0

Μετακίνηση 7: κάνε τη διαδρομή που ονειρεύεσαι

Σκηνοθέτης: Παντελής Μάκκας
Ερμηνεύουν: Συμμετέχουν οι σκηνοθέτες και ηθοποιοί των παραστάσεων του ΔΘΠ.

Περιγραφή

Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά καλεί τους καλλιτέχνες να βγουν έξω στην πόλη και σε πείσμα των καιρών να συνεχίσουν να ψάχνουν, να δημιουργούν και να ονειρεύονται.

Περισσότερα

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΣΚΗΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΗ

Μετακίνηση 7: κάνε τη διαδρομή που ονειρεύεσαι

στην ιστοσελίδα του ΔΘΠ

www.dithepi.gr

στις 18.00

Μετακίνηση 7: κάνε τη διαδρομή που ονειρεύεσαι.

1 Δεκεμβρίου Σίμος Κακάλας

8 Δεκεμβρίου Λευτέρης Γιοβανίδης

15 Δεκεμβρίου Τάκης Τζαμαργιάς

22 Δεκεμβρίου Δημήτρης Καραντζάς - Φοίβος Δεληβοριάς

ΣΚΗΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΗ

Μετακίνηση 7 – ΧΟΡΟΣ

 ΠΑΤΡΙΣΙΑ ΑΠΕΡΓΗ  Social Disdancing

από σήμερα 23 Δεκεμβρίου

 

 Ζωή Χατζηαντωνίου "Amalia Melancholia, η βασίλισσα των φοινίκων"

 από 29 Δεκεμβρίου

 στο dithepi.gr

7 καλλιτέχνες προτείνουν μία εναλλακτική διαδρομή με τελικό προορισμό τη θεατρική σκηνή. Μία διαδικτυακή δράση του ΔΘΠ σε συνεργασία με τον Παντελή Μάκκα σε καλλιτεχνική επιμέλεια Ζωής Χατζηαντωνίου.

"Amalia Melancholia, η βασίλισσα των φοινίκων"  

 Ζωή Χατζηαντωνίου

Αν γινόταν γνωστή η αφανής ανατομική δυσπλασία, στην οποία σύγχρονες ιατρικές μελέτες αποδίδουν την ατεκνία της Αμαλίας, η πρώτη βασίλισσα της Ελλάδας θα θεωρείτο τέρας, ένα φρικιό, ένας κακός οιωνός για τη λαμπρή επανεκκίνηση του ελληνισμού.
Αν δεν ήταν βασίλισσα, θα γινόταν ίσως αντικείμενο μελέτης σε μάθημα ανατομίας ή νούμερο σε τσίρκο. Αν ήταν φυτό, σίγουρα θα την ονόμαζαν Αmalia melancholia. Η ίδια ευχήθηκε να της δώσει η ιστορία τον τίτλο της βασίλισσας των φοινίκων.
Λάτρευε τις ουασιγκτώνιες, τα φοινικοειδή που στόλισαν πρόσφατα την οδό Πανεπιστημίου. Της θύμιζαν ελληνικούς κίονες. Τις έφερε στην Ελλάδα για να ομορφύνει το μοναδικό παιδί που έκανε, τον σημερινό εθνικό κήπο.
Η washingtonia είναι το μοναδικό είδος φοίνικα που δεν προσβάλλεται από ασθένεια. Πεθαίνει από βαθιά γεράματα αφού συμπληρώσει τα 200 χρόνια ζωής.
Εξετάζοντας το φυσικό πρόσωπο Αμαλία, η Ζωή Χατζηαντωνίου, στη νέα της δουλειά, επιχειρεί μια ανατομία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους και συνθέτει ένα οπτικοακουστικό έκθεμα φυσικής και πολιτικής ιστορίας.
Στη δική της Μετακίνηση 7, περιπλανιέται σε μέρη της Αθήνας με τα οποία είχε συνδεθεί η Αμαλία. Αναζητά να δει την πόλη με τα δικά της μάτια. Σκέψεις της Αμαλίας, όπως τις έγραψε η ίδια σε επιστολές προς τον πατέρα της, αναδύονται συνειρμικά, ή και όχι. Η φύση στην καρδιά της πόλης, με τη μορφή φυτών και ζώων, είναι εκεί για να μνημονεύει την αρχή, την αφετηρία, το παν. Η Αμαλία των μαθητικών μας χρόνων, δεν είναι πια μια φτηνή γαλάζια φούστα από φόδρα κι ένα βυσσινί ζακετάκι με χρυσά σιρίτια. Αποκτά υπόσταση, γίνεται σώμα, παίρνει μορφή. Έχει πρόσωπο, και δυο βουρκωμένα μάτια.
(Στο βίντεο ακούγονται αποσπάσματα από τις Ανέκδοτες επιστολές της Βασίλισσας Αμαλίας στον πατέρα της, 1836-1853, Βάνα και Μίχαελ Μπουσέ, Εκδόσεις Εστία)

Λίγο πριν την εκπνοή του χρόνου, οι συνεργαζόμενοι με το ΔΘΠ δημιουργοί, μέσα σε μια ιδιάζουσα κατάσταση αναμονής και προετοιμασίας, βγαίνουν στην πόλη, συνομιλούν μαζί της και μοιράζονται μαζί μας την αγωνία του δημιουργικού μυαλού, που δεν αναπαύεται ποτέ.

