό έργο ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ παίρνει σάρκα και οστά έπειτα από δύο χρόνια συζητήσεων και οργάνωσης και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό! Όλα ξεκίνησαν όταν διάβασα τυχαία ένα απόσπασμα του έργου στο ίντερνετ. Ενθουσιάστηκα! Ένας πολιτικός με κρίση συνείδησης; Ένας πολιτικός που θυσιάζει το χρήμα και την εξουσία στο βωμό της αλήθειας; Ένας πολιτικός, που ξεπερνά τους φόβους του και ζητά ειλικρινά και ταπεινά συγγνώμη από τον λαό, αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό; Τι ήταν αυτό; Δεν είχα διαβάσει απλώς ένα πολιτικό κείμενο. Οι προεκτάσεις του δεν ήταν μόνο έντονα κοινωνικές, αλλά και βαθιά προσωπικές. Σα να μου μίλησε σε ένα άλλο επίπεδο, πιο φιλοσοφικό. Με οδήγησε στην αυτοκριτική μου γιατί, όπως έχει πει κι ο Ισοκράτης, ο οποίος από ιστορικά στοιχεία μου θυμίζει πολύ τον συγγραφέα του έργου και φίλο Κώστα Λεϊμονή, «Το ήθος όλης της πολιτείας είναι το ίδιο με αυτό αυτών που την κυβερνούν.» Έτσι, ένιωσα ότι ένας τέτοιος λόγος οφείλει να ακουστεί. Κι επειδή το να ακουστεί από κάποιον πολιτικό μάλλον ανήκει στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας, αποφασίσαμε να… «έρθει το βουνό στον Μωάμεθ». Έτσι το θέατρο Αλκμήνη μετατρέπεται πιστά στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και ανοίγει τις πόρτες του στους θεατές οι οποίοι μοιράζονται σε πολιτικούς και πολίτες. Οι δυο αυτές παρατάξεις όσο κι αν διαφέρουν έχουν κάτι κοινό. Την ευθύνη για την σημερινή κατάσταση της Ελλάδας. Το μόνο που απομένει είναι να την αναλάβουν και ίσως τότε μπορέσουμε να μιλήσουμε για ένα πιο φωτεινό μέλλον. Ίσως τότε αρχίσουμε να μιλάμε με υπερηφάνεια για την σύγχρονη Ελλάδα κι όχι να μηρυκάζουμε τα απομεινάρια του αρχαίου μας πλούτου. Χρειαζόμαστε ένα restart. Αρχικά, ατομικό κι έπειτα συλλογικό.

Σημείωμα συγγραφέα

Ο μονόλογος ενός καθ’ ομολογία παράλογου... Το έργο αυτό αποτελεί προϊόν ενός πνιγμού, μιας ανάγκης για την αλήθεια. Και πριν σας πω δυο λόγια για αυτό, οφείλω να αναφερθώ στη σπίθα της δημιουργίας του. Ήταν Μάρτιος του 2015, όταν η σκηνοθέτης Κωνσταντίνα Νικολαΐδη εντόπισε ένα διήγημά μου στο προσωπικό μου ιστολόγιο. Το μικρό αυτό διήγημα, θα 'ταν δε θα 'ταν δυο σελίδες, είχε να κάνει με έναν πολιτικό, ο οποίος είχε αποφασίσει να παραιτηθεί από το αξίωμα του, εκφωνώντας τον τελευταίο του λόγο στη Βουλή και αναφέροντας με ειλικρίνεια τα κακώς κείμενα της σύγχρονης πολιτικής ζωής του τόπου. Η ιδέα να ανέβει ένας τέτοιος μονόλογος στο θέατρο συνάρπασε την Κωνσταντίνα, μου το πρότεινε κι έτσι ανέλαβα τη συγγραφή του κειμένου. Το έργο, αγαπητοί φίλοι, κινείται... εκτός ύλης. Δεν έχει σχεδόν καμία επαφή με τον ρεαλισμό, διότι μιλά για την αλήθεια όσο οξύμωρο κι αν αυτό ακούγεται. Μια αλήθεια που πολύ φοβάμαι πως δεν πρόκειται να ακουστεί από χείλη πολιτικού. Έναυσμα της συγγραφής η αγανάκτηση και η αδήριτη ανάγκη να βρεθεί ένας ή μία πολιτικός επιτέλους, οι οποίοι κάποια στιγμή θα ξεχάσουν τα κομψά ρούχα, που τους τυλίγουν και θα θυμηθούν τον άνθρωπο, που κρύβεται μέσα σε αυτά. Μιλάμε καθημερινά για ανθρώπους και έχουμε ξεχάσει την ανθρωπιά στη γωνία. Στόχος μου δεν ήταν ένας καταγγελτικός λόγος, αλλά η διαπίστωση των λαθών και των ψεμάτων από τον ίδιο τον θύτη. Αυτή η διαβρωτική και παράλληλα λυτρωτική αναγνώριση δίνει το σινιάλο για μια απαραίτητη αλλαγή νοοτροπίας.

Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα. Ανήκω μόνο σε μια Ελλάδα, όπως θα έπρεπε να είναι. Οι γενιές του ’80 και του ’90 έχουν υποθηκευτεί. Όμως μια υποθήκη δεν συνεπάγεται απαραιτήτως και ξεπούλημα, όσο υπάρχουν ακόμη φωνές που κρατούν την αισιόδοξη φλόγα του «μήπως και...» αναμμένη. Αυτές οι φωνές μπορούν να βρουν τον εκφραστή τους μέσα από τα παιδιά. Τα παιδιά της Ελλάδας, τα οποία αυτή τη στιγμή βλέπουν τη χώρα σαν καιόμενο φοίνικα, που περιμένει με ανεξάντλητη καρτερία κάποια στιγμή να αναγεννηθεί. Χαίρομαι πολύ που θα δοθεί στο κοινό η ευκαιρία να δει τους κυβερνώντες, όπως θα έπρεπε να είναι ή, έστω, όπως την τελευταία στιγμή θα μπορούσαν να γίνουν. Οφείλεται μία «συγγνώμη» εδώ και χρόνια σε έναν λαό που δοκιμάζεται, σε έναν λαό που υπέκυψε στο δόλωμα των εύκολων λύσεων και διάβαζε μόνο την... ετοιμοπαράδοτη διδακτέα ύλη. Σ’ αυτό το έργο, λοιπόν, έρχεται αυτή η συγγνώμη έστω και αργοπορημένα. Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ την Κωνσταντίνα Νικολαΐδη για την ευφάνταστη σκηνοθεσία της, όπως και τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση για τη συγκλονιστική του ερμηνεία. Επίσης, ευχαριστώ θερμά το θέατρο «Αλκμήνη» που δίνει το βήμα σε νέες φωνές με όρεξη για δημιουργία και όλους τους συντελεστές της παράστασης για το άρτιο αποτέλεσμα. Τέλος, ευχαριστώ πολύ τη Μάγγη Μίνογλου για την εμπιστοσύνη της να επιμεληθεί εκδοτικά η «Κριτική» την έντυπη μορφή του κειμένου. Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου την οικογένειά μου που με στηρίζει ορατά και αόρατα.

ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ «ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ Ή Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΕΝΟΣ ΚΑΘ’ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ» ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΡΙΤΙΚΗ.

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Εκτός Ύλης ή ο Μονόλογος ενός καθ' ομολογία παράλογου

    Είχα τη χαρά και την τιμή να παραβρίσκομαι στα έδρανα του ελληνικού κοινοβουλίου και να παρακολουθήσω έναν πολιτικό λόγο διαφορετικό απ' όλους όσους έχουν ειπωθεί στον πολιτικό στίβο της χώρας όλα αυτά τα χρόνια. Έναν λόγο ξεχωριστό, αληθινό, καθάριο, βροντερό με δυναμική και σθένος από το στόμα του Γεράσιμου Σκιαδαρέση, ο οποίος υποδύεται έναν διεφθαρμένο υπουργό που αποφασίζει να παραιτηθεί από το αξίωμά του όντας αγανακτισμένος και αηδιασμένος!! Ένας πολιτικάντης που μεταμορφώνεται σε πολιτικό στο κύκνειο άσμα του και απολογείται για όσα έκανε και όσα δεν έκανε, ενώ μπορούσε.
    Παθαίνει κρίση ταυτότητας και αισθάνεται την ανάγκη να ζητήσει συγνώμη από τον εξαπατημένο λαό, την οικογένειά του, τη γυναίκα του, τα παιδιά του και απ' όλους όσους πλήγωσε συνειδητά. Αναπολεί τα παιδικά του όνειρα και τις φιλοδοξίες που είχε για έναν καλύτερο κόσμο!! Όμως ο πολιτικός στίβος ήταν πολύ σκληρός για το ρομαντισμό του. Τρύπιες υποσχέσεις και κούφια λόγια αποδείχτηκαν τα μόνα όπλα του για συνεχή κοινωνική καταξίωση. Ο άνθρωπος και η ηθική σε δεύτερη μοίρα.
    Τί γλυκιά που είναι η άτιμη η εξουσία!! Τα πάντα θυσία στο βωμό της. Όλα για ένα πουκάμισο αδειανό....αξίζει τελικά;;;
    Και ύστερα η μοναξιά, η απομόνωση, η απόρριψη και η εγκατάλειψη από την ίδια την οικογένεια έρχονται να του χτυπήσουν τον κώδων του κινδύνου, να τον αφυπνίσουν και να τον ταρακουνήσουν. Τσαλακωμένος συναισθηματικά βρίσκεται αντιμέτωπος με όσα κέρδισε και όσα έχασε....και είναι πολλά, πάρα πολλά!!!
    Κατηγορεί τον εαυτό του και τους συναδέλφους του για την κρίση και την ηθική χρεοκοπία της χώρας, που δεν στάθηκαν αντάξιοι στην ψήφο του λαού, που ήθελαν αμόρφωτους νέους, που συνεχίζουν να εξαπατούν με τα όμορφα λόγια τους και που ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν πράγματα εκτός ύλης!!!! Επιδιώκει να ενεργοποιήσει τους απαθείς, υπνωτισμένους πολίτες καθώς έχουν ένα μερίδιο ευθύνης για την κατάντια της χώρας αφού εξακολουθούν να τους ψηφίζουν.
    Φτάνει πια!!!! Δεν πάει άλλο έτσι!!!
    Σ' αυτή την παράσταση, τα πάντα συνυπάρχουν άψογα και έχουν την ίδια κατεύθυνση....την επιτυχία χαρίζοντας στους θεατές ένα εξαιρετικό θέαμα!!
    Το κοφτερό, βραβευμένο θεατρικό κείμενο του νεαρού Κώστα Λεϊμονή είναι μαχαίρι στο κόκκαλο, καταπέλτης με αλήθειες που πονάνε, προβληματίζουν και σοκάρουν!!
    Ο μοναδικός Γεράσιμος Σκιαδαρέσης αποδεικνύει για άλλη μία φορά πόσο μεγάλος ηθοποιός είναι!!! Με τη συγκλονιστική, μεστή, ώριμη, φυσική, άνετη ερμηνεία του καταφέρνει να μας κάνει κοινωνούς στο δράμα του και να αναδείξει με άριστο τρόπο το έργο. Σαν χαμαιλέοντας ελίσσεται υποκριτικά αλλάζοντας ύφος και διάθεση κάθε στιγμή.
    Μεγάλο μερίδιο στην πίτα της επιτυχίας έχει και η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη της οποίας η σκηνοθεσία είναι ευρηματική και ευφάνταστη! Χρησιμοποιεί flashback αναμνήσεις, οθόνες και διάσπαρτους ηθοποιούς ανάμεσα στο κοινό. Οι θεατές έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν αν θα καθίσουν στα έδρανα της βουλής σαν πολιτικοί ή στα θεωρεία σαν αγανακτισμένοι πολίτες. Δημιουργείται ένα πραγματικό κλίμα κοινοβουλίου.
    Φυσικά το τέλειο σκηνικό που παραπέμπει σε μικρογραφία της βουλής, οι άψογοι φωτισμοί και η πρωτότυπη μουσική επένδυση με τα δύο ηχητικά αποσπάσματα του Μάνου Χατζιδάκι και του Μανώλη Αναγνωστάκη προκαλούν δέος και θαυμασμό!!!
    Τελικά είναι ένα έργο που όλοι πρέπει να δουν ανεξαρτήτως ηλικίας, να σκεφτούν και να πράξουν.
    Ο λαός είναι κινητήριος δύναμη, εκείνος αποφασίζει, εκείνος κρίνει και κατακρίνει στο τέλος. Όσο δύσκολη κι αν φαντάζει η αλλαγή, το Εκτός Ύλης σε σκουντάει απαλά και σε κατευθύνει σε μονοπάτια που δεν έχεις διαβεί ή απλά τα προσπερνούσες....
    Πολλά συγχαρητήρια ειλικρινά!!!!