Πώς αντιπαρέρχεται κανείς τα εμπόδια; Πώς συνεχίζει να δημιουργεί σε αυτήν την ιδιάζουσα συνθήκη που αποκλείει τα σύνολα, την ομαδική δουλειά και βασικά τη συνάθροιση για λόγους Τέχνης;

Σκηνοθεσία: Παντελής Μάκκας
Μοντάζ: PMstudio
Καλλιτεχνική διεύθυνση και οργάνωση: Ζωή Χατζηαντωνίου
Φωτογραφίες: Βαγγέλης Πουλής

στην ιστοσελίδα του ΔΘΠ www.dithepi.gr

 Σκηνή είναι η πόλη…. και το Δημοτικό θέατρο Πειραιά φέρνει στους άδειους δρόμους την χορογράφο Πατρίσια Απέργη  και τους συνεργάτες της.

Μια ακόμη Μετακίνηση με μια σειρά από μικρά βίντεο με σκοπό να καταγράψουν διαφορετικά σημεία του Πειραιά μέσα από τις ιστορίες διαφορετικών ηρώων-ανθρώπων που ζουν την καραντίνα σήμερα.

Για εμάς η μετακίνηση 7 ισούται κίνηση. Κάθε ιστορία και μια μικρή κινητική δράση. Κάθε μετακίνηση και μια κινητική αντίδραση.

Πώς στέκονται τα σώματα σε μια έρημη πόλη?

Ποιες είναι οι ιστορίες που μπορούν να αφηγηθούν σε κατάσταση απομόνωσης?

Πότε επιτέλους θα σταματήσει η ακινησία?

Μουδιάσαμε για να ανακαλύψαμε πόσο πόνο προκαλεί το ξεμούδιασμα.

Ας μετα-κινηθούμε λοιπόν!

 Χορογραφία: Πατρίσια Απέργη

Κινηματογράφιση Νίκος Βλασόπουλος

Περφόρμερ: Ηλίας Χατζηγεωργίου
Πίσω από την κάμερα: Ηλέκτρα Βασιλικού

 Μετά την πρώτη προβολή το θέμα παραμένει στο  www.dithepi.gr

5 Ιανουαρίου Άντζελα Μπρούσκου

Λίγο πριν την εκπνοή του χρόνου, οι συνεργαζόμενοι με το ΔΘΠ δημιουργοί, ανάμεσα σε μια ιδιάζουσα κατάσταση αναμονής και προετοιμασίας, βγαίνουν στην πόλη, συνομιλούν μαζί της και μοιράζονται μαζί μας την αγωνία του δημιουργικού μυαλού, που ευτυχώς δεν αναπαύεται ποτέ.

Η δική τους μετακίνηση στην ιστοσελίδα του ΔΘΠ www.dithepi.gr πάντα στις 18.00

Πώς αντιπαρέρχεται κανείς τα εμπόδια; Πώς συνεχίζει να δημιουργεί σε αυτήν την ιδιάζουσα συνθήκη που αποκλείει τα σύνολα, την ομαδική δουλειά και βασικά τη συνάθροιση για λόγους Τέχνης;

Ο εικαστικός και video designer Παντελής Μάκκας ακολουθεί και παρακολουθεί τους επτά δημιουργούς των φετινών παραστάσεων του ΔΘΠ: Σίμος Κακάλας ("Η στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι"), Λευτέρης Γιοβανίδης ("Λουκής Λάρας"), Τάκης Τζαμαργιάς ("Το μινόρε της αυγής"), Δημήτρης Καραντζάς - Φοίβος Δεληβοριάς ("1821 - Η επιθεώρηση"), Ζωή Χατζηαντωνίου ("Amalia Melancholia, η βασίλισσα των φοινίκων"), Άντζελα Μπρούσκου ("Η γυναίκα της Ζάκυθος").

Πώς προετοιμάζονται, πώς δουλεύουν, πώς εμπνέονται οι καλλιτέχνες, ενώ τα θέατρα παραμένουν κλειστά;

Έξι βιντεοσκοπημένες αιωρήσεις ανάμεσα στην Ιστορία και το αλλόκοτο παρόν, ανάμεσα στο προσωρινό πάγωμα του χρόνου και την αδιάκοπη ροή της σκέψης, της τέχνης, του θεάτρου. 

Οι 7 καλλιτέχνες προτείνουν μια εναλλακτική διαδρομή που αποτελείται από πολλές τυχαίες, ή και όχι, διαδρομές με τελικό προορισμό τη θεατρική σκηνή.

Μια άσκοπη μετακίνηση, με σκοπό τη συνέχεια της δημιουργίας, η δική μας Μετακίνηση 7!

Μοντάζ: PM studio
Καλλιτεχνική διεύθυνση και οργάνωση: Ζωή Χατζηαντωνίου

Φωτογραφίες